06/03/2026
#មរណភាពពូយិនឪពុកសារាមនី (វគ្គ ២)
https://www.facebook.com/share/p/1R6A2XVVw5/
ពូយិនឆ្លើយ
-ខ្ញុំទន្ទេញចាំអស់ហើយម៉ែ
នៅមាត់ទ្វាររបងព្រះសង្ឃ ៣អង្គនិមន្តមកដល់។យាយប្រញាប់ទៅថ្វាយបង្គំនិមន្តលោកឡើងមកលើផ្ទះ។ពុកសម្រាន្តស្ដូកស្ដឹងឥតស្ដាប់ឮព្រះសង្ឃសូត្រធម៌អំពីអ្វី បាត់មាត់បាត់ក។រំពេចនោះគាត់ចាប់ផ្ដើមប្រកាច់រកខ្យល់ម្ដងទៀត ននាលខ្ទេចខ្ទីកន្ទេលអស់។ដៃគាត់ស្រវារកយាយហើយស្រែកខ្លាំងៗថា
-យាយ!ម៉ែ!កុំទៅណាចោលខ្ញុំ កុំទៅណាចោលខ្ញុំ កុំទៅណាចោលខ្ញុំ
ដើម្បីកុំឲ្យព្រះសង្ឃដែលកំពុងសូត្រធម៌នៅម្ខាងមើលឃើញអ្នកជំងឺគេក៏ទាញវាំងននរូតបាំងភ្លាម។
ខ្ញុំ(សារាមានី)ចាប់ផ្ដើមយល់ថាបន្តិចទៀតពុកនិងលាចាកពួកយើងលែងវិលត្រឡប់មកវិញនៅពេលបន្តិចទៀត។ខ្ញុំពុំធ្លាប់ឃើញសេចក្ដីស្លាប់ច្បាស់នៅភ្នែកដូចនេះទេ។មុខពុកប្រែជាស្លេកស្លាំងគួរឲ្យខ្លាចបំផុត។ខ្លាចទាល់តែខ្ញុំមិនហ៊ានទៅជិត និងមិនហ៊ានទាំងមើលគាត់ផង។
សំឡេងព្រះសង្ឃសូត្រធម៌ឮសូរគួរឱ្យស្រងេះស្រងោច ញ៉ាំងចិត្តឱ្យរឹតតែអស់សង្ឃឹមខ្លាំងថែមទៀត។ពុកដូចជាបានធូរបន្តិចភ្នែកគាត់សម្លឹងមើលមុខយើងដែលអង្គុយជុំវិញម្ដងម្នាក់ៗហើយទារយកភួយដណ្ដប់ ព្រោះខ្យល់ពេលព្រឹកព្រហាមត្រជាក់សឹងដល់ឆ្អឹង។ពុកស្រែកហៅម៉ែដោយសំឡេងខ្សាវៗ
-អែមហ្អា!ឯងកុំគិតពីអញអ្វី គិតតែខ្លួនឯងនិងកូនស្រីទៅបានហើយ។ឯងមិនបាច់លក់មាសប្រាក់ធ្វើបុណ្យខ្មោចអញឱ្យធំដុំគ្មានបានប្រយោជន៍នោះទេ។ឯងកុំលក់ផ្ទះឱ្យសោះទុកគ្រាន់មានដំបូលច្រកនិងគេ។ឯណាកូនយើងមកជិតពុកបន្តិចមក។
ខ្លួនខ្ញុំញ័រចំប្រប់ខំខិតទៅជិតពុក លូកដៃប៉ះដៃគាត់ដែលត្រជាក់ស្រីតខ្ញុំក៏ស្ទុះថយក្រោយវិញភ្លាម។ពុកនិយាយដកដង្ហើមធំ
-កូន...។យាយច្រានខ្ញុំចូលវិញហើយបន្ទោសថា
-ចៅឯងក៏ដាច់ចិត្តម្ល៉េះឪពុកមិនទាន់ស្លាប់ផងខ្លាចប៉ុណ្ណឹងហើយ ធ្វើយ៉ាងនេះគេហៅថាកូនអកតញ្ញូ។
ខ្ញុំអង្គុយឆ្ងាយល្មមពុកលូកដៃចាប់មិនដល់ ឱនមុខយំអណ្ដឺតអណ្ដកទាំងមិនយល់ថាយំរឿងអ្វីផង។ពុកនិយាយដោយយកដៃទាំងពីរដាក់ប្រណម្យលើទ្រូង
-កូនត្រូវស្ដាប់ពុកឱ្យច្បាស់ថា នៅលើផែនដីនេះមានតែពុកទេដែលស្រឡាញ់កូន។ថ្ងៃណាមួយកូនគង់តែយល់ជម្រៅចិត្តពុកមិនខាន។អត់ពីពុកទៅកូនកុំទុកចិត្តនរណាឱ្យសោះ ក្រៅពីខ្លួនឯងនិងម្ដាយ មាមីងបងប្អូនក៏ដោយគ្មាននរណាគេស្រឡាញ់ឯងដូចម្ដាយឪពុកដែរ។កូនត្រូវរៀនតាំងចិត្តចង់មានចង់បានហើយនៅបម្រើហ្លួងដោយយកចិត្តទុកដាក់ ខំធ្វើការហើយកុំឈប់នៅវាំងឲ្យសោះពីព្រោះក្នុងវាំងកូនមានដំបូលជ្រក និងមិនភ័យព្រួយពីរឿងអត់ឃ្លានមានសុីឡើយ។
ម្យ៉ាងបើឯងនៅខាងក្រៅខ្លាចក្រែងប្រុសឈ្មោលគេមើលងាយដែលគ្មានឪពុកជាបង្គោលសម្រាប់ការពារមើលខុសត្រូវ។កូនចងចាំដំបូន្មានពុកចុះមិនខុសទេ។ពិសេសកូនត្រូវដឹងគុណម្ដាយកុំធ្វើឲ្យម្ដាយមេម៉ាយពិបាកចិត្ត។ឯងធំហើយត្រូវចេះកែគំនិតមារយាទឲ្យសមតាមអាយុព្រោះឯងមិនមែនក្មេងទៀតទេ។ពុកមានតែពាក្យប៉ុណ្ណេះជាបណ្ដាំចុងក្រោយមុននឹងពុកស្លាប់បើកូនធ្វើតាមបណ្ដាំពុកនេះ ពុកសប្បាយចិត្តណាស់ស្លាប់ទៅក៏បិទភ្នែកជិតដែរ។
ពុកសម្រាន្តស្ដូកស្ដឹងបើកភ្នែកសម្លឹងមើលខ្ញុំភ្លីសៗដូចជាប្រុងស្ទុះមកស្រវាអោបខ្ញុំ។យាយកែមរអ៊ូតិចៗ
-យិន វាស្រឡាញ់កូនស្រីវាណាស់។យាយបង្ហើបខ្លួន ពុកស្មានថាគាត់ប្រុងងើបដើរទៅណាក៏ស្រែកអង្វរ
-ម៉ែកុំទៅណាចោលខ្ញុំ,កុំទៅណាចោលខ្ញុំ,កុំទៅណាចោលខ្ញុំ...
-អរហំ(យាយស្រែកខ្លាំងៗដោយលើកដៃពុកដាក់ប្រណម្យលើដើមទ្រូង)យិនឯងទន្ទេញឲ្យជាប់ទៅកូន។ពុកទន្ទេញតាម
-អរហំៗ...
យើងទាំងអស់គ្នាលើកដៃសំពះហួសក្បាលហើយស្រែករកពុទ្ធោរៀងខ្លួន។
ពុកផ្ងាកក្បាលទៅក្រោយប្រុងត្រដរខ្យល់ម្ដងទៀត...ប៉ុន្តែដង្ហើមផុតត្រឹមនេះទាំងភ្នែកនៅបើកក្រឡែត ដៃដាក់លើដើមទ្រូងម្រាមដៃប្រឹងក្ដាប់លេចចេញសរសៃរវាម។ម៉ែយំស្រែកបោកខ្លួនលើខ្លួនពុក។យាយយកដៃបិទភ្នែកទាំងពីររបស់សព។
👉ប្រែសម្រួលសង្ខេបពីសៀវភៅ Saramani Roland Meyer
👉សូមរង់ចាំអានវគ្គទី 3
