Dom Spotkań z Historią

Dom Spotkań z Historią Dom Spotkań z Historią (DSH) — samorządowa instytucja kultury miasta stołecznego Warszawy. Od marca 2006 działa jako instytucja kultury miasta st. Warszawy.

Dom Spotkań z Historią (DSH) powstał w 2005 roku z inicjatywy Ośrodka KARTA. Zajmujemy się historią Polski i Europy Środkowo-Wschodniej w XX wieku ze szczególnym naciskiem na skutki nazizmu i komunizmu. Z sukcesem popularyzujemy również historię stolicy i jej mieszkańców. DSH upowszechnia historię poprzez źródła i świadectwa indywidualne. Wspólnie z Ośrodkiem KARTA prowadzi Archiwum Historii Mówio

nej (AHM), największy w Polsce zbiór relacji świadków historii XX wieku, które gromadzi, opracowuje i udostępnia relacje świadków historii mówionej, digitalizuje zdjęcia, dokumenty i filmy. Na wszystkie spotkania, wydarzenia i wystawy wstęp jest wolny.

𝟮𝟬𝟮𝟯: ?Przypominamy wszystkie dotychczas nagrodzone książki. Kawał historii! Czytaliście wszystkie?Kto zostanie laureate...
27/10/2023

𝟮𝟬𝟮𝟯: ?
Przypominamy wszystkie dotychczas nagrodzone książki. Kawał historii! Czytaliście wszystkie?

Kto zostanie laureatem lub laureatką 𝟭𝟱. 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝘆 𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝘆𝗰𝘇𝗻𝗲𝗷 𝗺.𝘀𝘁. 𝗪𝗮𝗿𝘀𝘇𝗮𝘄𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼? W najbliższych dniach poznany dziesięć nominowanych tytułów, a 26 listopada dowiemy się kto dołączy do tego zacnego grona!

Wkraczając na tereny Polski we wrześniu 1939, a potem w czerwcu 1941 na tereny byłych Kresów, wielu Niemców było wyposaż...
26/10/2023

Wkraczając na tereny Polski we wrześniu 1939, a potem w czerwcu 1941 na tereny byłych Kresów, wielu Niemców było wyposażonych w amatorskie kamery – stąd ich pierwsze zetknięcie ze Wschodem jest tak dobrze udokumentowane. Właśnie te materiały filmowe będą tematem drugiego spotkania z cyklu Home movies: niechciane archiwa.

Co szokowało, zaskakiwało, fascynowało Niemców trzymających kamery? Jaki obraz II RP wyłania się z tych nagrań? Jak to, co zastali, miało się do propagandowego obrazu Polski i Polaków? Opowiedzą o tym nasi goście 𝐝𝐫 𝐉𝐚𝐧 𝐇𝐞𝐧𝐝𝐫𝐢𝐤 𝐈𝐬𝐬𝐢𝐧𝐠𝐞𝐫 oraz 𝐩𝐫𝐨𝐟. 𝐏𝐚𝐰𝐞ł 𝐌𝐚𝐜𝐡𝐜𝐞𝐰𝐢𝐜𝐳. Spotkanie poprowadzi dr 𝐙𝐨𝐟𝐢𝐚 𝐖𝐨́𝐲𝐜𝐢𝐜𝐤𝐚 (Wydział Socjologii UW).

Więcej o naszych gościach i prowadzącej dowiedzie się z opisów pod ich zdjęciami! :)

25/10/2023

Już w czasach II RP w polskiej branży filmowej pracowało wiele kobiet, w tym cenione reżyserki, scenarzystki i dokumentalistki. Ich przed- i powojenna twórczość to fenomen na skalę światową. Kim były pierwsze polskie reżyserki? Dlaczego dziś często o nich nie pamiętamy? Dom Spotkań z Historią i Stowarzyszenie Kobiet Filmowców zapraszają na cykl poświęcony pionierkom polskiego kina.

🟣 Bohaterką dzisiejszego spotkania jest 𝐌𝐚𝐫𝐢𝐚 𝐌𝐨𝐫𝐨𝐳𝐨𝐰𝐢𝐜𝐳-𝐒𝐳𝐜𝐳𝐞𝐩𝐤𝐨𝐰𝐬𝐤𝐚 (1885–1968) – aktorka, pisarka, autorka sztuk teatralnych i scenarzystka filmowa. Jako aktorka zadebiutowała w warszawskim teatrze Elizeum w 1902 roku. Występowała w teatrach warszawskich – Letnim, Nowości, Nowym – oraz w Wilnie, w krakowskim Teatrze Miejskim i Teatrze Polskim w Poznaniu. W okresie międzywojennym przygotowała trzy scenariusze dla wytwórni filmowej Sfinks oraz scenariusz do filmu „Wyrok życia” (reż. Juliusz Gardan, 1933), w którym główne role zagrały Irena Eichlerówna i Jadwiga Andrzejewska.

🟢 Opowiada o niej 𝐝𝐫 𝐊𝐚𝐫𝐨𝐥𝐢𝐧𝐚 𝐅𝐞𝐥𝐛𝐞𝐫𝐠 – doktor nauk humanistycznych w dziedzinie literaturoznawstwa, badaczka literatury, krytyczka sztuk performatywnych i teatralnych, publicystka kulturalna, eseistka. Współpracuje z „Kulturą Liberalną”, „Notatnikiem Teatralnym” i „Nowym Tygodnikiem Kulturalnym”.

W MAJU SIĘ NIE UMIERA gościło w niedzielę na scenie Centrum Kultury w Lublinie w ramach festiwalu Konfrontacje Teatralne...
25/10/2023

W MAJU SIĘ NIE UMIERA gościło w niedzielę na scenie Centrum Kultury w Lublinie w ramach festiwalu Konfrontacje Teatralne!

Jeszcze tej jesieni możecie zobaczyć ten przejmujący monodram, w którym Agnieszka Przepiorska wciela się w Barbarę Sadowską, matkę brutalnie zamordowanego Grzegorza Przemyka:

𝟐𝟖.𝟏𝟎 Stowarzyszenie Wolnego Słowa w Warszawie
𝟏𝟒.𝟏𝟏 Festiwal Duchowość i Działanie w Kielcach organizowany przez Stowarzyszenie im. Jana Karskiego we współpracy z DSH i Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach
𝟏𝟕.𝟏𝟏 PROM Kultury Saska Kępa w Warszawie
𝟏𝟖.𝟏𝟏 PROM Kultury Saska Kępa w Warszawie
𝟐𝟒.𝟏𝟏 Nowy Teatr im. Witkacego w Słupsku w ramach Festiwalu 4. SCENA WOLNOŚCI - Festiwal teatralny 17-28 listopada 2023 | Nowy Teatr im. Witkacego w Słupsku

▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
Tekst: Piotr Rowicki
Reżyseria: Anna Gryszkówna
Muzyka: Michał Lamża
Scenografia i kostium: Alicja Patyniak-Rogozińska
Charakteryzacja: Józefina Loy
Reżyseria świateł, wideo: Michał Głaszczka
Konsultacja merytoryczna: Cezary Łazarewicz
Produkcja: Agata Kucharska | Dom Spotkań z Historią
Projekt graficzny: Katarzyna Godyń-Skoczylas
Specjalne podziękowania dla Elżbiety Ficowskiej.

24/10/2023

◾️ Wspólnie z European Network Remembrance and Solidarity zapraszamy na pierwsze spotkanie z cyklu „Zrozumieć Pamięć: między reportażem a nauką”. Autorzy i autorki najciekawszych publikacji naukowych i literackich z ostatnich lat porozmawiają o pamięci i historii.

◾️ Gośćmi pierwszego spotkania są 𝗱𝗿 𝗵𝗮𝗯. 𝗠𝗮ł𝗴𝗼𝗿𝘇𝗮𝘁𝗮 𝗣𝗿𝗮𝗰𝘇𝘆𝗸 i 𝗙𝗶𝗹𝗶𝗽 𝗦𝗽𝗿𝗶𝗻𝗴𝗲𝗿.

🌱 Reporter i fotograf Filip Springer w swojej najnowszej książce „Mein Gott, jak pięknie” patrzy na historię i krajobraz dawnych wschodnich prowincji Prus, a dzisiejszych zachodnich terenów Polski jak na opowieść o antropocenie – sięgając do czasów rewolucji przemysłowej, a następnie do okresu drugiej wojny światowej i powojnia, aż po czasy współczesne.

🌱 W książce „Pamięć środowiskowa we wspomnieniach osadników na Ziemiach Odzyskanych” autorstwa Małgorzaty Praczyk środowisko przyrodnicze zyskuje decydujące znaczenie jako treść oraz rama pamięci powojennych przesiedleńców i osadników.

📚W obu tych książkach autorzy włączają perspektywę środowiskową do współczesnej świadomości historycznej, choć Praczyk i Springer różnie definiują relację człowiek-natura w kontekście historii i pamięci.

24/10/2023

Pierwszym laureatem, wtedy jeszcze Nagrody Historycznej im. Kazimierza Moczarskiego, został w 2009 roku Gunnar Svante Paulsson. Kanadyjskiego historyka nagrodzono za książkę „Utajone Miasto. Żydzi po aryjskiej stronie Warszawy (1940–1945). O mały włos autor nie dostałby jednak informacji o zwycięstwie i zaproszenia na galę wręczenia Nagrody.

Jak udało się go odnaleźć? Opowiada Elżbieta Moczarska!

Jako aktorka zadebiutowała w warszawskim teatrze Elizeum w 1902 roku. Występowała w teatrach warszawskich – Letnim, Nowo...
23/10/2023

Jako aktorka zadebiutowała w warszawskim teatrze Elizeum w 1902 roku. Występowała w teatrach warszawskich – Letnim, Nowości, Nowym – oraz w Wilnie, w krakowskim Teatrze Miejskim i Teatrze Polskim w Poznaniu.

W okresie międzywojennym przygotowała trzy scenariusze dla wytwórni filmowej Sfinks oraz scenariusz do filmu „Wyrok życia” (reż. Juliusz Gardan, 1933), w którym główne role zagrały Irena Eichlerówna i Jadwiga Andrzejewska. W 1966 została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski z okazji 55. rocznicy pracy twórczej.

🎥 O życiu i twórczości aktorki, pisarki i autorki sztuk teatralnych oraz scenarzystki filmowej 𝐌𝐚𝐫𝐢𝐢 𝐌𝐨𝐫𝐨𝐳𝐨𝐰𝐢𝐜𝐳-𝐒𝐳𝐜𝐳𝐞𝐩𝐤𝐨𝐰𝐬𝐤𝐢𝐞𝐣 (1885–1968) możecie dowiedzieć się o więcej już
📅w środę 25 października o 18:00 w ramach cyklu Zapomniane reżyserki. Opowieści o pionierkach polskiego kina!

😮🎞️ A na pokaz filmu „Wyrok życia” – historii adwokatki, która walczy z niesprawiedliwym wyrokiem śmierci, na który sąd skazuje młodą dziewczynę oskarżoną o zabicie własnego dziecka – już 22 listopada zaprasza Filmoteka Narodowa - Instytut Audiowizualny:

https://www.fina.gov.pl/wydarzenia/wyrok-zycia-rez-j-gardan-film-z-historia-11/

👉 Spotkanie w DSH poprowadzi Karolina Felberg, doktor nauk humanistycznych w dziedzinie literaturoznawstwa, badaczka literatury, krytyczka sztuk performatywnych i teatralnych, publicystka kulturalna, eseistka. Współpracuje z „Kulturą Liberalną”, „Notatnikiem Teatralnym” i „Nowym Tygodnikiem Kulturalnym”.

Cykl „Zapomniane reżyserki” organizują Dom Spotkań z Historią i Stowarzyszenie Kobiet Filmowców/Polish Female Filmmakers Association

Na zdjęciu Maria Morozwoicz-Szczepkowska / Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe

  Lucyna Twardowska wychowywała się we Lwowie. Wspomina zabawy z dzieciństwa:„Myśmy zabawek mieli bardzo dużo. Ja się ni...
23/10/2023



Lucyna Twardowska wychowywała się we Lwowie. Wspomina zabawy z dzieciństwa:

„Myśmy zabawek mieli bardzo dużo. Ja się nie umiałam bawić, właściwie wszystkie moje zabawki gdzieś tam leżały, ale Wiesiek [brat] bawił się swoimi żołnierzykami, miał jakieś fortece, miał jakieś czołgi, karabiny. Miał konika – nie na biegunach, ale taki kij z głową końską i z lejcami, więc na tym biegał po mieszkaniu. Kiedyś jedna ciocia przywiozła mu cymbałki i to było okropne. Jakoś szybko znikły, bo nie można było wytrzymać, tak w te cymbałki walił. Jak ktoś mu kiedyś kupił trąbkę, to też ta trąbka znikła po pewnym czasie. On był szalenie ruchliwy i właściwie przetrzepał moje lalki bardzo szybko. Trzeba było zrobić taką szafę, gdzie on się nie dostawał na wyższe półki.

A ja nie umiałam ani skakać, ani koziołka fiknąć, ale wszystkiego się nauczyłam. I poza tym, że skakałam przez skakankę, to jeszcze biegałam z taką obręczą: był kijek i była duża obręcz drewniana, i ja biegałam po alejach w parku Kościuszki z tą obręczą, i też bardzo to lubiłam.

Poza tym bawiłyśmy się sersem. Wie pani, co to jest serso? To były takie trzciny, laseczki z rękojeścią, takie szpadki, powiedzmy, i kółka okrągłe, i się rzucało. Rzucało się, ktoś tam łapał. To można się było bawić w dwie osoby, w pięć osób, w ile kto chciał. Kolorowe te kółka były i te szpadki.

Biegaliśmy, mieliśmy siatki do łowienia motyli – na długim bambusie siatka i myśmy za tymi motylami się uganiali. Nigdy nie mogliśmy jakiegoś ładnego motyla złapać, zawsze łapaliśmy same bielinki kapustniki…”.

Na zdjęciu pokój dziecięcy w okresie międzywojennym. Fot. ze zbiorów Ewy Kowalskiej / Archiwum Historii Mówionej - Dom Spotkań z Historią/Karta

Halo Lublin!W ramach festiwalu Konfrontacje Teatralne Agnieszka Przepiórska zagra już jutro (22.10) Barbarę Sadowską w m...
21/10/2023

Halo Lublin!
W ramach festiwalu Konfrontacje Teatralne Agnieszka Przepiórska zagra już jutro (22.10) Barbarę Sadowską w monodramie „W maju się nie umiera”. Polecamy i zachęcamy, jest jeszcze trochę wolnych miejsc!

Matka. Działaczka społeczna. Poetka. Kolorowy ptak. Kobieta walcząca z systemem i narzuconymi normami społecznymi. Matka zamordowanego przez funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej Grzegorza Przemyka. Historia Barabary Sadowskiej, w której role wcieliła się Agnieszka Przepiórska opowiedziana z...

Wszystkiego najlepszego Królu złoty!🎉Dziś Chris Niedenthal obchodzi swoje urodziny, ślemy więc dużo ciepłych myśli i życ...
21/10/2023

Wszystkiego najlepszego Królu złoty!🎉
Dziś Chris Niedenthal obchodzi swoje urodziny, ślemy więc dużo ciepłych myśli i życzymy wielu pięknych momentów, nie tylko fotograficznych.

📷 Portret Chrisa Niedenthala w koronie wykonany w trakcie benefisu z okazji pięćdziesięciolecia pracy twórczej. Fot. Radek Zawadzki / DSH.

🔹 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝗮 𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝘆𝗰𝘇𝗻𝗮 𝗺.𝘀𝘁. 𝗪𝗮𝗿𝘀𝘇𝗮𝘄𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 to nie tylko ukłon w stronę historii, ale też spojrzeni...
20/10/2023

🔹 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝗮 𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝘆𝗰𝘇𝗻𝗮 𝗺.𝘀𝘁. 𝗪𝗮𝗿𝘀𝘇𝗮𝘄𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 to nie tylko ukłon w stronę historii, ale też spojrzenie w przyszłość. W 2016 roku Fundacja im. Kazimierza i Zofii Moczarskich powołała Młodzieżowe Kluby Historyczne w 8 szkołach w mniejszych i większych miastach Polski (Police, Poznań, Radom, Suwałki, Strzelin, Warszawa, Zawadzkie).

💙 W kolejnych latach powstawały nowe Kluby i efekt jest piękny – mamy 15 Młodzieżowych Klubów Historycznych na 15-lecie Nagrody. W tym roku swojego laureata lub laureatkę wybiorą uczniowie z Bielska-Białej, Gorzowa Wielkopolskiego, Krakowa, Krosna, Łodzi, Polic, Radomia, Szczekocin, Strzelina, Suwałk, Zawadzkich i Warszawy. Ale najpierw nominacje. Młodzi już czytają, a my nie możemy doczekać się ich dziesiątki!

🔹 Zadaniem Klubów jest pop**aryzowanie wśród młodzieży najnowszej literatury historycznej. Działania Klubów integrują młodzież zarówno z małych miejscowości, jak i dużych aglomeracji; łączą środowisko uczniów i autorów książek, a także sprzyjają wymianie doświadczeń nauczycieli. Dzięki Klubom młodzież uczy się dyskutować o najnowszej historii Polski i nabywa umiejętności merytorycznej oceny publikacji historycznych. Fundacja im. Kazimierza i Zofii Moczarskich przekazuje szkołom książki, a materiały edukacyjne powstałe w ramach projektu stanowią dodatkowe narzędzie w pracy z uczniami.

W październiku młodzież z Klubów Moczarskiego czyta książki. Bo żeby wybrać najlepszą książkę dla młodych i autorowi lub autorce podarować Ołówek Moczarskiego, trzeba najpierw poznać najnowsze, bo wydane w zeszłym roku, książki o historii Polski po 1918 roku.

Uczniowie z 15 szkół ponadpodstawowych w Polsce wybierają w październiku swoje 10 książek spośród pozycji wskazanych przez jury Nagrody Historycznej m. st. Warszawy w preselekcji, a w listopadzie głosują wspólnie aby wybrać laureatkę lub laureata i wręczyć Ołówek na gali.

Zdaniem byłych członków Klubów i laureatów siedmiu Ołówków z lat poprzednich, czytanie i nagradzanie to całkiem prestiżowe zajęcia.

💜 Nasza księgarnia znalazła się w doborowym towarzystwie nominowanych do nagrody  . Jest nam ogromnie miło i dziękujemy ...
19/10/2023

💜 Nasza księgarnia znalazła się w doborowym towarzystwie nominowanych do nagrody . Jest nam ogromnie miło i dziękujemy za to wyróżnienie.

Teraz możecie wybrać swoje ulubione książkowe miejsca. Zachęcamy do udziału w głosowaniu, które potrwa do 26 listopada 2023: https://bit.ly/GłosujNaKsięgarnie
A organizatorem tej akcji jest Miasto Stołeczne Warszawa razem z partnerami Polską Izbą Książki, Biblioteką Analiz oraz Stowarzyszeniem Księgarzy Polskich Okręg w Warszawie.

🎭 „Fotografia teatralna to ogromny i fascynujący temat (…). Chciałoby się opowiedzieć o wspaniałych tradycjach z XIX i p...
19/10/2023

🎭 „Fotografia teatralna to ogromny i fascynujący temat (…). Chciałoby się opowiedzieć o wspaniałych tradycjach z XIX i początków XX wieku, o zmianach jakościowych tej sztuki w okresie po II wojnie, kiedy zaczynałem pracować. My, wówczas młodzi fotografowie, wchodziliśmy na scenę, robiąc zdjęcia z ręki, w trakcie akcji scenicznej, w ruchu. To otwierało możliwość zanotowania dynamiki przedstawienia, co trudno osiągnąć pozowanymi statycznymi ujęciami, które proponowała stara, odchodząca szkoła” – wspomina Wojciech Plewiński.

🟡 Więcej opowieści fotografa o wystawie, zdjęciach i podejściu do fotografii usłyszycie już w niedzielę 22 października. Zapraszamy na spotkanie połączone z oprowadzaniem po wystawie POZOWANE, PODPATRZONE. Fotografie Wojciecha Plewińskiego | WYSTAWA.
Rozmowę z Wojciechem Plewińskim poprowadzą kuratorki Anna Brzezińska i Katarzyna Sagatowska. Link do wydarzenia w komentarzu 👇

Na zdjęciu Krzysztof Najbor w spektaklu „Dr Faustus” w reż. Andrzeja Dziuka w Teatrze im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Zakopanem, 1986. Fot. Wojciech Plewiński.

🎉 Agnieszka Przepiorska odebrała wczoraj Nagrodę Miesięcznik Teatr im. Aleksandra Zelwerowicza dla najlepszej aktorki w ...
17/10/2023

🎉 Agnieszka Przepiorska odebrała wczoraj Nagrodę Miesięcznik Teatr im. Aleksandra Zelwerowicza dla najlepszej aktorki w sezonie 2022/2023 za rolę Barbary Sadowskiej w spektaklu „W maju się nie umiera. Historia Barbary Sadowskiej” Piotra Rowickiego w reżyserii Anny Gryszkówny, który DSH wyprodukował, oraz w uznaniu za wkład w rozwój monodramu biograficznego.

💟 Raz jeszcze gratulujemy Agnieszce i bardzo się cieszymy!

📅 Nie zostaje nam nic innego jak zaprosić na najbliższe pokazy „W maju się nie umiera”:
𝟐𝟐.𝟏𝟎 Konfrontacje Teatralne w Lublinie
𝟐𝟖.𝟏𝟎 Stowarzyszenie Wolnego Słowa w Warszawie
𝟏𝟒.𝟏𝟏 Festiwal Duchowość i Działanie w Kielcach organizowany przez Stowarzyszenie im. Jana Karskiego we współpracy z DSH i Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach
𝟏𝟕.𝟏𝟏 PROM Kultury Saska Kępa w Warszawie
𝟏𝟖.𝟏𝟏 PROM Kultury Saska Kępa w Warszawie
𝟐𝟒.𝟏𝟏 Nowy Teatr im. Witkacego w Słupsku w ramach Festiwalu Scena Wolności
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
Tekst: Piotr Rowicki
Reżyseria: Anna Gryszkówna
Muzyka: Michał Lamża
Scenografia i kostium: Alicja Patyniak-Rogozińska
Charakteryzacja: Józefina Loy
Reżyseria świateł, wideo: Michał Głaszczka
Konsultacja merytoryczna: Cezary Łazarewicz
Produkcja: Agata Kucharska | Dom Spotkań z Historią
Projekt graficzny: Katarzyna Godyń-Skoczylas
Specjalne podziękowania dla Elżbiety Ficowskiej.

🔹 Profesor Henryk Samsonowicz – przewodniczący jury 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 w latach 2009–2017.🔹 Profesor pr...
17/10/2023

🔹 Profesor Henryk Samsonowicz – przewodniczący jury 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 w latach 2009–2017.

🔹 Profesor przewodniczył Nagrodzie od początku. Tak wspomina go Elżbieta Moczarska, córka Patrona Nagrody:

„Zawsze przychodził pierwszy na posiedzenia jury, świetnie przygotowany, z teczką pełną zapisków i książek, w szarym prochowcu lub jasnej kurtce, nienagannie ubrany, zawsze pogodny.

Żartowaliśmy, że spotkania jurorów Nagrody pod kierownictwem Profesora, byłego ministra edukacji pierwszego niekomunistycznego rządu III RP, przypominały nieco posiedzenia Rady Ministrów. Szybko przechodził do listy zgłoszonych książek, patrzył na czas i trzymał dyscyplinę wypowiedzi jurorów. Słuchali się go wszyscy – także Władysław Bartoszewski i Andrzej Wielowieyski, którzy zawsze chętnie dodaliby coś do oceny każdej z omawianych książek”.

Profesor Samsonowicz wskazał swojego następcę – prof. Andrzeja Friszkego. To on od 2018 roku przewodniczy 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝘇𝗶𝗲 𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝘆𝗰𝘇𝗻𝗲𝗷 𝗺.𝘀𝘁. 𝗪𝗮𝗿𝘀𝘇𝗮𝘄𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼, by co roku wybierać najlepszą wydaną w Polsce książkę o historii Polski po 1918 roku do współczesności.

🏆 Kto otrzyma nagrodę w tym roku? Finał 𝟭𝟱. 𝗲𝗱𝘆𝗰𝗷𝗶 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝘆 𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝘆𝗰𝘇𝗻𝗲𝗷 𝗺.𝘀𝘁. 𝗪𝗮𝗿𝘀𝘇𝗮𝘄𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 już pod koniec listopada.

Na zdjęciu Elżbieta Moczarska i prof. Henryk Samsonowicz. Fot. archiwum Elżbiety Moczarskiej/ FOTONOVA.

 Ewa Maria Zielińska wspomina swoją sympatię, Feliksa Dunina-Karwickiego, z którym spotykała się w pierwszych latach oku...
16/10/2023



Ewa Maria Zielińska wspomina swoją sympatię, Feliksa Dunina-Karwickiego, z którym spotykała się w pierwszych latach okupacji:

„Jeździliśmy z Lisiem we dwójkę na rowerach nad Wisłę do dawnego WTW, to Warszawskie Towarzystwo Wioślarskie. Jeździliśmy w każdej wolnej chwili, nawet jak była godzina, a było ciepło – to była taka namiastka wakacji. A w niedzielę, czy w jakiś dzień wolny, jak nie było konspiracyjnych obowiązków, tośmy brali bułki, jajka na twardo, i jechaliśmy tam na jak najdłużej. Później zaczęliśmy jeździć z Lisiem we dwójkę na warszawską stronę, za Wilanów. Tam Wisła była bardzo szeroka. Wtedy dużo pływaliśmy. Woda była tak czysta, że jakśmy nurkowali, hen go tam już widziałam pod wodą płynącego.

Zdjęcie z Cyganką zrobił właśnie on, Liś, Feliks Dunin-Karwicki, student architektury – był moją ogromną sympatią. 17 czerwca, pamiętam świetnie, nagle zadzwonił do mnie, że: – Ewa mam trzy godziny i mam rower. – Pojechaliśmy razem na plażę po południu i pierwszy raz mnie tam pocałował. Był zawstydzony, ja tak samo, udaliśmy, że nic się nie stało. I zbliżyłam się, że tak powiem, z Lisiem, zaczęliśmy się całować od czasu do czasu, bardzo zawsze tak dyskretnie jakoś, z takim... że coś kradniemy. I nie byliśmy zepsuta młodzież, ani nie byliśmy rozerotyzowani.

Raz myśmy sobie we dwójkę zostali, ja go odprowadzałam do pokoju – jeszcze jeden stopień, jeszcze jeden pocałunek. Wreszcie poszedł na górę, ale nim poszedł, to tak mnie przygarnął, świetnie to pamiętam, i powiedział: – Bo ja cię kocham. – Ja się tak speszyłam tym powiedzeniem, tak zdrętwiałam, że spytałam: – Bo co? – No nie wiedziałam, jak zareagować. Cmoknął mnie w policzek, poszedł na górę.

Można było być bardzo kochającym, bardzo zakochanym, nie trzeba było koniecznie spać ze sobą, co teraz jest niezrozumiałe dla młodych ludzi. A o miłości się nie mówiło. Bo nie byliśmy nigdy pewni dnia ani godziny. Oboje – każdy w swoim działaniu, w tejże konspiracji – mógł się przewrócić na plecy w każdej chwili...”.

Feliks Dunin-Karwicki zginął z bratem pani Ewy w akcji pod Słonimem w 1942 roku.

Na zdjęciu Ewa Maria Zielińska z Cyganką. Autor:Feliks Dunin-Karwicki. Warszawa, WTW, 17 czerwca 1940.

Fotografia ze zbiorów Marii Ewy Zielińskiej / Archiwum Historii Mówionej - Dom Spotkań z Historią/Karta

Już dzisiaj o 18:00 pierwsze spotkanie w ramach cyklu Home movies: niechciane archiwa. To wyjątkowa okazja do zobaczenia...
12/10/2023

Już dzisiaj o 18:00 pierwsze spotkanie w ramach cyklu Home movies: niechciane archiwa. To wyjątkowa okazja do zobaczenia nieznanych świadectw filmowych z pierwszych miesięcy okupacji niemieckiej nagrywanych przez stacjonujących w Polsce niemieckich żołnierzy i przedsiębiorców.

Materiały omówią zaproszeni goście 𝗽𝗿𝗼𝗳. 𝗝𝗲𝗿𝘇𝘆 𝗞𝗼𝗰𝗵𝗮𝗻𝗼𝘄𝘀𝗸𝗶 i 𝗽𝗿𝗼𝗳. 𝗦𝘁𝗲𝗽𝗵𝗮𝗻 𝗟𝗲𝗵𝗻𝘀𝘁𝗮𝗲𝗱𝘁, z którymi porozmawia 𝗱𝗿 𝗗𝗼𝗺𝗶𝗻𝗶𝗸 𝗖𝘇𝗮𝗽𝗶𝗴𝗼.

Jerzy Kochanowski – historyk w Instytucie Historii Sztuki i na Wydziale Historii UW. Wykładał m.in. w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, uniwersytetach w Moguncji i Jenie, pracował w Niemieckim Instytucie Historycznym w Warszawie. W swojej pracy naukowej przygląda się Polsce od czasów II wojny światowej do końca PRL-u. Pisze m.in. o problematyce stosunków polsko-niemieckich, czarnym rynku w czasach PRL, specyfice Zakopanego, przymusowych migracjach w XX wieku. Autor wielu książek, w tym nagradzanej w prestiżowych konkursach „Rewolucji międzypaździernikowej. Polska 1956–1957” (Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2017).

Stephan Lehnstaedt – historyk, profesor na Uniwersytecie Touro w Berlinie. Wykładał m.in. na Uniwersytecie w Monachium, Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie oraz w London School of Economics, pracował w Niemieckim Instytucie Historycznym w Warszawie. Jego zainteresowania badawcze dotyczą przede wszystkim dziejów Holocaustu i historii II wojny światowej. Jest autorem przetłumaczonych na język polski książek „Życie codzienne okupanta. Warszawa i Mińsk w czasie II wojny światowej” (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2017) i „Czas zabijania. Bełżec, Sobibór, Treblinka i akcja »Reinhardt«” (Wydawnictwo Prószyński i Spółka, Warszawa 2018).

Dominik Czapigo (Ośrodek KARTA) – socjolog, doktor nauk społecznych, od 2006 r. pracownik programu „Historia Mówiona” Fundacji Ośrodka KARTA (od 2008 r. koordynator projektu „Polacy na Wschodzie”, a w latach 2011–2014 całego programu „Historia Mówiona”) oraz współpracownik Archiwum Historii Mówionej Ośrodka KARTA i Domu Spotkań z Historią; uczestnik licznych projektów dokumentacyjnych – m.in.: „Polacy na Wschodzie”, „Cyfrowe Archiwum Tradycji Lokalnej w Buenos Aires”, „Fotografowie w Peerelu”. Od 2014 r. członek redakcji kwartalnika „Karta”. Redaktor inicjujący i opiekun redakcyjny wydania polskiego przekładu The Voice of the Past Paula Thompsona i Joanny Bornat.

Link do wydarzenia w komentarzu.

🎉Za nami WARSZAWSKI TYDZIEŃ KOBIET! Siedmiodniowe święto, które ściągnęło do nas tłumy wspaniałych gościń i publiczności...
12/10/2023

🎉Za nami WARSZAWSKI TYDZIEŃ KOBIET! Siedmiodniowe święto, które ściągnęło do nas tłumy wspaniałych gościń i publiczności.
🥳Od poniedziałku 2 października do niedzieli 8 października w Domu Spotkań z Historią oraz w Pałacu Kultury i Nauki odbyło się łącznie 18 wydarzeń, w tym 4 spektakle Agnieszki Przepiórskiej, 10 spotkań i debat, 2 spacery, 2 warsztaty. Powstał też specjalny numer magazynu Dwutygodnik – ARTYSTKI, w którym o sztuce rozmawiają reżyserki, artystki wizualne, kuratorki, poetki, reporterki, wokalistki, badaczki i socjolożki.

Współorganizatorkami spotkania była Warszawska Rada Kobiet. Za oprawę wizualną wydarzenia odpowiadała Ola Jasionowska.
Dziękujemy wszystkim, którzy ten czas spędzili z nami!
Fot. Mateusz Grochocki/DSH

Dlaczego pewien lufcik o mało nie zawalił budowanego w Polsce socjalizmu? Jak mała cegła przyśpieszyła dużą budowę? Dlac...
11/10/2023

Dlaczego pewien lufcik o mało nie zawalił budowanego w Polsce socjalizmu? Jak mała cegła przyśpieszyła dużą budowę? Dlaczego muszla zmienia sukienki?

📅 14.10 o 11:00 zapraszamy na Pieszo po Piechotkowie | spacer szlakiem architektury Marii i Kazimierza Piechotków. Poprowadzą nas Anna Brzezińska-Czerska oraz Michał Piechotka — architekt i syn Marii i Kazimierza Piechotków.

ℹ️ Spotykamy się przy stacji Metra Stare Bielany (wejście u zbiegu ul. Kasprowicza i al. Zjednoczenia).

Piechotkowo to nieoficjalna, ale powszechnie używana i pop**arna nazwa osiedli na Bielanach. Pochodzi od nazwiska ich projektantów — Marii i Kazimierza Macieja Piechotków. Sama dzielnica nie tylko była miejscem pracy Piechotków, ale również ich życia. W 1954 wraz z dziećmi zamieszkali przy ulicy Lisowskiej, a od 1962 roku w jednorodzinnym domu przy Kleczewskiej na zaprojektowanym przez siebie osiedlu spółdzielczym. Zapraszamy na spacer po miejscu ich pracy i codzienności.

Zanim wyruszycie z nami na spacer, zachęcamy do lektury książki „Maria i Kazimierz Piechotkowie. Wspomnienia architektów”, którą można kupić w naszej księgarni online i stacjonarnie. To obowiązkowa pozycja dla wszystkich miłośników i miłośniczek architektury oraz zielonych Bielan.

📘 https://ksiegarnia.dsh.waw.pl/pl/p/Maria-i-Kazimierz-Piechotkowie.-Wspomnienia-architektow/421

🔹 Od 15 lat Kazimierz Moczarski patronuje historykom!🔹 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝗮 𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝘆𝗰𝘇𝗻𝗮 𝗺.𝘀𝘁. 𝗪𝗮𝗿𝘀𝘇𝗮𝘄𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 je...
10/10/2023

🔹 Od 15 lat Kazimierz Moczarski patronuje historykom!

🔹 𝗡𝗮𝗴𝗿𝗼𝗱𝗮 𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝘆𝗰𝘇𝗻𝗮 𝗺.𝘀𝘁. 𝗪𝗮𝗿𝘀𝘇𝗮𝘄𝘆 𝗶𝗺. 𝗞𝗮𝘇𝗶𝗺𝗶𝗲𝗿𝘇𝗮 𝗠𝗼𝗰𝘇𝗮𝗿𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 jest też hołdem dla jej Patrona, którego życiowa postawa i twórczość towarzyszą nam przy wyborze najlepszych książek o najnowszej historii Polski od początku jej istnienia.

🔹 Nie lubił frazesu i wielkich słów. A co lubił?
Moczarski, dziennikarz i prawnik, demokrata i społecznik, żołnierz Armii Krajowej, który po wojnie przez 11 lat więziony był przez komunistów. Autor „Rozmów z katem”, niezwykłego zapisu rozmów z Jürgenem Stroopem, likwidatorem warszawskiego getta, z którym dzielił jedną celę więzienia na warszawskim Mokotowie.

„W każdym momencie życia Moczarski był przede wszystkim człowiekiem uczciwym wobec siebie i własnych przekonań. Jego czujności zawdzięczamy, że zdecydował się swoje spotkanie ze Stropem celi stalinowskiego więzienia potraktować jako przestrogę. »Rozmowy z katem« mają ponadczasową wagę nie dlatego, że pisał je były więzień stalinowski, lecz dlatego, że sportretował w nich »banalność zła«” – pisze Anna Machcewicz we wstępie do biografii Kazimierza Moczarskiego.

Kazimierz Moczarski pisał w jednym z listów: „Nie lubię faszyzmu i dyktatury. (...) Nie lubię frazesu i wielkich słów (...). A co lubię? Wolność, demokrację, socjalizm, solidarność międzynarodową i międzyludzką, poczucie godności własnej (…), kontrolę publiczną, wolną opinię publiczną. (…) I gest miłej ręki”.

🔹 Tym wartościom chce służyć ta nagroda. Jej laureata lub laureatkę poznamy 26 listopada 2023.

Na zdjęciu pierwszy odcinek „Rozmów z katem” na łamach miesięcznika „Odra” nr 4, 1972. Fot. archiwum Elżbiety Moczarskiej/FOTONOVA
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
Fundator i organizator: Miasto Stołeczne Warszawa
Współorganizatorzy: Dom Spotkań z Historią, Fundacja im. Kazimierza i Zofii Moczarskich
Patron medialny: Gazeta Wyborcza
Partnerzy: Biblioteka Narodowa

🎥 Co na taśmach filmowych utrwalili niemieccy żołnierze stacjonujący w Polsce podczas okupacji? Jak wyglądała II wojna ś...
09/10/2023

🎥 Co na taśmach filmowych utrwalili niemieccy żołnierze stacjonujący w Polsce podczas okupacji? Jak wyglądała II wojna światowa z ich perspektywy? Dlaczego te filmy powstały? Czy jest to wiarygodne źródło historyczne? Zapraszamy na cykl Home movies: niechciane archiwa, w ramach którego pokażemy nieznane i odrzucane świadectwa filmowe z pierwszych miesięcy okupacji niemieckiej w Polsce nagrywane przez niemieckich żołnierzy i przedsiębiorców.

Każde spotkanie poświęcone będzie innemu aspektowi wojennej rzeczywistości na terenach polskich okupowanych przez III Rzeszę. 𝗭𝗮𝗰𝘇𝘆𝗻𝗮𝗺𝘆 𝟭𝟮.𝟭𝟬.𝟮𝟬𝟮𝟯 𝗼 𝗴𝗼𝗱𝘇. 𝟭𝟴:𝟬𝟬! Porozmawiamy o tym, jak okupowaną Warszawę widzieli stacjonujący tu Niemcy.

💰 Cykl spotkań „Home movies: niechciane archiwa” jest współfinansowany ze środków Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej.
🤝 Partnerzy: Zentrum für Historische Forschung Berlin i DHI Warschau - NIH Warszawa.

Zapraszamy na pierwsze spotkanie cyklu „Home movies: niechciane archiwa”, w ramach którego pokażemy i omówimy nieznane świadectwa filmowe z pierwszych miesięcy okupacji niemieckiej nagrywane przez stacjonujących w Warszawie niemieckich żołnierzy i przedsiębiorców.

 🎬 Anna Karwacka opowiedziała nam, jak w latach 60. zaproponowano jej rolę w filmie: „Lubiłam oglądać filmy. I postanowi...
09/10/2023


🎬 Anna Karwacka opowiedziała nam, jak w latach 60. zaproponowano jej rolę w filmie:

„Lubiłam oglądać filmy. I postanowiłam któregoś dnia, że pójdę do kina Moskwa, stanęłam w kolejce. Nagle podszedł do mnie pan, mówi, że jest reżyserem, że robi film »Dansing w kwaterze Hitlera« i szuka aktorów, takich naturalnych, i wobec tego ma propozycję: czy ja zechciałabym wziąć udział w zdjęciach próbnych do jednej z głównych ról w tymże filmie? Byłam bardzo powściągliwa i nie chciałam. No ale on nalegał, powiedział kiedy, jak się zgłosić.

Przyjechałam do tej wytwórni filmowej na Chełmskiej, Jan Batory [reżyser i scenarzysta – przyp. DSH] już na mnie czekał. Zaprowadził mnie do charakteryzatorni i dał jakiś tekst do nauczenia się. Zaczęły się zdjęcia. Moim partnerem był Olgierd Łukaszewicz, wspaniały aktor. Ale rzecz polegała na tym, że miałam grać dziewczynę współczesną, otwartą, która ma wprowadzić w życie nieśmiałego młodego człowieka. Olgierd Łukaszewicz palił papierosy, wtedy to takie było bardzo powszechne. Ale dla mnie to był szok, bo ja nigdy nie paliłam papierosów i nagle mam zaciągnąć się, jemu pokazać, jak się te papierosy pali – bo ja jego miałam wprowadzić w życie. No i nakręcili te zdjęcia.

Potem pożegnaliśmy się i za jakiś czas pan reżyser dzwoni i mówi: – Pani Anno, gdybym miał rolę Matki Boskiej, to na pewno pani by tę rolę otrzymała! Pani była [zbyt] matczyna dla Łukaszewicza. Mimo wszystko chcę, żeby pani wzięła udział w tym filmie, [mam dla pani] epizod. – [W tym epizodzie] wiele do mówienia nie było, bo to była pozorowana rozmowa w jakiejś budce telefonicznej, gdzieś do kogoś dzwoniłam. Nie wiem, co to za postać, ale była potem w tym filmie. No i tak… i właściwie tyle. Zaistniałam w filmie. Reżyser dał mi potem ten cały wycinek, nawiązałam [też] stały kontakt z panem Janem Batorym”.

Na zdjęciu Anna Karwacka, lata 60. Fot. Ze zbiorów Anny Karwackiej/ Archiwum Historii Mówionej - Dom Spotkań z Historią/Karta

Dziś takie piękne rzeczy dzieją się na Karowej 20
08/10/2023

Dziś takie piękne rzeczy dzieją się na Karowej 20

Przypominamy, że WARSZAWSKI TYDZIEŃ KOBIET to nie tylko wydarzenia w DSH! Do inicjatywy dołączyło wiele warszawskich ins...
07/10/2023

Przypominamy, że WARSZAWSKI TYDZIEŃ KOBIET to nie tylko wydarzenia w DSH! Do inicjatywy dołączyło wiele warszawskich insytucji – oferując darmowe p**e biletów czy zniżki na wybrane spektakle.

Niektóre z nich – w ciągu weekendu, niektóre – za kilka dni. Nie przegapcie. Sprawdźcie!

Wybrane warszawskie instytucje kulturalne zapraszają na specjalne wydarzenia odbywające się w ramach Warszawskiego Tygodnia Kobiet. Teatr Dramatyczny Na hasło TYDZIENKOBIET specjalna p**a biletów ze zniżką 20% na spektakle: SŁUGA DWÓCH PANÓW: 7.10 o g. 19:00, 8.10 g. 17:00 | Duża Scena (P...

Jest WARSZAWSKI TYDZIEŃ KOBIET, jest i numer specjalny Dwutygodnika – ARTYSTKI. O sztuce kobiet i związanych z nią wyzwa...
07/10/2023

Jest WARSZAWSKI TYDZIEŃ KOBIET, jest i numer specjalny Dwutygodnika – ARTYSTKI.

O sztuce kobiet i związanych z nią wyzwaniach rozmawiają w nim ze sobą nawzajem reżyserki, artystki wizualne, kuratorki, pisarki, poetki, reporterki, wokalistki, badaczki i socjolożki.

W numerze znalazły się rozmowy:
🟣 Olgi Gitkiewicz i Katarzyny Surmiak-Domańskiej – o sytuacji reporterek
https://www.dwutygodnik.com/artykul/10930-artystki-pusty-przebieg.html

🟣 Marty Madejskiej i Magdy Szcześniak – o awansie społecznym kobiet
https://www.dwutygodnik.com/artykul/10929-artystki-emocjonalne-standardy.html

🟣 Iryny Tsilyk i Maryny Stepanskiej – o sytuacji ukraińskiej sztuki filmowej
https://www.dwutygodnik.com/artykul/10934-artystki-patrzymy-na-pszczole.html

🟣 Iwony Demko i Agnieszki Brzeżańskiej – o sytuacji kobiet na Akademiach i łączeniu macierzyństwa z pracą artystyczną
https://www.dwutygodnik.com/artykul/10933-artystki-lepka-atmosfera.html

🟣 Zofii Nierodzińskiej, Joanny Pawlik i Joanny Markiewicz – o twórczości artystek z niepełnosprawnościami
https://www.dwutygodnik.com/artykul/10931-artystki-miejsce-na-melancholie.html

🟣 Olgi Hund i Aliny Synakiewicz – o relacjach między punk rockiem a feminizmem
https://www.dwutygodnik.com/artykul/10927-artystki-zryw-i-co-dalej.html

🟣 Numerowi towarzyszy „Podkast Dwutygodnika”, w którym z pisarką Barbarą Klicką rozmawiają poetka Joanna Mueller i reżyserka Weronika Szczawińska
https://www.dwutygodnik.com/artykul/10936-podkast-dwutygodnika-13-artystki.html

Zajrzyjcie koniecznie!

ARTYSTKI: Lepka atmosfera Iwona Demko i Agnieszka Brzeżańska Sztuka Romanse profesorów ze studentkami były na porządku dziennym. Dowcipy, zagadywania, specyficzne żarciki, komentarze – artystki wizualne rozmawiają o dyskryminacji na akademiach i godzeniu macierzyństwa z pracą

Adres

Karowa 20
Warsaw
00-324

Godziny Otwarcia

Wtorek 10:00 - 20:00
Środa 10:00 - 20:00
Czwartek 10:00 - 20:00
Piątek 10:00 - 20:00
Sobota 12:00 - 20:00
Niedziela 12:00 - 20:00

Telefon

22 255 05 00

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Dom Spotkań z Historią umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do Dom Spotkań z Historią:

Widea

Udostępnij

Kategoria


Komentarze

Jesteście w spacerowym nastroju? Przeczytajcie, jak było na pierwszym spacerze w cyklu DZIKIE MIASTO i zapiszcie się na kolejny (szczegóły tutaj 👉 DZIKIE MIASTO | spacer | Jak żyć i przeżyć nie ruszając się z miejsca)!
𝐂𝐡𝐫𝐢𝐬 𝐍𝐢𝐞𝐝𝐞𝐧𝐭𝐡𝐚𝐥 urodził się w 1950 roku w Londynie, w rodzinie polskich emigrantów. Swój pierwszy aparat dostał od rodziców, gdy miał 11 lat – jako prezent za dobrze zdany egzamin.

Już na studiach w London College of Printing rozpoznał kierunek, w jakim będzie się rozwijał. Chciał dokumentować, nie tworzyć nową rzeczywistość:

„Interesowała mnie prasa i fotoreportaż. Trudno było wybić mi to z głowy. Na studiach mieliśmy fotografię reklamową, portretową, ale ja zawsze robiłem wszystko w wersji reporterskiej”.

Już dziś o 13:00 – zapraszamy pierwsze oprowadzanie po wystawie „𝐍𝐈𝐄𝐃𝐄𝐍𝐓𝐇𝐀𝐋”, przekrojowo pokazującej dorobek tego legendarnego fotoreportera. W podróż po 50 latach fotoreporterskiej przygody zabierze nas 𝐬𝐚𝐦 𝐚𝐮𝐭𝐨𝐫 𝐟𝐨𝐭𝐨𝐠𝐫𝐚𝐟𝐢𝐢 i 𝐀𝐧𝐧𝐚 𝐁𝐫𝐳𝐞𝐳𝐢𝐧́𝐬𝐤𝐚 – współkuratorka wystawy.

Do zobaczenia!

Na zdjęciu Chris Niedenthal, Szwecja, lipiec 1980.
Fot. Karolina Niedenthal
Za nami NIEDENTHAL | Wernisaż wystawy i koncert Sir Hardly Nobody! 📸 🔥 🎸 Cóż to był za wieczór!

Wystąpiły: Historia! Fotografia! Muzyka!

Na wystawę zaprosili dyrektor Domu Spotkań z Historią – Piotr Jakubowski, kuratorki wystawy Katarzyna Puchalska i Anna Brzezińska oraz – oczywiście – sam autor fotografii Chris Niedenthal.

Pierwsi zwiedzający mogli oglądać wystawę przy porywających dźwiękach bluesowych i rockowych hitów granych przez Sir Hardly Nobody: Andy'ego Narożańskiego (gitara basowa i wokal), Andy'ego Werno (gitara i wokal) i Chrisa Niedenthala (perkusja).

Dziękujemy wszystkim zaangażowanym w to, by wystawa i katalog mogły powstać i cieszyć naszą publiczność. I dziękujemy naszej publiczności za tak liczne przybycie!

Mamy nadzieję, że wystawa pozwoli Wam lepiej poznać i zainspirować się wieloletnią fotoreporterską pracą Chrisa Niedenthala.

A już jutro, przypominamy, NIEDENTHAL | oprowadzanie po wystawie – poprowadzi Chris Niedenthal i Anna Brzezińska!

Fot. Tomek Kubaczyk / DSH
Jest już!

Księgarnia XX wieku DSH zaprasza po świeży, prosto z drukarni przybyły, album zdjęć Chrisa Niedenthala towarzyszący wystawie Niedenthal!

📸 https://ksiegarnia.dsh.waw.pl/pl/p/NIEDENTHAL/480 📸

Będzie go można, oczywiście, kupić w trakcie dzisiejszego wernisażu. Widzimy się o 18:00: NIEDENTHAL | Wernisaż wystawy i koncert Sir Hardly Nobody!
ARTETERAPIA DLA DZIECI / АРТТЕРАПІЯ ДЛЯ ДІТЕ

🇵🇱 Z przyczyn niezależnych musimy odwołać zajęcia 15 i 16 października. Przepraszamy za wszelkie niedogodności!

🇺🇦 З незалежних причин ми змушені скасувати заняття 15 та 16 жовтня. Приносимо вибачення за можливі незручності!
„Ten zawód to jest w pewnym sensie misja. Skoro tyle fotografowałem tej naszej historii, przez lata, to uważam, że nie mogę przestać, muszę udokumentować ten stan, w który popadliśmy teraz. W dawnej Polsce robiłem to dla bardzo ważnych pism światowych, teraz robię to dla siebie” – mówi Chris Niedenthal.

Już dziś o 18:00 – NIEDENTHAL | Wernisaż wystawy i koncert Sir Hardly Nobody!

W sobotę, 15 października – NIEDENTHAL | oprowadzanie po wystawie.

WYSTAWA | Niedenthal – do zwiedzania do 7 kwietnia!
Praca wre! WYSTAWA | Niedenthal zyskuje kolejne zdjęcia i elementy. Od wernisażu dzieli nas doba. Już nie możemy się doczekać, by wam ją jutro pokazać!

⚡NIEDENTHAL | Wernisaż wystawy i koncert Sir Hardly Nobody 🎉
𝐎𝐬𝐭𝐚𝐭𝐧𝐢𝐚 𝐨𝐤𝐚𝐳𝐣𝐚, by zgłosić się na warsztaty, które poprowadzi Joanna Kos-Krauze!

Aby przystąpić do rekrutacji wystarczy na adres 𝐧𝐚𝐫𝐮𝐭𝐨𝐰𝐢𝐜𝐳@𝐝𝐬𝐡.𝐰𝐚𝐰.𝐩𝐥 przysłać:

👉 imię i nazwisko
👉 kilka zdań o motywacjach udziału w masterklasie
👉 w temacie maila prosimy wpisać KOS-KRAUZE
🎸 Sir Hardly Nobody już 13 października zagra na wernisażu wystawy Niedenthal.

Wielmożny Pan Ledwo Kto to zespół, który ćwiczy w... basenie przerobionym na studio muzyczne. Regularnie zbierają się tam, by rozwijać swoją muzykę i sprawdzać, co jeszcze uda się zmieścić w formule klasycznego i mniej klasycznego bluesa oraz rocka. Znają się od dzieciństwa – wszyscy trzej wychowali się w Londynie przy wspaniałej muzyce lat 60. i 70., kiedy zespoły takie jak Rolling Stones, Cream, Fleetwood Mac czy The Beatles wiodły prym. W 2014 odnaleźli się ponownie – chwilę później już razem grali bluesa.

W skład zespołu wchodzą:
👉 Chris Niedenthal
W Sir Hardly Nobody – gra na perkusji.
Urodził się w Londynie w 1950 roku. Poza tym, że jest fotografem, jest też – i właściwie zawsze był – miłośnikiem perkusji i gry na perkusji. W latach szkolnych i studenckich w Londynie grał w kilku zespołach blues-rockowych. Ojciec (prokurator w Wilnie przed wojną) nigdy nie był zachwycony tymi wyborami zainteresowań, zresztą nie był też zachwycony wyborem fotografii jako ścieżki zawodowej...

👉 𝐀𝐧𝐝𝐲 (𝐀𝐧𝐝𝐫𝐳𝐞𝐣) 𝐍𝐚𝐫𝐨𝐳̇𝐚𝐧́𝐬𝐤𝐢
W SHN gra na gitarze basowej i śpiewa.
Urodzony w Londynie w 1951 roku, drugie pokolenie emigracji politycznej. Mieszkał przez czterdzieści lat w Norwegii. Mówi w trzech językach, ale dusza śpiewa po polsku. Od dzieciństwa zafascynowany bluesem – zasłuchiwał Muddy'ego Watersa, B.B. Kinga, Freddy'ego Kinaga i lokalnych mózyków z zachodniego Londynu... jak The Rolling Stones, Deep Purple, The Who, Eric Clapton, The Yardbirds.

👉 𝐀𝐧𝐝𝐲 (𝐀𝐧𝐝𝐫𝐳𝐞𝐣) 𝐖𝐞𝐫𝐧𝐨
W SHN gra na gitarze i śpiewa. Na gitarze gra odkąd skończył dwanaście lat. Do bluesowych i rockowych składów trafiał już w latach 60. i 70. Grał też muzykę keltyjską ze szkocji. Czterdziestoletnią przerwę w muzykowaniu zafundowała mu kariera architekta. Wrócił w 2008 roku. Grał w pubach i na jarmarkach. Założył zespół The Silvermen. Odnowił kontakt z Andym Narożańskim i w 2014, już w Polsce, odnowili też przyjaźń z Chrisem Niedenthalem. Razem zalożyli Sir Hardly Nobody. Andy jest też dyrektorem muzycznym w klubie The Hanwell Cavern w zachodnim Londynie, gdzie organizuje występy lokalnych angielskich grup.

Fot. © Hanna Hartnett

🎸 NIEDENTHAL | Wernisaż wystawy i koncert Sir Hardly Nobody 🎸
Rafał Bujnowski i Mikołaj Kiziniewicz zapraszają na masterklasy „o nadziei i nienawiści”, na których uczestnicy pracować będą w technice pirografii – wesprze ich w tym Sylwia Janczyszyn, mistrzyni tej techniki.

⁉️ Jak się zapisać? Wszystkie szczegóły znajdziecie tutaj: https://dsh.waw.pl/masterklasy-niezgoda-na-nienawisc
Już tylko do 12 października można zgłaszać się na 𝐦𝐚𝐬𝐭𝐞𝐫𝐤𝐥𝐚𝐬𝐲 𝐟𝐢𝐥𝐦𝐨𝐰𝐞, które poprowadzi 𝐉𝐨𝐚𝐧𝐧𝐚 𝐊𝐨𝐬-𝐊𝐫𝐚𝐮𝐳𝐞 – reżyserka, scenarzystka i producentka. Współautorka obsypanych nagrodami „Papuszy”, „Placu Zbawiciela” i „Mojego Nikifora”. Przewodnicząca Związku Zawodowego Reżyserów Polskich w latach 2013-2018, obecne wiceprzewodnicząca. W latach 2006-2013 Przewodnicząca Sekcji Scenarzystów Polskich, członkini Rady Artystycznej Studia Munka-SFP oraz Europejskiej i Polskiej Akademii Filmowej. Ekspertka PISF, Silesia Film Fund, Gdynia Film Fund i Euroimages.

Jej najnowszy film, „Ptaki śpiewają w Kigali”, został nagrodzony na kilkudziesięciu krajowych i zagranicznych festiwalach, w tym w Karlowych Warach, Chicago, Locarno, Luksemburgu, Kalkucie, Stambule i Gdyni.

⁉️ Jak się dostać na masterklasy? Wszystkie informacje tutaj:
https://dsh.waw.pl/masterklasy-niezgoda-na-nienawisc

Fot. Konrad Szczęsny
Nie przegapcie – już tylko do 14 października trwają zapisy na masterklasy fotograficzne, które poprowadzą Dyba&Lach!

⁉️ Jak się zgłosić? Szczegóły tutaj: https://dsh.waw.pl/masterklasy-niezgoda-na-nienawisc

𝐃𝐲𝐛𝐚 𝐋𝐚𝐜𝐡 – dokumentalistka, autorka transmedialna. Współpracuje dramaturgicznie i reżyseruje wydarzenia artystyczne, spektakle, koncerty, projekty kulturalne, filmy. Absolwentka Fotografii Prasowej w Instytucie Dziennikarstwa UW oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi na Wydziale Organizacji Sztuki Filmowej. Publikowała w Magazynie Pismo i Magazynie Reporterów Duży Format. Współautorka książek fotograficznych: „Stigma”, wybranej publikacją roku 2014 w Konkursie im. Beaty Pawlak Fundacji Batorego oraz „Rewizje”, nominowanej do książki roku 2020 przez Aperture Foundantion i Paris Photo. Współautorka wraz z Julią Fiedorczuk i Filipem Springerem podcastu „Tak wiele zależy od czerwonej taczki”.

𝐀𝐝𝐚𝐦 𝐋𝐚𝐜𝐡 – dokumentalista, twórca wizualny. Publikuje w „The New York Times", „Le Monde", „The Guardian", „GEO", „Newsweek". Laureat konkursów fotografii, w tym POYi, IPA, Grand Press Photo. Autor książek fotograficznych: „Stigma", nagrodzonej w konkursie IPA; „Neverland", wybranej do autorskiej kolekcji photobooków Martina Parra prezentowanych w Tate Gallery oraz „Rewizje", nominowanej do książki roku 2020 przez Aperture Foundantion i Paris Photo. Jego fotografia „Wolność" została ogłoszona Ikoną Trzydziestolecia w międzynarodowym konkursie Press Club Polska. Jego prace prezentowano m.in. w Paryżu na festiwalu La Quatriéme Image, na Biennale w Pradze, na Uniwersytecie Harvarda w Cambridge. Jako członek kolektywu Archiwum Protestów Publicznych nominowany do Paszportów Polityki 2021 w kategorii Sztuki Wizualne.

Masterklasy są częścią obchodów 100. rocznicy zabójstwa Gabriela Narutowicza, które Dom Spotkań z Historią i Miasto Stołeczne Warszawa organizują pod hasłem NIEZGODA NA NIENAWIŚĆ.

Fot. Łukasz Saturczak
Dyba&Lach zapraszają na masterklasy! ⚡️


Teresa Rytel mieszkała z rodziną we wsi Glinki w powiecie łomżyńskim. Miała pięcioro rodzeństwa. W czasie okupacji troje uratowało się przed wywózką, a pozostałą trójkę wraz z matką wywieziono na Syberię, skąd wrócili w 1946 roku.

Teresa Rytel opowiada, w jaki sposób udało się jej i braciom uratować przed wywiezieniem:

„Mówią: – Pakujcie się, bo wywozimy was na Syberię. – Jezu, jaki wtedy zrobił się kwik, płacz, lament! Aż mało chata nie rozniosła się. Strasznie! Mamusia mówi do braci, jeden osiem lat, drugi sześć: – Chłopcy, uciekajcie. – I chłopcy poszli. Wtedy mamusia woła mnie: – Uciekaj szybko. – I ja też, lekko ubrana, biegnę. A mieliśmy kilka rodzin kuzynów we wsi. Chłopcy pobiegli do pierwszych i krzyczą: – Na Syberię nas wywożą, schowajcie nas! – No to ciocia z tego domu mówi do córki: – Prowadź ich do młynarzy, młynarz na końcu wsi mieszka, to tam może do nich nie pójdą. – I ta córka poprowadziła chłopców do młynarza.
I ja do cioci biegnę i krzyczę: – Ciociu, schowajcie mnie gdzieś, bo na Sybir nas wywożą! – Nie przyjęli. To wpadam do innej, a ta bała się wszystkiego: – Ja nie chcę ciebie, uciekaj dalej. – Trzecia ciocia mieszka na końcu wsi. Wpadam spłakana, z wujkiem uciekamy do stodoły. Zaczynają strzelać, łapią wujka. A ja biegnę za stodołę, w olszynę, spłakana, przestraszona jeszcze tym wystrzałem. Ale słyszę: – Tereska! – A to ta córka cioci wraca. Łapie mnie za rękę i biegniemy do tego młynarza, a młynarzowa: – Zabieraj te dzieci! Ja swoich mam ośmioro. Nie chcę ich tu.
Jasia nie wie, co z nami robić, początek kwietnia, jeszcze nie rozmarzło... Zaprowadziły nas z młynarzową do sterty nad rzeczką, wyciągnęły kilka snopków, nas tam wepchnęły. Młynarzowa dała nam kożuch. Siedzimy – zmarznięci, głodni, przestraszeni, usiusiani. Cały dzień. W końcu Jasia przyszła po nas. Za stodołą, przy drodze, był taki kopiec, gdzie chowali brukiew. I ona nas w ten kopiec wsadziła, wiązką siana zatkała i przyniosła nam jeść. I siedzimy tam. Myszy chrupią brukiew, a my się boimy. Chłopcy się do mnie tulą, bo ja największa. Czekamy. Nareszcie przyszła Jasia i zaprowadziła nas do domu. Potem umarła babcia, a my zostaliśmy sami. Ja mam 15 lat i wszystko robię: i piorę, i chleb piekę, i przędę, i tkam płótno – wszystkie roboty ja robię…”.

Na zdjęciu rodzina Teresy Rytel, pierwsza z prawej Teresa Rytel. Glinki, 1943.
Fot. ze zbiorów Teresy Rytel / Archiwum Historii Mówionej - Dom Spotkań z Historią/Karta
Nagranie zrealizowano w ramach projektu „Gmina Boćki – most do historii”