Muzeum Diecezjalne Dom Długosza w Sandomierzu

Muzeum Diecezjalne Dom Długosza w Sandomierzu Muzeum istnieje od 1902 roku. W Domu Długosza od 1937 roku. Posiada niezwykłe eksponaty od paleolitu do XIX wieku.

Dostępny ogród z wystawą oraz zielnikiem Marcina z Urzędowa

Płatność: gotówka/karta

Z muzealnej szuflady...W zbiorach Muzeum Diecezjalnego znajdują się cenne historyczne kopie dwóch dzieł Rafaela. Obrazy ...
19/09/2026

Z muzealnej szuflady...

W zbiorach Muzeum Diecezjalnego znajdują się cenne historyczne kopie dwóch dzieł Rafaela. Obrazy stanowią znakomite przykłady obecności i recepcji wielkiego malarstwa włoskiego na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Dzieła Rafaela były chętnie kopiowane na zlecenie polskich arystokratów podczas ich podróży do Italii. Inny niż dziś stosunek do kopii malarskiej sprawiał, że były one dziełami malarzy nie tylko drugorzędnych, lecz także wybitnych.

Pierwszy z obrazów powtarza kompozycję namalowaną przez Rafaela i jego uczniów „Madonna dell’ Impannata” (Madonna z oknem przesłoniętym tkaniną), powstałą w latach 1513-1514 na zlecenie florenckiego kupca i bankiera Bindo Aldoviti. Oryginał na co dzień przechowywany jest w Galerii Palatyńskiej w Palazzo Pitti we Florencji.

Sandomierski obraz był pierwotnie przeznaczony do galerii pałacowej. Do muzeum został przekazany w 1936 r. Kolejne przykłady kopii tego dzieła znajdują się w bazylice Grobu Bożego w Miechowie oraz w kościele św. Piotra w Lublinie.

Kompozycja przedstawia proste wnętrze ozdobione widoczną po lewej zasłoną oraz namalowanym w tle oknem „impannata”, czyli oknem zasłoniętym tkaniną, do którego odnosi się tytuł obrazu. Okno rozjaśnia wnętrze i wraz z zasłoną stanowi jedyną aluzję do miejsca, w którym artysta umieścił scenę. We wnętrzu ukazana została Matka Boska z Dzieciątkiem i małym św. Janem Chrzcicielem oraz świętymi niewiastami. Starsza z nich, ukazana w klęczącej pozie bywa odczytywana zarówno jako św. Elżbieta, matka Jana Chrzciciela albo św. Anna, matka Maryi. Pochylająca się nad nią z czułością młodsza kobieta jest odczytywana jako św. Katarzyna Aleksandryjska lub św. Maria Magdalena, której zleceniodawca dzieła Rafaela Bindo Aldoviti był szczególnie oddany.

Kolejnym przykładem recepcji dzieł Rafaela w zbiorach Muzeum Diecezjalnego jest obraz „Madonna del Passeggio” (Madonna podczas spaceru) przedstawiający Świętą Rodzinę, która w drodze z Egiptu spotyka św. Jana Chrzciciela. Obraz namalowany przez Rafaela i uczniów w latach 1516-1518 znajduje się w Narodowej Galerii w Edynburgu (wersja dzieła również w Neapolu). Rafael osiągnął mistrzostwo w przedstawianiu Madonny z Dzieciątkiem. Kompozycję ukazaną na tle doskonałego pejzażu charakteryzuje naturalność sceny, która złagodzona jest miękkim światłocieniowym modelunkiem. Sandomierski obraz został przywieziony w1785 r. z Rzymu do Galerii królewskiej. Następnie został zakupiony na licytacji przez prywatnego kolekcjonera. W zbiorach muzeum znajduje się od 1936 r. (US)

Z muzealnej szuflady...W Sandomierzu rozpocznie się wkrótce Festiwal Literacki Generacja słowa. Przypominamy zabytek ze ...
11/09/2026

Z muzealnej szuflady...

W Sandomierzu rozpocznie się wkrótce Festiwal Literacki Generacja słowa. Przypominamy zabytek ze zbiorów Muzeum Diecezjalnego – Fragment średniowiecznego rękopisu w języku staroczeskim zaczynającego się słowami „Ach, tot sem smutny y pracʒny…” (Och, jak mi smutno, zasmucony…). Rękopis składa się z jednej karty pergaminowej o wym. 9,0 x 14,5cm, nieregularnego kształtu, o 13 wersach, pisany inkaustem ciemnobrązowym. jest unikatowym świadectwem znajomości czeskiej liryki miłosnej z kręgu niemieckich minnesängerów na ziemiach polskich w średniowieczu, ciekawym przykładem recepcji kulturowej, literackiej i obyczajowej tego gatunku literatury w Europie Środkowej. Zachowany rękopis jest jedyną kopią tej czeskiej pieśni w świecie.

Rękopis odnaleziony został w 1907 r. przez ks. Józefa Rokosznego w kościele św. Jakuba w Sandomierzu. W ostatnim czasie rękopis stał się przedmiotem badań naukowych prof. Krzysztofa Brachy (Instytut Historii UJK Kielce), które przyniosły nowe ustalenia. Weryfikacji uległa datacja rękopisu, który według dotychczasowych ustaleń miał pochodzić z II poł. XIV w. Porównanie grafii rękopisu, której dokonał dr Mariusz Leńczuk (Instytut Języka Polskiego PAN Kraków), wskazuje jednak na początek XV w. (ok. 1420 r.).

Prof. Krzysztof Bracha uważa, że rękopis jest fragmentem dłuższego, liczącego trzy zwrotki utworu poetyckiego należącego do gatunku średniowiecznej liryki. Pieśń „Ach, tot sem smutny y pracʒny” jest miłosną pełną liryzmu skargą kochanka. Jego stan emocjonalny podkreślają trzy przymiotniki: „smutny, praczny y nwzaczny”, czyli smutny i przygnębiony, niezauważany, co można tłumaczyć także w znaczeniu ‘niemile widziany’. Kwestia przynależności do liryki dworskiej z kręgu minnesängerów lub poezji żakowskiej, czyli pytanie czy „sandomierską pieśń” należy umieścić w kręgu poezji świeckiej czy religijnej, jest sprawą toczącej się dyskusji naukowej. Badacze skłaniają się do poglądu o wpływie obu gatunków, uznając pieśń za specyficzną. Jako archetyp dla wersji staroczeskiej wskazuje się staroniemiecką pieśń „Ich hân sî vür alliu wîp” przypisywaną Heinrichowi von Morungen (1155/60–1222), nie do końca zidentyfikowanemu niemieckiemu minnesängerowi z Turyngii, który był początkowo związany z dworem Staufów.

W związku z dużym zainteresowaniem zwiedzających wystawą ,,Artem Vitae” prezentującą rzeźby Józefa Opali, informujemy, ż...
09/09/2026

W związku z dużym zainteresowaniem zwiedzających wystawą ,,Artem Vitae” prezentującą rzeźby Józefa Opali, informujemy, że będą ją Państwo mogli oglądać do 15 października. Zapraszamy serdecznie.
fot. Piotr Krawczyk

02/09/2026

👤 Nie zobaczysz ich na scenie.

Rzadko trafiają na pierwsze strony gazet.

Najczęściej pracują tam, gdzie wzrok zwiedzających nie sięga.

A jednak to właśnie oni każdego dnia decydują o tym, jak opowiadamy historię.

To muzealniczki i muzealnicy.

Badają źródła.
Tworzą wystawy.
Konserwują zabytki.
Prowadzą lekcje muzealne.
Digitalizują zbiory.
Opowiadają o dziedzictwie kolejnym pokoleniom.

To oni decydują:
👉 co zostanie zapamiętane,
👉 jak opowiemy historię,
👉 co przekażemy następnym pokoleniom.

Bez ich wiedzy, doświadczenia i zaangażowania wiele historii zostałoby zapomnianych.

Dlatego podczas II Kongresu Muzealniczek i Muzealników Polskich chcemy mówić nie tylko o muzeach jako instytucjach, ale przede wszystkim o ludziach, którzy każdego dnia tworzą ich wartość i siłę.

Bo przyszłość muzeów zaczyna się od ludzi.

👇 Napiszcie w komentarzu:
z którym zawodem muzealnym kojarzy Wam się muzeum jako pierwszym? Kurator? Konserwator? Edukator? A może ktoś zupełnie inny?

❤️ Oznaczcie także muzealniczkę lub muzealnika, któremu chcielibyście podziękować za jego pracę.

II Kongres Muzealniczek i Muzealników Polskich dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Wakacje dobiegają końca. Pakujemy szkolne plecaki. Przypominamy kilka przedmiotów z kolekcji naszego muzeum, które dawni...
28/08/2026

Wakacje dobiegają końca. Pakujemy szkolne plecaki. Przypominamy kilka przedmiotów z kolekcji naszego muzeum, które dawniej były pomocne w nauczaniu.

Adam Mickiewicz „Bajki i Powiastki” Warszawa, druk W. Dunina, 1898 r. Jest to miniaturowy druk tzw. „liliput”. Wydanie zrealizowano w roku jubileuszu – w setną rocznicę urodzin poety, obchodzonego również w Warszawie niezwykle uroczyście. Na odwrocie karty tytułowej widnieje zezwolenie carskiej cenzury z dnia 24 września 1897 r. Druk liczy 30 stron, przy s.17 znajduje się portret poety. Mimo niewielkich rozmiarów (wys. 3cm) w książce zamieszczono 17 utworów.

„Historya Polska” Warszawa 1824 r. Stron numerowanych 93, trzy ilustracje, wys.7,4cm. Wydane nakładem Natana Majera Mikołaja Glűcksberga, księgarza i wydawcę, typografa Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Z kolekcji ks. Jana Wiśniewskiego, który zakupił druk od Emilii Brandt (zm.1934), wnuczki Samuela Linde.

Przycisk do papieru z wizerunkiem papieża Piusa IX, marmur, agat, jaspis.
Kałamarz – sarkofag z dekoracją patriotyczną i dewizą dedykowaną księciu Józefowi Poniatowskiemu: „UMARŁ ZE SŁAW(Ą) DLA CHWAŁY OJCZYZNY”. Pochodzi z kolekcji ks. Jana Wiśniewskiego, który zakupił druk od Emilii Brandt (zm.1934), wnuczki Samuela Linde.

Pióro, które należało do poety okresu romantyzmu Bohdana Zaleskiego (1801-1886).

Piasecznica (z zestawu z kałamarzem), którą wypełniano drobnym piaskiem i posypywano tekst zapisany atramentem, Ćmielów, 1 poł. XIX w., porcelana złocenie.

Szkatułka na przybory do pisania, XIX w., drewno, inkrustacja (metal, masa perłowa).

Pugilares – notatnik, 1836. Okładki ozdobione haftem, do wykonania którego użyto kordonek, kolorowe wełniane włóczki, metalowe koraliki pokryte emalią.

Co zawdzięczamy duchownym – założycielom Muzeum Diecezjalnego… Co czyni, że zwiedzający pozostają pod wrażeniem, jak mów...
21/08/2026

Co zawdzięczamy duchownym – założycielom Muzeum Diecezjalnego… Co czyni, że zwiedzający pozostają pod wrażeniem, jak mówią niepowtarzalnej atmosfery tych wnętrz… Sacrum, piękno i historia oto atrybuty tego miejsca.
Ekspozycja jest odzwierciedleniem misji przyświecającej Muzeum Diecezjalnemu, czyli poszanowania dla zabytków i ochrony zabytków przeszłości kościelnej rozproszonych na skutek modernizacji wnętrz kościelnych. Można na niej znaleźć oprócz zabytków największej rangi, także drobiazgi, niewielkie „ślady” przeszłości narodowej i kościelnej, odzwierciedlające emocjonalny stosunek do przedmiotów, które ich ofiarodawcy, motywowani szlachetnymi emocjami, pragnęli ocalić od zapomnienia. Wiele z tych zabytków manifestuje romantyczną ideę „pokrzepiania serc” narodu polskiego, któremu odebrano wolność i niepodległość. To interesujący, swoisty dokument koncepcji muzealniczych wypływających z przesłanek artystycznych, religijnych, a także pobudek patriotyczno-dydaktycznych. Koncepcja i zawartość ekspozycji stanowią syntezę polskiego kolekcjonerstwa XIX i XX wieku.

Dzielimy się serdecznymi słowami, które Państwo zapisali w naszej Księdze Gości. Dziekujemy bardzo.
19/08/2026

Dzielimy się serdecznymi słowami, które Państwo zapisali w naszej Księdze Gości. Dziekujemy bardzo.

Wspominając postać św Jacka pierwszego dominikanina w Polsce prezentujemy fragment feretronu z XVIII w. Św Jacek wynosi ...
17/08/2026

Wspominając postać św Jacka pierwszego dominikanina w Polsce prezentujemy fragment feretronu z XVIII w. Św Jacek wynosi Najświętszy Sakrament z płonącego Kijowa. Feretron z kościoła św Jakuba w Sandomierzu, obecnie w zbiorach muzeum.

Z muzealnej szuflady...15 sierpnia, Kościół katolicki obchodzi jedno z najważniejszych świąt maryjnych – Wniebowzięcie N...
14/08/2026

Z muzealnej szuflady...

15 sierpnia, Kościół katolicki obchodzi jedno z najważniejszych świąt maryjnych – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, znane także w Polsce, jako Święto Matki Boskiej Zielnej, Kwietnej lub Żytniej. Uroczystość obchodzona jest w kościele już od V w. Najświętsza Maria Panna, według uznanej przez kościół legendy nie umarła, lecz po swym długim, ziemskim życiu zapadła w głęboki sen, a jej dusza i święte ciało zostały na skrzydłach aniołów zaniesione do nieba. Wśród teologów nie było przez wieki zgodności, czy Maryja została wzięta do nieba za życia czy po śmierci. Dlatego też często używano sformułowania "zaśnięcie". W Kościele Wschodnim do dziś święto to jest nazywane Zaśnięciem albo Odpocznieniem, podczas gdy na Zachodzie mówi się o Przejściu albo Wniebowzięciu. Po wielu wiekach kościelnych ustaleń papież Pius XII ogłosił dogmat o Wniebowzięciu Matki Bożej w 1950 roku.

Jedna z rycin ukazuje Madonnę z Monteluce. Powstała w XIX w., według obrazu, który jest wspólnym dziełem Giulio Romano i Giovanni Francesco Penni, uczniów Rafaela (Pinakoteka Watykańska). Namalowanie obrazu zlecono Rafaelowi, który w 1503 roku otrzymał zlecenie od sióstr Klarysek w Monteluce (okolice Perugii). Umowę podpisał dopiero w 1505 roku. Została spisana na nowo w 1516 roku. Rafael, który zmarł w 1520 roku, zdążył przygotować jedynie projekty i szkice. W 1523 roku siostry zawarły umowę z dwoma uczniami Rafaela, którzy ukończyli obraz w 1525 roku. Część górna jest dziełem G. Romano, dolna G. Penni.

W polskiej tradycji ludowej Matka Boska czczona jest także jako patronka ziół, kwiatów, owoców i zbóż. W dniu sierpniowego święta składa się jej w ofierze płody ziemi: kwiaty, zioła, warzywa, owoce, zboże. Do kościoła nosi się tego dnia „bukiety” nazywane też zielem, równianką, kępką. Są to wiązanki ułożone z ziół o właściwościach leczniczych: byliny, macierzanki, mity, piołunu, chabrów, krwawnika, a także kwiatów polnych i ogrodowych. Niegdyś powszechnie wierzono, że bukiet ten po poświęceniu nabiera czarodziejskich i leczniczych właściwości. Stosowano go do leczniczej kąpieli zalecanej chorym na gruźlicę, dymem z ziela okadzano izbę, by zabezpieczyć ją przed zarazami, a także ludzi, co do których sądzono, iż chorują, bo rzucono na nich urok. Ziołami leczono też bydło - wywar z bukietu podawano krowom do picia tuż po ocieleniu, aby oczyścić ich wnętrzności, a dymem ze spalonych roślin leczono zapalenie wymion. Czasami już w dniu tego święta urządzano małe, lokalne, parafialne dożynki, często połączone z odpustem.

„W dzień ten zwany świętem Matki Boskiej zielnej, kobiety znoszą do święcenia snopki ziół (…). Zioła te przechowują za obrazami; i dają je (wywar z nich) bydłu choremu, mianowicie krowom po ocieleniu.
W okolicy Sandomierza i Opatowa następujące wymieniają do święcenia zioła: nagiętki, gały, krowia-gęba, lebiodka, króliki-polne, drgawiec, czyli łzy Matki Boskiej, oset osetek, kalina, słonecznik, tatarczuch, melisa, pietruszka, ruta, józefek, śmierdziuszka, świętojańskie-ziele, krzyżownic, dziewanna, malwa, rozsada, marchew, makówki, orzechy (leszczyna) i jabłka.” (O. Kolberg, Radomskie, cz. I. Dzieła wszystkie, t. 20. Wrocław - Poznań 1964, s. 120.)

W dniu 15 sierpnia Muzeum będzie nieczynne dla zwiedzających. Zapraszamy w niedzielę od 13.30 do 16.30.Obraz Wniebowzięc...
13/08/2026

W dniu 15 sierpnia Muzeum będzie nieczynne dla zwiedzających. Zapraszamy w niedzielę od 13.30 do 16.30.

Obraz Wniebowzięcie NMP, XVI w. z kaplicy zamkowej w Ćmielowie. Po konserwacji, prezentowany na naszej wystawie stałej.

Adres

Długosza 9
Sandomierz
27-600

Godziny Otwarcia

Wtorek 09:00 - 16:30
Środa 09:00 - 16:30
Czwartek 09:00 - 16:30
Piątek 09:00 - 16:30
Sobota 09:00 - 16:30
Niedziela 13:30 - 16:30

Telefon

+48158332670

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Muzeum Diecezjalne Dom Długosza w Sandomierzu umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do Muzeum Diecezjalne Dom Długosza w Sandomierzu:

Skróty

Udostępnij

Kategoria