11/07/2025
11 lipca – rocznica Krwawej Niedzieli
Pamiętajmy. Zrozummy. Przekazujmy dalej.
11 lipca przypada rocznica Krwawej Niedzieli – apogeum Zbrodni Wołyńskiej, podczas której w 1943 roku na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej doszło do masowych mordów ludności polskiej z rąk oddziałów OUN-UPA. Ofiary – kobiety, dzieci, starcy, mężczyźni – ginęli w sposób brutalny i bestialski. Mordowano całe wsie. Tylko za to, że byli Polakami. To nie była wojna. To było ludobójstwo.
Szacuje się, że zginęło ponad 60 tysięcy niewinnych ludzi.
Ale aby naprawdę zrozumieć, musimy sięgnąć głębiej – do początków XX wieku. Polska i Ukraina odradzały się po I wojnie światowej. Często nasze losy splatały się w sojuszach, wspólnych walkach i nadziei na wolność. Ale również dzieliły nas granice, interesy i nieufność.
Również II RP, mimo konstytucyjnej równości narodów, nie była wolna od błędów – ograniczano szkolnictwo ukraińskie, a Ukraińcy nie pełnili ważnych funkcji państwowych. Jednak nie istniał plan eksterminacji – wielu Polaków nawoływało do współpracy i budowania wspólnego państwa.
Niestety, Niemcy – wykorzystując istniejące napięcia – celowo wzniecali podziały, uzbrajając ukraińskie podziemie i szkoląc je. W 1929 roku z tej działalności powstała Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), której najbardziej radykalne skrzydło opowiedziało się za „rozwiązaniem kwestii polskiej”.
W 1943 roku OUN-UPA rozpoczęła systematyczną czystkę etniczną, którą sama nazwała „akcją antypolską”. Zbrodnie były planowane, raportowane do sztabów. Mordowano sąsiadów, znajomych, rodziny, dzieci, kobiety, starców z okrucieństwem, które trudno dziś pojąć. Zabijano tym co było pod ręką: kosy, siekiery, widły łopaty. Nie oszczędzano nikogo. To było piekło...
🕯 Wybaczyć? Tak. Zapomnieć? Nigdy.
Dziś polsko-ukraińskie relacje znów są wystawione na próbę. Historia nas uczy, że nienawiść i podział prowadzą tylko do cierpienia. Nie możemy pozwolić, aby historia się powtórzyła.
Nie możemy dać się poróżnić innym narodom, ideologiom czy polityce.
Musimy pamiętać o ofiarach – ale też wyciągnąć wnioski.
Musimy budować mosty, nie mury.
🕯 Cześć ich pamięci.
🤝 Cześć wspólnej przyszłości.
