08/08/2026
ใน Pattani Biennale ครั้งแรกปีนี้ มาในธีม 'บทกวีสามัญ' หางปุย อาร์ต สเปซ ขอเชิญชมนิทรรศการ
"ณ ฟากฝั่งทะเลใต้"
โดย วรวรรณ กล่ำพิชัย
จัดแสดงที่ สถานสงเคราะห์เด็กปัตตานี ในอดีตบ้านพักพนักงานหมายเลข 186/40
maps.app.goo.gl/s1eyWXURL6G8GS918
ฉันผู้เวียนว่ายลอยเคว้งคว้างในวังวนของความสัมพันธ์ระหว่างสองฟากฝั่งของครอบครัว พยายามแบกรับและบรรจงปะติดปะต่อชิ้นส่วน ที่ซึ่งเป็นพยานวัตถุในความทรงจำ ณ พื้นที่บ้าน ทั้งมวลจางจากกลิ่นเปรี้ยวของแผ่นยางทางฝั่งแม่และเสียงแหลมแสบหูของเหล็กเชื่อมจากฝั่งพ่อ ถ่ายทอดเรื่องราวระหว่างสถาบันครอบครัวกับเชื้อเหตุทางสังคม ผ่านประสบการณ์ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงในภาคพื้นรายได้และวาทกรรมความเจริญในพื้นที่จังหวัดสงขลา โดยหยิบใช้สัญลักษณ์ของโครงสร้างสะพานติณสูลานนท์ ในฐานะภาพแทนของความเจริญรุ่งโรจน์และความก้าวหน้า ขณะเดียวกันก็เป็นสิ่งที่สร้างระยะห่างระหว่างชนชั้นและสมาชิกในครอบครัว
ณ ฟากฝั่งทะเลใต้ ได้ถอดรื้อภาพจำของความมั่นคงให้กลายเป็นสภาวะที่เปราะบางและไม่สมบูรณ์ สร้างความหวังอันเลือนรางและดูราวกับไร้ผล ด้วยการเป็นสะพานเชื่อมต่อระหว่างสิ่งที่แยกจากกันให้กลับมาชั่วขณะและเกิดการใคร่ครวญถึงตำแหน่งแห่งที่ของเราภายใต้โครงสร้างสังคมที่แปรผันอย่างไม่อาจสิ้นสุด
8 สิงหาคม — 1 พฤศจิกายน 2569
และวันนี้ ทัวร์นำชมเทศกาลจะมาถึงสถานที่จัดแสดงช่วง 18:10 - 19:00 น.
- -
"The Southern Shore"
by Worawan Klumpichai
Pattani Biennale 2026 'Simple Poetry'
8 August — 1 November 2026
at Pattani House for Children, the old shelter no.186/40, Pattani City, TH
maps.app.goo.gl/s1eyWXURL6G8GS918
(Today, the biennale's guided tour will be here around 18:10 - 19:00)
Drifting and adrift within the vortex of relationships between the two shores of my family, I attempt to carry and carefully piece together fragments that serve as material witnesses to memories of home. These fragments linger in the sour scent of rubber sheets from my mother’s side and the piercing, searing sound of welding iron from my father’s side. Through these material traces, I tell a story of the relationship between the institution of the family and the social conditions underlying its fragmentation, drawing from experiences amid changes in economic circumstances and the discourse of development in Songkhla Province. I employ the structural form of the Tinsulanonda Bridge as a symbol of prosperity and progress, while simultaneously revealing how such structures can produce distance between social classes and members of a family.
The Southern Shore dismantles the familiar image of stability, transforming it into a state of fragility and incompleteness. It constructs a faint and seemingly futile hope through the act of becoming a bridge—temporarily reconnecting what has been separated, while inviting reflection on our own position and place within a social structure that remains in constant and seemingly endless flux.
