11/09/2026
“Technology may change very quickly. But we should stand firm to our responsibility to listen to people, to respect their dignity, and to make sure that their voices are heard.” — รศ. ดร. บุญเลิศ วิเศษปรีชา คณบดีคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
🙌🏼 ขอขอบคุณผู้สนใจเข้าร่วมกิจกรรมเสวนาวิชาการ เนื่องในโอกาสปิดนิทรรศการ “Reimagining Digital Identity Among Karen Refugees in Thailand” เมื่อช่วงบ่ายวันพุธที่ 9 กันยายนที่ผ่านมา ณ พิพิธภัณฑ์ธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ มธ. ศูนย์รังสิต
กิจกรรมครั้งนี้ได้รับเกียรติจาก รศ. ดร. บุญเลิศ วิเศษปรีชา คณบดี และอาจารย์ ดร. อุดมลักษณ์ ฮุ่นตระกูล ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ฯ ร่วมกล่าวเปิดงาน และพบปะแลกเปลี่ยนกับคณะนักวิจัยและวิทยากร ประกอบด้วย Prof. Mirca Madianou (Goldsmiths, University of London) ผศ. ดร. Charlotte Hill และคุณ Hayso Thako (มหาวิทยาลัยเชียงใหม่) Firas Jaber (UNHCR) คุณพุทธณี กางกั้น (Fortify Rights) คุณมานพ คีรีภูวดล (อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคก้าวไกล/ประชาชน) คุณฆนัท นาคถนอมทรัพย์ (พรรคประชาชน)
ดำเนินรายการโดย อาจารย์กฤตธี ตัณฑสิทธิ์ (คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์)
งานเสวนาวิชาการนี้ จัดขึ้นโดยความร่วมมือระหว่าง คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ x โครงการวิจัย “Reimagining Digital Identity: Towards responsible digital identity practices among Karen refugees in Thailand” (ReDID) โดยทุนสนับสนุนจาก The British Academy ร่วมด้วยภาควิชาสื่อศิลปะและการออกแบบสื่อ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ℹ อ่านรายงานข้อค้นพบของโครงการวิจัย “Reimagining Digital Identity: Towards responsible digital identity practices among Karen refugees in Thailand” ได้ที่ https://www.redid.net/findings
📜 excerpt | คำกล่าวเปิดกิจกรรมเสวนาวิชาการฯ โดย รศ. ดร. บุญเลิศ วิเศษปรีชา คณบดีคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
…I would like to share a few personal impressions from the exhibition.
First of all, I was deeply impressed by the drawings created by Karen refugees living in the camp.
What impressed me was not simply their artistic quality, but the deep meanings expressed through them—especially their feelings about life in a refugee camp.
A refugee camp is supposed to be a temporary place, where people stay while waiting for a permanent home and, hopefully, a better future. But for many people, life in the camp has become a form of waiting—waiting without knowing what the future will bring.
Some drawings express a painful sense of confinement: being unable to move forward and having to depend on others for food and other basic necessities. In these drawings, some participants convey a feeling that their lives have become almost like those of livestock—dependent on others for their basic needs, with little control over their own lives.
And yet, despite these difficulties, the large image at the beginning of the exhibition tells us something else: they have not lost hope.
I think presenting this research through drawings is a remarkably creative approach. Instead of researchers simply collecting people's stories and interpreting them in an academic report, the project gives participants an opportunity to express their own feelings directly through their creative work.
We can therefore see something of their thoughts and emotions without everything having to pass through the voice of the researcher.
Second, as an anthropologist who has worked with homeless people, I know that inviting people in a refugee camp to participate in a project like this is not necessarily easy.
People living in refugee camps have probably seen many researchers, journalists, and visitors come and go. They tell their stories, but their lives often remain unchanged.
It is therefore understandable if people become tired of being interviewed and telling their stories.
For this reason, I believe the research team deserves great appreciation for the commitment, patience, and hard work required to build relationships with participants and create the conditions for them to express their experiences so powerfully through their artwork.
