Loosduins Museum

24/04/2026

Onze voorzitter Pjer, Wijsman is vandaag koninklijke onderscheiden als lid in de Orde van Oranje-Nassau. Dik verdiend !!!

12/01/2026

‘Landgoederen en boerderijen met hun verhalen’

Het Loosduins museum opent haar deuren weer voor een nieuwe tentoonstelling met de klinkende titel: Landgoederen en boerderijen met een verhaal.
Loosduinen heeft door de tijd heen een aantal buitenplaatsen, landgoederen en boerderijen gekend. Sommige ‘landgoederen bestaan nog; zeker in naam. Denk aan het landgoed en het landhuis Ockenburgh of aan buitenplaats Rosenburgh of Bloemendaal. Later wordt Rosenburg (de letter ‘h’ verdwijnt uit de naam) een instelling voor geestelijke gezondheidszorg als mede het landgoed Bloemendaal.

Daarnaast kenden we veel boerderijen gelegen aan o.a. de Loosduinsevaart (nu Oude Haagweg en een gedempte vaart waarop tramlijn 2 rijdt) of aan de Houtweg (nu Kapelaan Meereboerweg) of aan het Vinkenlaantje. Te denken valt o.a. aan boerderij Den Heuvel, Duinboerderij Solleveld of boerderij Zichtenburg.
Er zijn echter zoveel van deze plekken geweest in Loosduinen dat we ze niet allemaal kunnen laten zien en van sommige bestaat eigenlijk alleen nog een verhaal.

We horen graag van u als bezoeker of u iets kan vertellen over de landgoederen en boerderijen. Misschien heeft u zelfs nog materiaal hierover. We staan voor alles open!
Wees welkom en bezoek deze tentoonstelling vanaf 17 januari, geopend voor het publiek vanaf 12.30. De tentoonstelling loopt tot 27 juni.

Namens het bestuur
Pjer Wijsman, voorzitter

07/12/2025

De oud Loosduiner die altijd op de solex reed. Zijn bijnaam was de stekel.

18/08/2025

Het Vredestein gebouw

Weer een stukje Loosduinse geschiedenis verdwijnt.
Het voormalige Vredestein gebouw aan de Oude Haag weg, bij sommige meer bekend als het Azivo-gebouw, wordt deze week gesloopt. Nieuwbouw komt hiervoor in de plaats. Terecht; het gebouw verloederde en pas een ‘puist van onvrede’ in de omgeving.

De N.V. Rubberfabriek Vredestein werd in 1909 opgericht in Loosduinen. Destijds nog een zelfstandig dorp onder de rook van Den Haag. De naam ‘Vredestein’ verwijst naar een boerderij in de buurt van Enschede, waar de oprichter zijn inspiratie vond.
Het bedrijf begon als bescheiden producent van rubberproducten zoals laarzen, tennisballen, en fietsbanden, maar al snel breidde Vredestein uit De vraag naar rubber nam toe en Vredestein speelde hierop in door voortdurend te investeren in nieuwe productiemethoden en innovaties. De auto maakte haar opwachting en rubber werd een belangrijke grondstof.

Voor veel Loosduiners was Vredestein meer dan slechts een werkgever. De fabriek bood werkgelegenheid aan honderden gezinnen, bracht mensen van verschillende achtergronden samen en fungeerde als sociaal ankerpunt. Er werden sportverenigingen opgericht en zelfs een muziekgezelschap mocht niet ontbreken. ( zie tentoonstelling ‘Muziek in Loosduinen’ in het Loosduins museum. )
Vredestein sponsorde lokale evenementen en ondersteunde sociale initiatieven. Hierdoor werden de banden met Loosduinen verder verstevigd.

Na de oorlog brak een periode van groei en bloei aan. De economie trok aan, de mobiliteit explodeerde en Vredestein groeide uit tot een toonaangevende speler op de Nederlandse en internationale bandenmarkt. De fabriek in Loosduinen produceerde niet alleen autobanden, maar ook speciale banden voor landbouwvoertuigen, fietsen en zelfs racewagens. Vredestein stond bekend om zijn innovatieve ontwerpen en kwaliteit.
De jaren ’70 en ‘80 brachten grote veranderingen. De globalisering zette door, concurrentie uit lage-lonenlanden nam toe en de vraag naar bepaalde producten veranderde. Toch bleef Vredestein trouw aan het principe van innovatie. Onderzoek en ontwikkeling kregen een centrale plek binnen het bedrijf. Nieuwe bandentechnologieën werden ontwikkeld, gericht op veiligheid, duurzaamheid en prestaties. De banden van Vredestein werden begeerd door autoliefhebbers vanwege hun grip, duurzaamheid en esthetisch design.

Met de opkomst van nieuwe technologieën en veranderende economische omstandigheden kwam er langzaam een einde aan de grootschalige industriële productie in Loosduinen. De fabriek werd uiteindelijk gesloopt. Alleen het administratiekantoor bleef staan.

Generaties Loosduiners werkten bij Vredestein; vaders, moeders, zonen en dochters vonden hier hun plekje. Wie vandaag door Loosduinen wandelt, kan zich moeilijk voorstellen hoezeer het leven er ooit draaide om rubber, banden en fabriekslawaai. Een machtige fabriek gelegen aan de Loosduinse vaart en waar nu tram 2 rijdt is niet meer!
Maar luister goed, en je hoort nog altijd de echo’s van Vredestein – een naam die niet alleen staat voor techniek, maar vooral voor mensen en hun verhalen.

23/07/2025

We nemen een kijkje achter de schermen van het Loosduins Museum- een film van Dennis Simonis:

Het museum is tijdelijk even gesloten voor bezoekers, maar geen zorgen er wordt hard gewerkt aan een nieuwe tentoonstelling… U kunt vanaf 2 augustus genieten...

21/07/2025

Piet Brak,

Van de week bereikte ons het verdrietige nieuws, dat onze oudste vrijwilliger bij het Loosduins museum, Piet Brak, is overleden. Piet is 96 jaar geworden en heeft vanaf het begin een rol gespeeld bij het museum. Niet alleen als gastheer en rondleider, maar ook zijn columns waren bekend. Eerst schreef hij in de Posthoorn en later in het Nieuwsblad Den Haag. Hij schreef columns waarin hij vertelde over het zelfstandige dorp Loosduinen; over het dagelijkse leven, over hoe het met de burgemeesters ging, over gebouwen en de veiling, over het vermaak in Loosduinen.
Daarnaast heeft Piet tijdens zijn werkzame leven als ambtenaar en met name na zijn pensioen vele uren besteed aan het bestuderen van archieven. De verzamelde informatie leidde ertoe dat diverse boeken over Loosduinen van zijn hand zijn verschenen.
De gevleugelde uitdrukking “hij was een man met een gouden pen’ was zeker op hem van toepassing. Zelf bleef hij hierover erg bescheiden.
Boeken, die Piet geschreven heeft, zijn o.a ‘Het leven van de Loosduinse burgemeesters’, een boek over zijn voetbalcluppie ‘SV Loosduinen’ en samen met Henk Lemckert het boek ‘Leer mij Loosduinen kennen’. Een waardevolle schat aan informatie, die veelvuldig gebruikt wordt binnen het museum.
De laatste jaren werkte Piet veel vanuit huis. Zijn gezondheid liet het niet meer toe.
Het museum is niet alleen zijn oudste vrijwilliger kwijtgeraakt, maar tevens een groot schrijver en aimabel mens.