Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie

Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie Muzeum dostępne od wtorku do soboty (9:00-15:30). ul. Ogrodowa 3a, 62-080 Lusowo k. Poznania
[email protected]
www.muzeumlusowo.pl

Wkroczenie Sowietów do Polski – 17 września 193917 września o godzinie 06:00 na całej długości granicy polsko-radzieckie...
17/09/2026

Wkroczenie Sowietów do Polski – 17 września 1939

17 września o godzinie 06:00 na całej długości granicy polsko-radzieckiej na teren Polski wkroczyły wojska sowieckie. Oficjalnym podwodem interwencji jaki został przekazany stronie polskiej było niezgodne z prawdą oświadczenie o rozpadzie państwa polskiego, ucieczce rządu polskiego, konieczności ochrony mienia i życia zamieszkujących wschodnie tereny polskie Ukraińców i Białorusinów oraz uwalnianiu ludu polskiego od wojny. Jednocześnie ZSRR uznał wszystkie układy zawarte uprzednio z Polską (w tym traktat ryski z 1921 roku i pakt o nieagresji z 1932 roku) za nieobowiązujące – zawarte z nieistniejącym państwem. Dlatego też odmawiano np. wziętym do niewoli polskim żołnierzom statusu jeńców wojennych. Wkroczenie wojsk sowieckich do Polski było konsekwencją realizacji przez stronę rosyjską traktu Ribbentrop-Mołotow, który oficjalnie był traktatem przyjaźni, jednakże zawierał on tajne części dotyczycące podziału strefy wpływów w tej części Europy Środkowej.

Armia Czerwona wzięła do niewoli 250 tysięcy żołnierzy, w tym około 18 tysięcy oficerów, ok. 7 tysięcy żołnierzy poległo lub zginęło po wzięciu do niewoli. W walkach zginęło około 3 tysięcy żołnierzy, ok. 10 tysięcy było rannych.

Jedną z osób, które dostały się do rosyjskiej niewoli była Janina Lewandowska z domu Dowbor Muśnicka. Nie wiadomo jednoznacznie w jaki sposób córka generała znalazła się w wojsku. Niektóre świadectwa mówią, że otrzymała kartę mobilizacyjną, co wiązało się z tym, że Janina przeszła przeszkolenie obsługi telegrafów Hughesa wykorzystywanych w Wojsku Polskim. W takim przypadku możemy założyć, że została zmobilizowana w charakterze radiotelegrafistki w ramach pomocniczej służby wojskowej. Natomiast według innych relacji, Janina wraz z trzema kolegami z Aeroklubu wyruszyła na wschód Polski, w celu znalezienia jakieś jednostki lotniczej, w której mogliby służyć. Niezależnie która wersja była tą prawdziwą to wiele wskazuje na to, że ostatecznie Janina znalazła się w grupie żołnierzy z obsługi Bazy Lotniczej nr 3 w Ławicy. Nakazano im wycofywanie się we wschodnie rejony kraju, gdzie mieli tworzyć lotnisko zapasowe. 17 września na te tereny wkroczyła Armia Czerwona. Pojawia się kilka wersji okoliczności, w jakich Lewandowska znalazła się w sowieckiej niewoli. Niestety żadna z nich nie wyjaśnia tej sprawy w sposób wystarczająco przekonujący. Jedynie co wiadomo to to, że początkowo znalazła się w Ostaszkowie, a ostatecznie znalazła się w Kozielsku. Z zachowanych dokumentów sowieckich wynika, że próbowała ukrywać swoją tożsamość, podając imię ojca Marian i jako datę urodzenia rok 1914. Nie wiadomo, czy funkcjonariusze NKWD rozpoznali jej prawdziwą tożsamość. Zanim dostała się do niewoli otrzymała oficerski mundur lotnika, który miał ją chronić przez działaniami Rosjan.

W najbliższy piątek, 18 września, Muzeum wyjątkowo będzie czynne do godziny 15.00. Za utrudnienia przepraszamy!
16/09/2026

W najbliższy piątek, 18 września, Muzeum wyjątkowo będzie czynne do godziny 15.00. Za utrudnienia przepraszamy!

Ustanowienie „Odznaki Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego” – 15 września 1920„Odznaka Naczelnego Polskiego Komitetu...
15/09/2026

Ustanowienie „Odznaki Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego” – 15 września 1920

„Odznaka Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego” ustanowiona została 15 września 1920. Była ona nadawana „za wybitne zasługi przy organizacji Wojska Polskiego na terenie byłej Rosji w latach 1917–1918”.

Odznaka miała kształt białego krzyża. Pomiędzy ramionami krzyża płomienie. Na ramionach krzyża: górnym – data „1917”, dolnym – data „1918”, lewym – litery „NP” (pierwszy człon skrótu „NPKW”), prawym – litery „KW”. Na środek krzyża nałożona okrągła, czerwona tarcza. Na tarczy orzeł otoczony wieńcem. Odznaka noszona była na lewej piersi.

Prawo do posiadania odznaki traciło się na podstawie wyroku sądowego orzekającego pozbawienie praw obywatelskich oraz za czyny niehonorowe na mocy orzeczenia Komisji Orzekającej.

W skład Komisji Orzekającej Odznaki Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego wchodzili:

porucznik Władysław Raczkiewicz jako prezes komisji – prezes Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego

członkowie – byli członkowie Naczpolu:

generał podporucznik Aleksander Osiński – członek Komisji Wojskowej Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego,

podpułkownik Bolesław Jaźwiński – dowódca twierdzy w Bobrujsku, dowódca 2 Dywizji Strzeleckiej,

podpułkownik Andrzej Tupalski – komendant Legii Podchorążych,
major Eugeniusz Grabowski

major Roman Sobański

porucznik Zygmunt Borawski (sekretarz)

członkowie – byli współpracownicy Naczpolu:

podpułkownik Wincenty Podgurski - komendant Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego dla okręgu moskiewskiego,

podporucznik Antoni Dziedzicki.

Trójzaborowa konferencja polityczna w Pieniakach – 12-19 września 191212 września 1912 roku do majątku ziemskiego prawni...
12/09/2026

Trójzaborowa konferencja polityczna w Pieniakach – 12-19 września 1912

12 września 1912 roku do majątku ziemskiego prawnika Tadeusza Cieńskiego posła na Sejm Krajowy (Sejm Galicyjski) zaczęli zjeżdżać przedstawiciele różnych opcji politycznych głównie związanych z szeroko rozumianą prawicą.

Sama lokalizacja nie była przypadkowa. Gospodarz konferencji był członkiem Ligi Narodowej i Rady Narodowej. Pieniaki (obecnie hromada Podkamień, rejon złoczowski, obwód lwowski, Ukraina) leżące na uboczu a jednocześnie będące punktem różnych spotkań o charakterze literackim czy artystycznym nie budziły większego zainteresowania służb państw zaborczych w momencie zgromadzenia się w tym miejscu liczącej około 20 osób grupy.

W związku z konspiracyjnym charakterem zjazdu ustalenie dokładnej daty odbycia konferencji sprawia pewne trudności. My w naszym tekście podajemy daty za organizatorem tego wydarzenia. Według Tadeusza Cieńskiego 12 września 1912 roku mieli pojawić się pierwsi członkowie obrad natomiast 19 września 1912 roku zaczął się wyjazd pierwszych gości. Podobnie pewnie trudności sprawia ustalenie pełnej listy uczestników. Podaję się przywoływaną już wyżej liczbę około 20 osób. Z zaboru pruskiego wzięło udział przynajmniej 3 polityków. Byli to mianowicie: Adam Żółtowski, Wojciech Trąmpczyński i Władysław Seyda.

Na spotkaniu oprócz samych obrad gospodarze zadbali o oprawę towarzyską spotkania, umożliwiając także swobodną wymianę myśli pomiędzy uczestnikami w czasie, kiedy nie toczyły się obrady.

Ostateczna uchwała zawierała następujące tezy:

1) głównym wrogiem Polski są Niemcy;

2) należy dążyć do zjednoczenia ziem wszystkich zaborów, uzyskania dostępu do morza oraz odzyskania Górnego Śląska;

3) Polacy nie powinni popierać niemieckiej ani austriackiej polityki;

4) Rosja w przymierzu z Francją i Anglią jest mniej niebezpieczna od Niemiec i nie należy jej utrudniać naszym stanowiskiem walki z Niemcami.

Bitwa pod Kobryniem – 11-23 września 1920Generał Leonard Skierski dowódca 4 Armii w składzie: 14 Wielkopolska Dywizja Pi...
11/09/2026

Bitwa pod Kobryniem – 11-23 września 1920

Generał Leonard Skierski dowódca 4 Armii w składzie: 14 Wielkopolska Dywizja Piechoty (1 Dywizja Strzelców Wielkopolskich), 15 Wielkopolska Dywizja Piechoty (2 Dywizja Strzelców Wielkopolskich) i 16 Pomorska Dywizja Piechoty (Pomorska Dywizja Strzleców) oraz 11 Dywizja Piechoty (dawana 2 Dywizja Strzelców Polskich z Armii Polskiej we Francji) chcąc uprzedzić sowieckie natarcie na Brześć nakazał przeprowadzenie natarcia na Kobryń.

14 Wielkopolska Dywizja Piechoty nagłym wypadem 8 września opanowała Żabinkę (o czym pisaliśmy), 11 Dywizja Piechoty ruszyła na Olchówkę i w nocy 10/11 września pod Mokranami zniszczyła doszczętnie duży sowiecki oddział. 16 Pomorska Dywizja Piechoty w walkach dotarła do miasta Małoryty.

11 września generał Leonard Skierski wydał rozkaz o przeprowadzeniu koncentrycznego uderzenia na Kobryń. Od zachodu siłami 57 wielkopolskiego pułku piechoty (3 pułk strzelców wielkopolskich) z 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty, od południa 47 i 48 pułk piechoty strzelców kresowych z 11 Dywizji Piechoty. Po złamaniu sowieckiej obrony w nocy z 11 na 12 września pułki polskie wkroczyły do Kobrynia. Pod Kobryń przerzucono także 16 Pomorską Dywizję Piechoty, która obsadziła obronę na rzece Muchawiec. Rosjanie chcąc odbić Kobryń 15 września uderzyli pomiędzy 14 Wielkopolską Dywizją Piechoty a 16 Pomorską Dywizją Piechoty. W nocy z 15na 16 września zbudowali oni most na Muchawcu i o świcie natarcie sowieckie spadło na III batalion 57 wielkopolskiego pułku piechoty. Mimo przewagi przeciwnika pułk skutecznie hamował natarcie. Ciężkie walki trwały również na odcinku 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty, ale 17 września odzyskano pozycje po ściągnięciu odwodów. W bitwach w dniach 16 i 17 września Polacy stracili ponad 500 poległych i rannych. W czasie walk 17 września z ran zmarł dowódca 57 wielkopolskiego pułku piechoty podpułkownik baron Arnold Szylling.

Aby odciągnąć siły sowieckie spod Kobrynia, generał Leonard Skierski wydał rozkaz zorganizowania wypadu na Prużanę. Zadanie to powierzono Grupie Operacyjnej w składzie 32 pułk piechoty, 58 wielkopolski pułk piechoty (4 pułk strzelców wielkopolskich), 59 wielkopolski pułk piechoty (5 pułk strzelców wielkopolskich) pod dowództwem generała Michała Milewskiego. W nocy z 18 na 19 września zajęto Prużanę, jednakże walki trwały w mieście do 22 września. Mimo wzmocnienia swoich sił przez sowietów Polacy utrzymali Prużanę, przy czym wzięli do niewoli około 2 tysięcy żołnierzy, 28 ckm i dużą ilość sprzętu.

Walki 4 Armii wywarły wpływ na wydarzenia na innych odcinkach frontu. Sowiecki odwrót usunął zagrożenie jakie wisiało nad Brześciem nad Bugiem i pozwoliło dowództwu Wojska Polskiego na spokojne zakończenie przygotowań do operacji niemeńskiej. Umożliwiło to również swobodniejsze działanie sił polskich działających na ternie między innymi Wołynia.

Już za tydzień, 17 września o godzinie 17.00, Instytut Pamięci Narodowej w Poznaniu organizuje spotkanie wokół książki "...
10/09/2026

Już za tydzień, 17 września o godzinie 17.00, Instytut Pamięci Narodowej w Poznaniu organizuje spotkanie wokół książki "Lotniczka". Gościem wydarzenia będzie Agata Puścikowska - autorka tej przejmującej opowieści o Janinie Lewandowskiej, córce gen. Józefa Dowbora Muśnickiego. Jak już się tu już wielokrotnie chwaliliśmy, książka powstała przy naszym udziale i prezentuje najnowszy stan wiedzy na temat losów tej ciekawej postaci: artystki, radiotelegrafistki, lotniczki - słowem: kobiety swojej epoki.

Serdecznie zachęcamy do udziału w spotkaniu, które odbędzie się w "Przystanku Historia" przy ul. Dąbrowskiego 29 w Poznaniu.

A gdyby ktoś z Państwa chciał jeszcze przed spotkaniem zapoznać się z książką, to może ją nabyć w naszym Muzeum! Przy okazji można tej obejrzeć ocalałe pamiątki po Janinie i jej rodzinie, zobaczyć miejsca, w których żyła, a także odwiedzić grób, w którym spoczywa ocalały fragment jej czaszki.

Bój pod Żabinką – 8-10 września 1920W drugiej połowie sierpnia 1920 wojska polskie powstrzymały armie Frontu Zachodniego...
08/09/2026

Bój pod Żabinką – 8-10 września 1920

W drugiej połowie sierpnia 1920 wojska polskie powstrzymały armie Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. Od tego momentu Wojsko Polskie było w permanentnej ofensywie.

W ramach reorganizacji 4 Armia dowodzona przez generała Leonarda Skierskiego została przerzucona z rejonu Łomży na wschód. Była to armia w skład której wchodziły w głównej mierze dywizje poznańskie: 14 Wielkopolska Dywizja Piechoty (1 Dywizja Strzelców Wielkopolskich), 15 Wielkopolska Dywizja Piechoty (2 Dywizja Strzelców Wielkopolskich) i 16 Pomorska Dywizja Piechoty (Pomorska Dywizja Strzelców) oraz 11 Dywizja Piechoty (dawana 2 Dywizja Strzelców Polskich z Armii Polskiej we Francji).

Dywizje obsadziły front wzdłuż linii kolejowej Bielsk – Brześć – Włodawa. 14 Dywizja Piechoty obsadziła front od Wilamowicz do Brześcia. Po ściągnięciu posiłków z głębi Rosji bolszewicy uzyskali przewagę na odcinku frontu polskiej 4 Armii. Generał Skierski postanowił uprzedzić uderzenie sowieckie na Brześć. 14 Wielkopolska Dywizja Piechoty rozpoczęła działania w kierunku na Kobryń.

Dowódca 55 poznańskiego pułku piechoty (1 pułk strzelców wielkopolskich) podpułkownik Gustaw Paszkiewicz zorganizował grupę wypadową w składzie: II batalion, 2 i 4 kompania I batalionu, 11 kompania III batalionu, kompania techniczna pułku i 9 bateria 14 pułku artylerii polowej. Grupa w sumie liczyła około 1500 żołnierzy, cztery działa i dwadzieścia ciężkich karabinów maszynowych. Na czele grupy stanął dowódca II batalionu kapitan Edward Korwin-Kossakowski.

8 września grupa wypadowa wyruszyła do działań. Przeniknęła przez linię sowieckich placówek i bez walki rozproszyła zaskoczone rosyjskie oddziały. Opanowane po drodze miejscowości obsadziły 2 i 4 kompania. 5 i 6 komapnia o świcie rozwinęły się w tyralierę i maszerowały na Sokołowo – Olizarowo. 6 kompania zajęła stanowiska na wschód od Żabinki. Saperzy wysadzili most kolejowy na rzece Żabince, a w tym czasie reszta kolumny, we współdziałaniu z 5 kompanią, po krótkiej walce opanowała Żabinkę. Najcięższe walki toczono w rejonie zniszczonego most, gdzie 6 kompanię skutecznie wspierała 9 bateria 14 pułku artylerii polowej, która wzięła na siebie walkę ogniową z sowieckimi pociągami pancernymi.

Następnego dnia przed świtem Sowieci podjęli próbę odbicia miejscowości. Obeszli lasami polskie stanowiska i uderzyli od zachodu na tyły 11 kompanii, który został odparty przez polskich żołnierzy w walce na bagnety. O godzinie 5:00 nieprzyjaciel rozpoczął kolejne natarcie, tym razem wzdłuż toru kolejowego, które było wspierane przez 0dwa pociągi pancerne. W toku dwugodzinnej walki Polacy obronili swoje pozycje, a natarcie sowieckie zostało załamane. O 8.00 wyszedł kolejny sowiecki kontratak. Czołową tyralierę Polacy dopuścili na mały dystans i wybili ogniem ckm-ów, po czym uderzyli na bagnety. Z powodzeniem odpierano także ataki w kolejnych dniach.

Sowieci stracili dużą liczbę poległych, rannych i wziętych do niewoli. Polacy zdobyli 10 ckm-ów oraz zapasy amunicji i broni, które były zgromadzone w Żabince dla nowego uzupełnienia. 55 pułk piechoty zwycięstwo okupił stratą kilkunastu poległych i rannych. Zajęcie Żabinki pozwoliło kontynuować dalszy marsz na Kobryń.

Tak było u nas w ubiegłą sobotę, gdy Dyrektor naszego Muzeum, dr Michał Krzyżaniak, przybliżał naszym gościom tematykę w...
04/09/2026

Tak było u nas w ubiegłą sobotę, gdy Dyrektor naszego Muzeum, dr Michał Krzyżaniak, przybliżał naszym gościom tematykę wsparcia finansowego, udzielanego przez Wielkopolan na rzecz Powstania Wielkopolskiego i Wojsk Wielkopolskich.

A już jutro w naszym Muzeum kolejna, dwunasta już konferencja na temat: "Delimitacja i demarkacja granic Odrodzonej Rzeczpospolitej
Historyczne granice i znaki graniczne na ziemiach polskich", którą współorganizujemy wraz z Główną Komisją Historii i Tradycji Stowarzyszenia Geodetów Polskich oraz Stowarzyszeniem Geodetów Polskich Oddział Wielkopolski w Poznaniu.
Wstęp jest wolny, wydarzenie jest otwarte dla wszystkich zainteresowanych, liczymy więc na Państwa obecność!

Link do wydarzenia i program w komentarzu.

Dziś obchodzimy dwie ważne dla nas rocznice. Równo trzydzieści lat temu, 2 września 1996 roku, otwarto nasze Muzeum. Wte...
02/09/2026

Dziś obchodzimy dwie ważne dla nas rocznice. Równo trzydzieści lat temu, 2 września 1996 roku, otwarto nasze Muzeum. Wtedy mieściło się ono w nowo wybudowanej Szkole Podstawowej, której patronem dwa lata później został gen. Józef Dowbor Muśnicki. Dla uczczenia tej rocznicy od dziś prezentujemy wystawę czasową, na której można zobaczyć kilkadziesiąt artefaktów, które niedawno wzbogaciły nasze zbiory. Wśród nich także tablica z naszej pierwszej siedziby, podobna do tej, widocznej na zdjęciu!

Druga z dzisiejszych rocznic jest smutna: pięć lat temu zmarł Pan Józef Grajek, człowiek, bez którego zaangażowania, pracy i uporu nasze Muzeum zapewne nigdy by nie powstało. W 1994 roku był współzałożycielem Towarzystwa Pamięci Generała Józefa Dowbora Muśnickiego w Lusowie, którego był wieloletnim prezesem. Następnie wraz z żoną, panią Anną Grajek, współorganizował naszą instytucję, zabiegając o pozyskanie ciekawych zbiorów, upamiętnienie Powstańców i rodziny Dowbor Muśnickich oraz promowanie Muzeum. Był też autorem kilku książek i kilkunastu artykułów o Powstaniu Wielkopolskim i rodzinie Dowbor Muśnickich. Za swą działalność został uhonorowany licznymi odznaczeniami i tytułami.

Pod koniec sierpnia dotarła do nas wiadomość, że postanowieniem Prezydenta RP z dnia 2 lipca 2026 roku, obie córki gen. ...
01/09/2026

Pod koniec sierpnia dotarła do nas wiadomość, że postanowieniem Prezydenta RP z dnia 2 lipca 2026 roku, obie córki gen. Józefa Dowbora Muśnickiego: Janina i Agnieszka odznaczone zostały Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Gmina Tarnowo Podgórne

(źr. https://monitorpolski.gov.pl/M2026000083501.pdf)

Adres

Ulica Ogrodowa 3a
Lusowo
62-080

Godziny Otwarcia

Wtorek 09:00 - 15:30
Środa 09:00 - 15:30
Czwartek 09:00 - 15:30
Piątek 09:00 - 15:30
Sobota 09:00 - 15:30

Telefon

+48618146952

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie:

Skróty

Udostępnij

Kategoria