เรือนพิมพ์แม่ชอบ
แม่ไม่ได้เป็น “ครูคนแรก” เพียงเพราะเป็นผู้ให้กำเนิดผมและพี่ๆ แต่แม่เคยรับราชการเป็น “ครู” จริง ๆ หลังเรียนจบเตรียมอุดมศึกษา รุ่น ”โตโจ* หรือรุ่นสงครามโลกครั้งที่สอง ..
ครั้นพอแต่งงานมีลูก แม่เปิดบ้านเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ สอนหนังสือให้ลูกตัวเองและลูกเพื่อนบ้าน จนลูกๆ เข้าโรงเรียนในระบบหมดแล้ว แม่ถึงได้เป็นแม่บ้านเต็มตัว..
แม่ชอบอ่านหนังสือ แม่จึงเป็นแบบอย่างให้ลูก ๆ รักการอ่านด้ว
ย นิตยสารเล่มแรกที่ลูก ๆ รู้จักคือ “สกุลไทย” ที่แม่เป็นแฟนประจำนานหลายทศวรรษ แม่เป็นคนใจดีและใจเย็น...
ความจริงพ่อไม่เคยตีพวกเราแม้แต่ทีเดียว ขณะที่รสไม้เรียวแม่นั้น ลูกลิงอย่างพวกเรารู้ซึ้ง แต่พวกเรารู้ดีว่ายอมให้แม่ตี ดีกว่าโดนพ่อดุ อาจเพราะพ่อเกิดปีเสือ แต่แม่เกิดปีวัว..
ลายมือแม่สวย แม่มีสมุดโน้ตไว้ข้างตัวเสมอ สำหรับจดบันทึกข้อความหรือเรื่องราวที่แม่ประทับใจ แม่ออกเสียงอักขระ ร.เรือ และตัวควบกล้ำชัดเจน แล้วฝึกให้คนในบ้านออกเสียงให้ถูกต้องด้วย ญาติพี่น้องคนไหน มีชื่อเป็นภาษาจีน หรือชื่อที่ฟังดูเชย แม่จะตั้งชื่อให้ใหม่จนใสปิ้งทุกคน ..
แม่จึงเป็น “ผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่น” ตัวจริง แม่รักการอ่านเป็นชีวิตจิตใจ กระทั่งวันสุดท้ายของชีวิต แม่นั่งอ่านสกุลไทยอยู่ที่ห้องรับแขก ตรงจุดที่แม่นั่งทุกวัน แล้วไม่นานก็สิ้นลม จากอาการเส้นโลหิตในสมองแตกเฉียบพลัน ..
โดยไม่เจ็บปวดทุรนทุราย ใครทราบข่าวก็เสียใจ แล้วอุทานว่า แม่ช่างมีบุญเหลือเกิน ที่จากไปโดยไม่ป่วยไข้ ไม่ทรมานเลย..
แม่มีชื่อในบัตรประชาชนว่า “สิริพร” แต่ญาติๆ ฝ่ายพ่อจะเรียกแม่ว่า “พี่เล็ก” บ้าง “น้าเล็ก” บ้าง ส่วนญาติสนิทฝ่ายแม่เอง มักจะเรียก “พี่ชอบ” หรือ “ป้าชอบ” ตามชื่อเดิมของแม่ คือ “บุญชอบ”..
อันเป็นที่มาของชื่อ “เรือนพิมพ์แม่ชอบ” ที่ผมถือเป็นสิริมงคลในชีวิตยิ่งนัก ภายใต้ปณิธาน
๑.จัดพิมพ์หนังสือที่มีเนื้อหาสาระส่งเสริมให้เกิดจิตสำนึกสาธารณะ เห็นประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าส่วนตน
๒.สนับสนุนกิจกรรมที่ส่งเสริมให้เกิดจิตสำนึกอนุรักษ์ธรรมชาติ สภาพแวดล้อม ภูมิปัญญาพื้นบ้าน วัฒนธรรมพื้นถิ่น
๓.สนับสนุนกิจกรรมพัฒนาทักษะชีวิตเด็กและเยาวชน ให้รักการอ่าน การเขียน ปลูกฝังความเพียร ความกตัญญู และความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ตน
ธีรภาพ โลหิตกุล
