Muzeum Miejskie w Zabrzu

15/06/2026

💚⚒️ Herb Górnika Zabrze na legendarnym Estadio Azteca!
Czy wiecie, że na słynnym 🏟️ Estadio Azteca w 🇲🇽 Meksyku, gdzie rozgrywane były mecze mistrzostw świata i gdzie odbyła się inauguracja Mundialu 2026, znajduje się herb 🇵🇱 Górnika Zabrze? 😮
To nie przypadek. Na stadionie umieszczono herby wszystkich drużyn, które miały okazję wystąpić na tym legendarnym obiekcie. Wśród takich klubów jak Inter Mediolan czy Hercules CF swoje miejsce ma również Górnik Zabrze. 💚⚒️
Historia tego wyjątkowego wyróżnienia sięga stycznia 1973 roku.
W ramach amerykańskiego tournée Zabrzanie zmierzyli się na Estadio Azteca z reprezentacją Meksyku przy imponującej publiczności liczącej aż 50 tysięcy widzów. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem gospodarzy 2:1. Bramkę dla Górnika strzelił Andrzej Szarmach, a drugie jego trafienie nie zostało uznane.

📅 09.01.1973
🇲🇽 Meksyk – Górnik Zabrze 2:1
🏟️ Estadio Azteca
👥 50 000 widzów

Skład Górnika Zabrze:
🧤 Jan Gomola
🛡️ Henryk Holewa
🛡️ Jerzy Gorgoń
🛡️ Jan Wraży
🛡️ Henryk Latocha
⚒️ Zygfryd Szołtysik
⚒️ Alojzy Deja (Joachim Gorzawski)
⚒️ Hubert Skowronek (Lucjan Kwaśny)
⚽ Jan Banaś
⚽ Włodzimierz Lubański
⚽ Andrzej Szarmach
👔 Trener: Jan Kowalski

Po meczu w Meksyku Trójkolorowi kontynuowali swoje tournée po Ameryce:
📅 16.01.1973
🇲🇽 Puebla FC – Górnik Zabrze 0:3 ✅
🏆 Turniej w Medellín (Kolumbia):
📅 21.01.1973
🇨🇴 Independiente Medellín – Górnik Zabrze 0:1 ✅
📅 25.01.1973
🇨🇴 Atlético Nacional Medellín – Górnik Zabrze 2:2 🤝
📅 28.01.1973
🇧🇷 Guarani FC – Górnik Zabrze 1:1 🤝
🇪🇨 Następnie Górnik udał się do Ekwadoru:
📅 11.02.1973
🇪🇨 Deportivo Quito – Górnik Zabrze 2:2 🤝
📅 18.02.1973
🇪🇨 Nacional Quito – Górnik Zabrze 2:4 ✅

Dziś herb Górnika jest częścią historii jednego z najbardziej rozpoznawalnych stadionów świata. To wyjątkowe przypomnienie, że zabrzański klub od dekad zapisuje swoją obecność nie tylko w Polsce, ale również na międzynarodowej piłkarskiej mapie. 🌍💚⚒️

W meczu otwarcia Mundialu 2026 gospodarze turnieju zmierzyli się z 🇿🇦 Republiką Południowej Afryki i zwyciężyli 2:0. 🔥 Spotkanie rozegrane przy ponad 80 tysiącach kibiców rozpoczęło wielkie piłkarskie święto, a Meksykanie zapisali się w historii, przełamując złą passę meczów inauguracyjnych mistrzostw świata.
Gole dla gospodarzy zdobyli Julián Quiñones oraz Raúl Jiménez, a sam mecz był niezwykle intensywny – nie brakowało walki, emocji i aż trzech czerwonych kartek, co tylko podkreśliło jego wyjątkowy, momentami chaotyczny przebieg. ⚽🟥🟥🟥

11/06/2026

𝗔𝗹𝗳𝗿𝗲𝗱 𝗣𝗮𝘂𝗹 𝗦𝗰𝗵𝘆𝗱𝗹𝗼𝘄𝘀𝗸𝗶 (𝟭𝟵𝟬𝟰–𝟭𝟵𝟵𝟮). 𝗠𝗶𝘀𝘁𝗿𝘇 𝗴𝗶𝗺𝗻𝗮𝘀𝘁𝘆𝗸𝗶 𝘇 𝗭𝗮𝗯𝗼𝗿𝘇𝗮

👦🏻 👰🏻Dzieciństwo i rodzina
Alfred Paul Schydlowski urodził się 21 marca 1904 roku w Zaborzu. Jego rodzicami byli Johann Schydlowski i Rosalia z domu Bonczyk.
16 czerwca 1931 roku poślubił Martę Margaretę Bonk. Młoda para zamieszkała przy dzisiejszej ulicy Adama Asnyka. 🏚️

⚽ Od piłki nożnej do gimnastyki
Swoją przygodę ze sportem rozpoczął od piłki nożnej. Występował na pozycji napastnika w drużynie Sportfreunde Poremba. Po przyłączeniu zespołu z Poremby do znacznie silniejszego klubu S.C. Preussen 1910 Zaborze, za namową Franciszka Skorczowskiego, na poważnie zajął się gimnastyką. Dyscyplina ta fascynowała go już wcześniej – z zainteresowaniem obserwował występy cyrkowych akrobatów, a następnie próbował odtwarzać ich ewolucje. 🎪

🤸🏻‍♂️Niezwykły talent akrobatyczny
Jego talent dostrzegł pionier zaborskiej gimnastyki, Alojzy Żelezny. Początkowo Alfred trenował na placu przed swoim domem, gdzie samodzielnie przygotował „żerdkę” do ćwiczeń. Szybko opanował niezwykle trudne elementy akrobatyczne. Potrafił między innymi wykonywać stanie na rękach na kierownicy podczas jazdy na rowerze 🚴🏻‍♂️, pięciokrotnie podskoczyć na jednej ręce czy przeskoczyć przez kozła ponad trzema dorosłymi mężczyznami!

👷🏻‍♂️Sportowiec amator z wyboru
Jego niezwykłe umiejętności nie pozostały niezauważone. Otrzymał propozycję przejścia na zawodowstwo, co w tamtych czasach oznaczało pracę w cyrku. Oferowano mu również posadę instruktora gimnastyki w zaborskich szkołach. 🏫 Schydlowski jednak, z powodów osobistych, do końca życia pozostał górnikiem i sportowcem amatorem.

🏋🏻‍♂️ Wszechstronny mistrz
Gimnastyka nie była jedyną dyscypliną, którą uprawiał. Swoją wszechstronność prezentował między innymi podczas Olimpiad Robotniczych w Pradze i Berlinie, gdzie zajmował czołowe miejsca w podnoszeniu ciężarów, pchnięciu kulą, biegu na 100 metrów 🏃🏻‍♂️‍➡️ oraz strzelectwie.

🟢 Powrót do sportu po wojnie
Po II wojnie światowej trafił do niewoli, z której powrócił w 1947 roku. Wkrótce pojawił się na obiektach nowo powstałej Pogoni Zabrze, gdzie Wiktor Janko prowadził zajęcia gimnastyczne. Mimo 43 lat Schydlowski wykonywał ćwiczenia, których nikt z młodszych zawodników nie był w stanie powtórzyć. Przez pewien czas regularnie bywał w klubie, jednak zniechęciło go stawianie przede wszystkim na ilość ćwiczących, a nie na jakość szkolenia.

🤸🏻‍♂️ Partnerstwo z Helmutem Seemannem
Zimą 1949 roku poznał młodego gimnastyka Helmuta Seemanna, w którym dostrzegł wielki talent i jego pasja do sportu odżyła. Schydlowski, który wcześniej tworzył duety gimnastyczne z Franciszkiem Skorczowskim i Jerzym Salwikiem, znalazł nowego partnera. Ich pierwszy wspólny występ odbył się w Zakładowym Domu Kultury Kopalni „Zabrze-Wschód” w Zaborzu. Współpraca obu sportowców trwała aż do momentu, gdy Seemann zdecydował się na karierę zawodową i przyjął angaż w cyrku. 🎪🤹🏻‍♂️

🔵 Ostatnie lata
Wraz z upływem lat Alfred Schydlowski stopniowo wycofywał się z aktywnego życia sportowego. Zmarł 17 marca 1992 roku w Zabrzu.

Miasto Zabrze pokladykultury.eu Punkt Informacji o Mieście Zabrze Iskra Zabrze GlosZabrza24.pl / Głos Zabrza i Rudy Śl. Śląski Związek Sportów Gimnastycznych Rada Dzielnicy Poremba

08/06/2026

🏆 Mija właśnie miesiąc od zawodów o Puchar Prezesa Śląskiego Związku Sportów Gimnastycznych, które 8 maja odbyły się w Zabrzu.

🤸‍♀️🤸‍♂️ W nowoczesnej hali gimnastycznej przy Zespole Szkół Sportowych im. Janusza Kusocińskiego rywalizowało ponad 120 zawodniczek i zawodników. Atmosfera sportowej walki, zaangażowania i wzajemnego szacunku po raz kolejny potwierdziła, że Zabrze pozostaje jednym z najważniejszych ośrodków gimnastycznych w Polsce. 💪

📷 Jako Dział Sportu Muzeum Miejskiego w Zabrzu mieliśmy przyjemność uczestniczyć w tym wydarzeniu i dokumentować jego przebieg. Przygotowana przez nas fotorelacja nie tylko przypomina sportowe emocje towarzyszące zawodom, ale również zasili muzealne archiwa sportowe, zachowując dla przyszłych pokoleń kolejny ważny rozdział historii zabrzańskiej gimnastyki. 🏛️✨

🏅 Zawody te, często nieoficjalnie nazywane Mistrzostwami Śląska, są kolejnym ogniwem historii, która w naszym mieście trwa już od dziesięcioleci. To historia budowana przez pokolenia trenerów, działaczy i zawodników – od powojennych początków gimnastyki w Skrze i Górniku Zabrze, przez sukcesy olimpijczyków i mistrzów Polski, aż po organizację Barbórka Cup, najstarszego międzynarodowego turnieju gimnastycznego w Polsce. Za inicjatywą powołania turnieju stali trenerzy Krystyna i Marek Sobolewscy, którzy odegrali kluczową rolę w jego organizacji.
Jak wspominaliśmy w poprzednim poście, korzenie gimnastyki w Zabrzu sięgają XIX wieku. To właśnie ona była najwcześniej rozwijającą się dyscypliną sportową w naszym mieście, stając się fundamentem zorganizowanego ruchu sportowego i dając początek historii sportu w Zabrzu.🌍🤝

⭐ Patrząc na młodych sportowców startujących dziś na nowoczesnym obiekcie w Zaborzu, trudno nie dostrzec, jak długa droga doprowadziła zabrzańską gimnastykę do obecnego miejsca. To właśnie dzięki pracy wielu pokoleń możliwe jest organizowanie zawodów tej rangi i rozwijanie kolejnych talentów.

🏟️ Historia spotyka się tutaj z nowoczesnością – od pierwszych powojennych treningów i sukcesów zawodników reprezentujących Polskę 🇵🇱, po współczesną salę gimnastyczną, która stwarza młodym adeptom tej pięknej dyscypliny warunki na najwyższym poziomie.

📷 Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z zawodów.

👏 Gratulujemy wszystkim uczestnikom, trenerom, organizatorom i rodzicom, którzy każdego dnia wspierają rozwój tej wyjątkowej dyscypliny sportu.

📸 Fotorelacja z zawodów
🏆 Puchar Prezesa Śląskiego Związku Sportów Gimnastycznych
📍 Zabrze, 8 maja 2026 r.
🤸‍♀️ Ponad 120 uczestników
🏛️ Dział Sportu Muzeum Miejskiego w Zabrzu

03/06/2026

Przed nami długi weekend! 🌼☀️

𝑰𝒏𝒇𝒐𝒓𝒎𝒖𝒋𝒆𝒎𝒚, ż𝒆 𝒘 𝒅𝒏𝒊𝒂𝒄𝒉 𝟒–𝟕 𝒄𝒛𝒆𝒓𝒘𝒄𝒂 𝑴𝒖𝒛𝒆𝒖𝒎 𝑴𝒊𝒆𝒋𝒔𝒌𝒊𝒆 𝒘 𝒁𝒂𝒃𝒓𝒛𝒖 𝒃ę𝒅𝒛𝒊𝒆 𝒏𝒊𝒆𝒄𝒛𝒚𝒏𝒏𝒆.

Życzymy Państwu udanego wypoczynku, pięknej, słonecznej pogody,inspirujących wycieczek i mnóstwa powodów do uśmiechu. 🚶🏻‍♀️‍➡️ 🧋 🌄 🏖️

Miasto Zabrze pokladykultury.eu Punkt Informacji o Mieście Zabrze

27/05/2026

Uwaga, uwaga! 📣
Niestety, p**a miejsc na nasz czerwcowy spacer po zabrzańskim Osiedlu Południowym się już wyczerpała. Ale nic straconego!
Ze względu na ogromne zainteresowanie we wrześniu będzie powtórka.
Informacje o terminie podamy z wyprzedzeniem na naszej stronie i w mediach społecznościowych!

Miasto Zabrze pokladykultury.eu Punkt Informacji o Mieście Zabrze

21/05/2026

🤸 Danuta Lubowska-Goch i tradycje gimnastyki w Zabrzu

Danuta Lubowska-Goch urodziła się 21 maja 1956 roku w Zabrzu. Była jedną z najbardziej utalentowanych zawodniczek sekcji gimnastycznej Górnika Zabrze oraz reprezentantką Polski na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 roku 🏅. Trenowała pod kierunkiem Jerzego Tulczyjewa i już jako młoda zawodniczka należała do ścisłej krajowej czołówki.

Reprezentując Górnik Zabrze zdobyła mistrzostwo Polski w skoku przez konia w 1972 roku. W tym samym roku wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Monachium, gdzie rywalizowała zarówno w wieloboju indywidualnym, jak i drużynowym. Polska drużyna gimnastyczna zajęła 10. miejsce, a partnerkami Zabrzanki były m.in. Maria Barlak, Joanna Bartosz, Dorota Fidusiewicz, Dorota Klencz oraz Łucja Matraszek.

Indywidualnie Danuta Lubowska osiągnęła następujące rezultaty:

56. miejsce w skoku przez konia,
miejsce w ćwiczeniach wolnych,
miejsce w wieloboju indywidualnym,
miejsce w ćwiczeniach na poręczach,
miejsce na równoważni.

Udział w igrzyskach olimpijskich był potwierdzeniem wysokiego poziomu zabrzańskiej szkoły gimnastyki. Zawodniczka otrzymała również tytuł Mistrza Sportu ⭐.

🤸 Początki gimnastyki w Zabrzu

Korzenie gimnastyki w Zabrzu sięgają XIX wieku, a sama dyscyplina odegrała kluczową rolę w rozwoju lokalnego życia sportowego. To właśnie od działalności pierwszych organizacji gimnastycznych rozpoczęła się historia sportu w Zabrzu. Symbolicznym początkiem zorganizowanego ruchu gimnastycznego było powstanie 27 sierpnia 1862 roku Męskiego Towarzystwa Gimnastycznego Männer Turnverein Zabrze. Organizacja skupiała początkowo 56 członków, a liczba ta szybko rosła. Działalność stowarzyszenia została jednak czasowo przerwana w 1866 roku z powodu epidemii cholery.

Na terenie dzisiejszego Zabrza działały również polskie organizacje gimnastyczne „Sokół”, które poza działalnością sportową pełniły także ważną rolę patriotyczną i społeczną 🇵🇱. Zabrzańskie gniazdo „Sokoła” powstało na początku XX wieku i uczestniczyło w licznych zlotach oraz pokazach gimnastycznych.

🏟️ Gimnastyka po II wojnie światowej

Po 1945 roku gimnastyka zaczęła dynamicznie rozwijać się w klubach sportowych działających w Zabrzu. Jedna z pierwszych sekcji powstała w klubie Skra Zabrze, związanym z kopalnią Zabrze-Wschód. Po utworzeniu w 1948 roku Górnika Zabrze sekcja gimnastyczna została włączona do nowego wielosekcyjnego klubu, który szybko stał się jednym z najsilniejszych ośrodków sportowych w Polsce.

Barwy Górnika reprezentowali znakomici zawodnicy, wśród których znaleźli się olimpijczycy z Rzymu z 1960 roku – Józef Rajnisz oraz Aleksander Rokosa. Ważną postacią była także Renata Rost, córka znanego gimnastyka i trenera Teofila Rosta, uczestnika pokazów podczas igrzysk olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku.

W kwietniu 1967 roku sekcja gimnastyczna zrzeszała 108 zawodników, a jej kierownikiem był Stanisław Rybicki. Zabrze stało się jednym z najważniejszych ośrodków gimnastyki sportowej w Polsce 💪.

🌟 Kolejne pokolenia zabrzańskich gimnastyczek

Na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 roku obok Danuty Lubowskiej wystąpiła również Dorota Klencz-Szymura, kolejna reprezentantka zabrzańskiego środowiska gimnastycznego.

W 1988 roku sekcja gimnastyczna została przeniesiona z Górnika do Pogoni Zabrze. Zawodniczki trenowały wówczas m.in. w Szkole Podstawowej Sportowej nr 19, obecnym Zespole Szkół Sportowych im. Janusza Kusocińskiego w Zabrzu. W latach 90. wielkie sukcesy odnosiła Agnieszka Supińska, dwukrotna mistrzyni Polski w wieloboju indywidualnym (1995 i 1997), córka trenerki i byłej gimnastyczki Teresy Supińskiej.

W 2000 roku na igrzyskach olimpijskich w Sydney wystąpiła zaledwie 18-letnia Joanna Skowrońska – jedna z najwybitniejszych polskich gimnastyczek początku XXI wieku 🏆. Reprezentowała barwy Pogoni Zabrze oraz ISKRY Zabrze. Razem ze swoją siostrą bliźniaczką, Małgorzatą Skowrońską, wiodła prym na krajowych arenach gimnastycznych.

Udział Joanny Skowrońskiej w igrzyskach był ogromnym sukcesem zarówno dla zabrzańskiej, jak i całej polskiej gimnastyki sportowej. Została jedyną reprezentantką Polski w tej dyscyplinie podczas igrzysk w Sydney, a jednocześnie jedną z najmłodszych członkiń całej olimpijskiej kadry. Jej start miał szczególne znaczenie, ponieważ była pierwszą polską gimnastyczką sportową od czasu igrzysk olimpijskich w Moskwie w 1980 roku, która zakwalifikowała się do olimpijskiej rywalizacji.

Cztery lata później ponownie wywalczyła awans na igrzyska olimpijskie, tym razem do Aten w 2004 roku. Niestety jej występ zakończył się pechowo – tuż przed startem doznała kontuzji, która przekreśliła szanse na udany udział w zawodach.

Nowy etap w historii zabrzańskiej gimnastyki rozpoczął się 12 kwietnia 2001 roku wraz z powstaniem Klubu Gimnastycznego ISKRA Zabrze. Klub szybko stał się jednym z najważniejszych ośrodków szkolenia gimnastycznego w Polsce. Z Zabrzem od młodzieńczych lat związana jest także Katarzyna Jurkowska-Kowalska, uczestniczka igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro w 2016 roku 🇧🇷. Do miasta trafiła jako nastolatka do Ośrodka Przygotowań Olimpijskich, który funkcjonował w Zabrzu od 1996 roku. Po zakończeniu kariery została trenerką ISKRY Zabrze, podobnie jak Joanna Skowrońska.

🏅 Zabrze – ważny ośrodek polskiej gimnastyki

Przez dziesięciolecia Zabrze wypracowało opinię jednego z najważniejszych centrów gimnastyki sportowej w Polsce. Miasto wychowało wielu mistrzów Polski, olimpijczyków i reprezentantów kraju. Gimnastyka, obok lekkoatletyki, boksu, piłki ręcznej i piłki nożnej, należy do najważniejszych dyscyplin w historii zabrzańskiego sportu.

Sukcesy kolejnych pokoleń zawodników i trenerów sprawiły, że zabrzańska szkoła gimnastyki na trwałe zapisała się w historii polskiego sportu ✨ GlosZabrza24.pl / Głos Zabrza i Rudy Śl.

21/05/2026

To już dzisiaj! Zapraszamy!

Już w czwartek zapraszamy na kolejny wykład na 90-lecie z serii "Z dziejów Żydów w Zabrzu" zatytułowany "Nie tylko młyn i browar". Historię tych i innych, leżących w pobliżu obiektów, oraz związanych z nimi osób przedstawi Piotr Hnatyszyn.

Zapraszamy!

https://fb.me/e/9l0szKLYV

Czwartek 21.05
Galeria Café Silesia, ul. 3 Maja 6
godz. 17.00

Miasto Zabrze pokladykultury.eu Punkt Informacji o Mieście Zabrze

20/05/2026

25 lat MKS Zaborze Zabrze 🤍💚⚽

15 maja 2026 roku w Restauracji Leśnej w Zabrzu odbyła się wyjątkowa gala jubileuszowa z okazji 25-lecia działalności Młodzieżowego Klubu Sportowego Zaborze Zabrze. W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele świata sportu, samorządu, działacze, trenerzy, zawodnicy oraz osoby od lat związane z historią klubu i zabrzańskiego sportu.

Dział Sportu Muzeum Miejskiego w Zabrzu miał przyjemność uczestniczyć w tym wyjątkowym wydarzeniu, przygotowując fotorelację, która w przyszłości wzbogaci muzealne archiwa dokumentujące historię sportu w naszym mieście. 📸

Jubileusz stał się okazją do wspomnień i rozmów o bogatej historii środowiska sportowego dzielnicy Zaborze. MKS Zaborze, podobnie jak gimnastyczna Iskra Zabrze czy piłkarze ręczni Górnika Zabrze, jest bezpośrednim spadkobiercą tradycji Pogoni Zabrze, kontynuującej dziedzictwo przedwojennego niemieckiego klubu SC Preussen Zaborze, znanego również jako Preussen Hindenburg — jednego z najbardziej utytułowanych klubów sportowych na Górnym Śląsku w okresie międzywojennym.

Pogoń Zabrze i Preussen Zaborze były ze sobą silnie związane zarówno historycznie, jak i personalnie. W barwach Pogoni występowali między innymi: Jan Kowalski, Antoni Franosz, Joachim Gorzawski, Dariusz Koseła, Henryk Czech, Józef Kaczmarczyk, Janusz Kluge, Rafał Kocyba oraz Dariusz Ogoński. W historii MKS-u Zaborze również nie brakowało wielkich talentów — szczególne miejsce zajmują znakomici bramkarze Łukasz Skorupski i Daniel Bielica. ⚽

Warto przypomnieć, że pierwszym trenerem w historii Górnika Zabrze był Ginter Pawelczyk, wcześniej związany z Pogonią Zabrze i Preußen Zaborze. To właśnie z połączenia Pogoni Zabrze z innymi klubami w 1948 roku powstał Górnik Zabrze. W pierwszych latach funkcjonowania wielkiego Górnika ogromny wkład w sukcesy drużyny mieli piłkarze wywodzący się z Pogoni — Józef Kaczmarczyk, Henryk Czech, Antoni Franosz czy Klenczar.

Historia Pogoni Zabrze trwa zresztą do dziś. Nazwę klubu godnie reprezentuje SPR Pogoń 1945 Zabrze, którego juniorki przed rokiem zdobyły mistrzostwo Polski, a kilka dni temu juniorki młodsze wywalczyły brązowy medal mistrzostw Polski. MKS Zaborze natomiast nieustannie tworzy własny rozdział tej historii, wychowując kolejne pokolenia młodych sportowców w duchu pasji, pracy i przywiązania do biało-zielonych barw. 🤍💚

Podczas gali obecne były osoby mające ogromny wkład w rozwój Pogoni Zabrze oraz MKS-u Zaborze, między innymi prezes Dariusz Piskor, były prezes Krzysztof Skurski, sekretarz Bernard Gertz, a także Piotr Cichoń, Marcin Mateja, Łukasz Filipczyk i wiele innych osób od lat związanych z klubem jako zawodnicy, trenerzy i działacze.

Jednym z ważniejszych momentów jubileuszowego wieczoru było wręczenie odznaczeń dla osób szczególnie zasłużonych dla MKS-u Zaborze oraz lokalnego środowiska piłkarskiego. Uhonorowania dokonali przedstawiciele Śląskiego Związku Piłki Nożnej oraz Podokręgu Zabrze Śląskiego ZPN — prezes Podokręgu Zabrze Jarosław Bryś oraz członek zarządu Krzysztof Skurski. 🏆🎖️

Odznaki Honorowe Polskiego Związku Piłki Nożnej otrzymali Piotr Cichoń oraz Piotr Apel. Złotą Odznakę Honorową Śląskiego Związku Piłki Nożnej przyznano Bernardowi Gertzowi. Srebrne Odznaki Honorowe Śląskiego ZPN otrzymali Joachim Małecki, Rafał Śmistek i Leszek Wojtaszczyk, natomiast Brązowe Odznaki Honorowe trafiły do Błażeja Bielińskiego, Artura Dawida, Łukasza Filipczyka, Mieczysława Głażewskiego, Łukasza Grzyba, Krzysztofa Kiełba oraz Agnieszki Skonieckiej.

Był to piękny moment docenienia ludzi, którzy przez lata swoją pracą, zaangażowaniem i pasją współtworzyli historię klubu oraz wychowywali kolejne pokolenia młodych piłkarzy. ⚽👏

Spotkanie miało wyjątkowo ciepły i rodzinny charakter. Była to piękna opowieść o ludziach, którzy przez dekady budowali sportową tożsamość Zaborza i przekazywali swoją pasję kolejnym pokoleniom. Synowie kontynuują dziś rodzinne tradycje, zostając zawodnikami i trenerami MKS-u Zaborze, co najlepiej pokazuje, że historia tego środowiska wciąż trwa i nadal jest pisana. 📚⚽

Dziękujemy za zaproszenie oraz możliwość uczestniczenia w wydarzeniu, które było nie tylko jubileuszem klubu, ale również ważnym elementem dokumentowania historii zabrzańskiego sportu.

19/05/2026

🏅 Tadeusz Ślusarski 🇵🇱🎂
Gdyby żył, obchodziłby dziś swoje 76. urodziny. Choć polski lekkoatleta specjalizujący się w skoku o tyczce w barwach Górnika Zabrze występował stosunkowo krótko — w latach 1975–1976 — był to jeden z najlepszych, jeśli nie najlepszy, okresów w jego sportowej karierze.

W 1975 roku zdobył złoty medal podczas Mistrzostw Polski Seniorów w Lekkoatletyce 🥇. Największy sukces przyszedł jednak rok później. W 1976 roku, mimo poważnych problemów zdrowotnych — zerwanego ścięgna i skręconej stopy — sięgnął po złoty medal olimpijski podczas igrzysk w Montrealu 🏆🇨🇦. Był to pierwszy w historii igrzysk olimpijskich medal wywalczony przez Polaków w skoku o tyczce! 🇵🇱

Łącznie trzykrotnie reprezentował Polskę na igrzyskach olimpijskich. Poza triumfem w Montrealu wystąpił również w Monachium w 1972 roku. Olimpijski debiut nie był dla niego udany — w finale nie zaliczył żadnej wysokości, zajmując miejsca 12–14. Z kolei podczas igrzysk olimpijskich w Moskwie w 1980 roku wywalczył srebrny medal 🥈, pokonując wysokość 5,65 m. Zwyciężył wówczas Władysław Kozakiewicz z wynikiem 5,78 m, natomiast Ślusarski podzielił drugie miejsce z Konstantinem Wołkowem z ZSRR.

Ślusarski rozpoczął swoją sportową drogę w klubie Sokół Żary, którego zawodnikiem był w latach 1966–1969. Następnie przeniósł się do warszawskiej Skry, gdzie występował w latach 1970–1975. W 1975 roku dołączył do Górnika Zabrze ⚒️, kontynuując rozwój swojego talentu. Po udanym okresie spędzonym w zabrzańskim klubie od 1977 roku ponownie reprezentował barwy Skry Warszawa.

Już od najmłodszych lat wyróżniał się znakomitą koordynacją ruchową oraz predyspozycjami do skoku o tyczce. Jego pierwszym międzynarodowym występem były Europejskie Igrzyska Juniorów w Lipsku w 1968 roku, gdzie zajął szóste miejsce z wynikiem 4,20 m.

Na krajowej scenie lekkoatletycznej odnosił liczne sukcesy 🏟️. Pięciokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski na stadionie otwartym (1972, 1974, 1975, 1982, 1983), a także czterokrotnie triumfował w halowych mistrzostwach kraju (1976, 1978, 1983, 1984). W trakcie kariery czterokrotnie poprawiał rekord Polski — od 5,29 m w 1972 roku do 5,62 m w 1976 roku.

Podczas 17. Halowych Mistrzostw Polski w Warszawie, reprezentując Górnika Zabrze, ustanowił rekord świata 🌍🏅 i jednocześnie pewnie sięgnął po tytuł mistrza Polski. Było to najważniejsze wydarzenie tych zawodów. Ślusarski w drugiej próbie pokonał wysokość 5,56 m, ustanawiając nowy rekord świata.

Ślusarski odnosił sukcesy także na innych międzynarodowych imprezach. Dwukrotnie sięgał po złote medale Halowych Mistrzostw Europy 🥇 — w Göteborgu w 1974 roku, gdzie uzyskał wynik 5,35 m, oraz w Mediolanie w 1978 roku, osiągając 5,45 m. W 1983 roku podczas Mistrzostw Świata w Helsinkach zajął czwarte miejsce z rezultatem 5,55 m, a w tym samym sezonie w finale Pucharu Europy w Londynie uplasował się na piątej pozycji po skoku na wysokość 5,20 m.

📏 Rekord życiowy Tadeusza Ślusarskiego wynosił 5,70 m. Osiągnął go 26 sierpnia 1983 roku w Brukseli. W latach 1972–1985 był 19-krotnym reprezentantem Polski w meczach międzypaństwowych, odnosząc sześć indywidualnych zwycięstw.

Tadeusz Ślusarski był człowiekiem skromnym, spokojnym i zamkniętym w sobie. Unikał rozgłosu i blasku fleszy. Mimo licznych sukcesów sportowych, które przyniosły mu pop**arność, prowadził spokojne i niespektakularne życie.

Karierę sportową kontynuował niemal do czterdziestego roku życia. U schyłku kariery wyjechał do Szwecji, gdzie pracował z młodzieżą jako trener 👟. Po powrocie do Polski podejmował różne zajęcia — szkolił zawodników Skry Warszawa i OKS Otwock, a także uczył wychowania fizycznego w liceum.

🕯️ Zginął tragicznie 17 sierpnia 1998 roku w wieku 48 lat w wypadku samochodowym na trasie z Międzyzdrojów do Szczecina, w okolicach miejscowości Ostromice. W tym samym wypadku śmierć ponieśli również Władysław Komar — mistrz olimpijski w pchnięciu kulą — oraz Jarosław Marzec, reprezentant Polski w biegu na 400 metrów.

Na cześć Tadeusza Ślusarskiego w jego rodzinnych Żarach oraz w Otwocku organizowane są memoriały tyczkarskie jego imienia 🏆, upamiętniające jego ogromny wkład w rozwój polskiej lekkoatletyki 🇵🇱. GlosZabrza24.pl / Głos Zabrza i Rudy Śl.