Golly's Art Galeria Artystyczna

10/04/2026

PRZYLGNIĘCIE

80x100 cm

02/01/2026

To prace będące zapisem emocji — surowych, często niewygodnych, czasem sprzecznych.
Twórczość emocjonalna, w której symbolika nie daje prostych odpowiedzi, a zagadki nie mają jednego klucza.
Każdy obraz to fragment wewnętrznego procesu:
miłości, pustki, alienacji, rozpadu i ciszy między myślami.
Nie tłumaczę ich do końca — bo sztuka zaczyna żyć dopiero wtedy, gdy widz odnajdzie w niej siebie, nie mnie.
Jeśli czujesz, że obraz może z Tobą zostać dłużej niż tylko na chwilę —
jeśli lubisz znaczenia ukryte pod warstwą formy —
ta licytacja jest dla Ciebie.

🖤 Licytacja trwa.
🖤 Emocje zostają.

Sprawdź oferty użytkownika GollysArt na Allegro. Odkryj radość zakupów i 100% bezpieczeństwa transakcji.

02/01/2026

To nie jest historia o dwóch osobach.

To opowieść o trzech punktach, które nigdy nie spotykają się w jednym miejscu.

Ciało zbudowane z nieba jeszcze wierzy.

Ciało zbudowane z ziemi jeszcze pamięta.

Pomiędzy nimi – pustka, w której dawno temu umarły emocje, ale ich kształt wciąż trwa.

Miłość w tym obrazie nie kończy się nagle.

Ona zużywa się powoli, aż zostaje tylko forma: dotyk bez ciepła, bliskość bez obecności, spojrzenie, które widzi już tylko to, co martwe.

Czaszka nie jest symbolem śmierci fizycznej – jest dowodem na to, że uczucie potrafi umrzeć wcześniej niż ciało.

To trójkąt, bo zawsze jest coś trzeciego:

strach, przeszłość, milczenie, ego.

I właśnie ono staje się centrum relacji.

Obraz o miłości, która zamiast łączyć – konserwuje rozkład.

O byciu tak blisko, że nie da się już cofnąć…

i tak daleko, że nie da się już wrócić.

80/100 olej/akryl

02/01/2026

To postać, która nie ma twarzy, bo nie ma już potrzeby, by ją nosić.

Nie patrzy — tylko trwa. Zawieszona między światłem a ciemnością, jak ktoś, kto dawno przestał wybierać strony.

Ciało wypełnione kosmosem sugeruje nieskończoność, ale to fałsz.

To nie wszechświat — to rozproszenie. Emocje rozsypane na drobne punkty, bez środka ciężkości, bez jednego miejsca, które można nazwać „ja”.

Planety krążą obok, lecz żadna nie jest domem.

Bliskość istnieje, ale nie dotyczy. Obecność nie oznacza uczestnictwa.

Ten obraz nie opowiada o samotności fizycznej.

Jest o stanie, w którym człowiek patrzy na siebie jak na obcy obiekt —

i już nie próbuje wrócić.

80/100 olej/akryl

02/01/2026

To nie jest kwiat.

To pięść, która nauczyła się rosnąć.

Czerwień nie oznacza tu życia ani miłości — jest śladem gniewu, który nie znalazł ujścia. Zaciśnięta dłoń nie grozi, nie woła, nie triumfuje. Trwa. Jakby sam akt oporu był jedyną możliwą formą istnienia.

Łodyga jest cienka, krucha, pełna kolców. Podtrzymuje gest, który od początku był cięższy, niż powinien. Każdy liść wygląda, jakby kosztował wysiłek. Jakby wzrost był walką, a nie naturalnym ruchem.

Ciemność wokół nie jest tłem.

Jest przestrzenią, w której ten gest pozostał niezauważony. Kosmos nie reaguje na bunt. Gwiazdy są obojętne wobec pięści i kwiatu — wobec próby sprzeciwu, która wydarza się zbyt cicho.

To obraz o sile, która nie stała się czynem.

O gniewie, który zamiast niszczyć — zakorzenił się.

Nie każdy bunt wybucha.

Niektóre tylko rosną.

50/70 olej/akryl

02/01/2026

To nie jest czaszka.

To pojemnik po myślach.

Leży jak zużyty przedmiot — opróżniona z sensu, pęknięta nie od uderzenia, lecz od nadmiaru. Wewnątrz nie ma już głosu, decyzji ani sprzeciwu. Jest tylko echo czegoś, co kiedyś próbowało zrozumieć świat.

Pęknięcia nie są ranami.

Są mapą — zapisem momentów, w których świadomość musiała się poddać. Każda linia to myśl, której nie dało się unieść. Każda rysa to pytanie bez odpowiedzi.

Czerwona planeta nie obserwuje tragedii. Jest obojętna. Trwa, jakby przypominała, że kosmos nie reaguje na ludzki upadek. Istnienie kończy się lokalnie — reszta wszechświata idzie dalej.

Podłoże pod czaszką nie jest ziemią ani skałą. To granica.

Miejsce, w którym umysł styka się z pustką.

To obraz o stanie po wszystkim.

O chwili, w której człowiek przestaje zadawać pytania, bo nie ma już komu ich formułować.

Nie ma tu śmierci.

Jest wyczerpanie.

50/70 olej/akryl

02/01/2026

To nie jest moment przejścia.

To utknięcie.

Postać została przecięta wzdłuż osi, której nie da się już cofnąć. Jedna strona zapadła się w noc, druga tylko udaje, że jeszcze coś widzi. Światło nie przychodzi z zewnątrz — ono próbuje się wydostać, ale nie znajduje drogi.

Czerwony punkt nie obserwuje.

On pamięta.

Jest śladem po świadomości, która zrozumiała zbyt wiele, by móc wrócić do prostych odpowiedzi.

Piramida nie jest symbolem porządku ani stabilności. To ciężar. Monument decyzji, których nie da się unieważnić. Przestrzeń wokół nie oferuje ucieczki — kosmos jest tu obojętny, niemal chłodny, jakby istnienie było tylko przypadkowym błędem.

To obraz o stanie zawieszenia, w którym człowiek nie należy już do przeszłości, ale przyszłość nie chce go przyjąć.

O chwili, w której obie strony milkną.

Między dwiema nocami nie ma świtu.

Jest tylko trwanie.

80x100 olej/akryl

09/12/2025

To już ostatni...

Patrząc na człowieka, zazwyczaj widzimy tylko jedną twarz. Ale kiedy poznajesz kogoś naprawdę – kogoś, kto staje się dla Ciebie ważny – zaczynasz dostrzegać wszystko.

Ten obraz to moja próba uchwycenia wielowymiarowości duszy, która stała się moją inspiracją. To studium istoty ludzkiej, w której błękitny spokój marzeń miesza się z kruchą cielesnością, a za nimi czai się nieskończony, gwiezdny kosmos podświadomości. Planety układają się w linię życia, a każda z tych warstw jest prawdziwa, każda jest potrzebna. To nie są maski. To pełnia. To hołd dla złożoności kogoś, kto jest mi bliski.

80x100 olej/akryl

09/12/2025

Przecięci liniami, naznaczeni punktami bólu. Czaszka patrzy przed siebie, ignorując fakt, że ciało jest tylko iluzją nieba i gwiazd. Surrealistyczna wizja zniewolenia w materii.

olej/akryl

09/12/2025

Postać rozciąga się między ziemią a nieskończonością, jakby próbowała sobie przypomnieć, gdzie właściwie należy. Jedna część ciała jeszcze ciężka, przywiązana do materii, druga już skierowana ku światłu. Gwiazdy nie są tłem — są obietnicą, która boli. To moment zawieszenia: pomiędzy wyczerpaniem a transcendencją, pomiędzy „już nie mogę” a „jeszcze patrzę”.

80/100 olej/akryl

09/12/2025

Człowiek patrzy w ekran, a ekran patrzy głębiej. Twarz zostaje zdekonstruowana do warstw — emocji, impulsów, pustych reakcji — aż odsłania się czaszka. To nie symbol śmierci, lecz nadmiaru. Nadmiaru bodźców, informacji, spojrzeń bez obecności. Obraz mówi o chwili, w której przestajemy być obserwatorami świata, a zaczynamy być preparatem pod jego mikroskopem.

80x100 olej/akryl