Muzeum im. Jana Kasprowicza Inowrocław

13/06/2026

Za nami dzień pierwszy Spotkania z kulturą wczesnego średniowiecza z okazji Europejskich Dni Archeologii!
Jutro czyli w niedzielę dzień drugi, zapraszamy do ogrodu muzeum przy Solankowej 33 od 11.00!!! Czy warto? Zobaczcie zdjęcia!!!
Dziękujemy Archery Club Munin i Bractwo Wojowników KRUKI
Foto. Magdalena Pindel
Narodowy Instytut Dziedzictwa Archeologia Żywa

13/06/2026

Uwaga! Uwaga!
Dzisiejsze zajęcia z tkactwa w Domu Rodziny Jana Kasprowicza zostaǰą odwołane z powodu małego zainteresowania!!!

13/06/2026

13/06/2026

Europejskie Dni Archeologii!!! Co Pan na to panie Kasprowicz?

13/06/2026

Młodzi Pytają o... archeologię! Z okazji Europejskich Dni Archeologii odpowiadamy i zapraszamy dzisiaj do Muzeum, na łąkę od 11.00 startuje do średniowiecza wehikuł a właściwie sanie czasu⏳️🛷⌛️

☞ Instagram -https://www.instagram.com/mlodzipytaja/☞ TikTok - htt...

12/06/2026

To już dzisiaj!!! Zaczynamy Europejskie Dni Archeologii w Muzeum im. Jana Kasprowicza!!!
Jak co roku Muzeum im. Jana Kasprowicza Instytucji Kultury Powiatu Inowrocławskiego włącza się w obchody Europejskich Dni Archeologii. W tym roku mamy dla Państwa bardzo rozbudowaną ofertę. Zachęcamy do zapoznania się z nią i uczestnictwa. Jesteśmy przekonani, że każdy znajdzie dla siebie coś ciekawego. Udział we wszystkich wydarzeniach jest bezpłatny!!! Zapraszamy
PIĄTEK 12.06 🏺
Spotkania z Archeologią – DOM RODZINY JANA KASPROWICZA W SZYMBORZU
Sesja wykładów popularnonaukowych poświęconych badaniom archeologicznym z terenu Kujaw
17:00 – Z tarczą i na tarczy (z badań okresu wpływów rzymskich)– Adriana Romańska (Szkoła Doktorska Nauk Humanistycznych UAM)
18:00 – Wybrane zagadnienia z badań Niziny Kujawskiej – dr Józef Bednarczyk

SOBOTA 13.06 ⚔️
III spotkanie z kulturą wczesnośredniowieczną
festyn Archeologiczny - 11:00-15:00
Rodzinne spotkanie w ogrodzie Muzeum przy ul. Solankowej 33 w Inowrocławiu. Cofniemy się w przeszłość do czasów narodzin Państwa Polskiego.
Wśród planowanych atrakcji:
- stanowiska łucznicze (w tym z ruchomymi celami),
- mincerz,
- uzbrojenie wojownika z przełomu IX/X wieku,
- dawne gry planszowe: Tabula Lusoria, Hnefatafl, szachy (wersja średniowieczna),
- pieczenie podpłomyków,
- łowienie ryb,
- mały wykop archeologiczny,
- wykonywanie paciorków,
- lepienie z gliny,
- lucet – produkujemy sznurki,
- gry i zabawy: przeciąganie liny, walki na równoważni, walka na piankowe miecze,
- ognisko!
* zapraszamy z własnym prowiantem i kocykiem,
Wydarzenie współorganizowane przez Bractwo Wojowników KRUKI Archery Club Munin

SOBOTA 13.06 🧷
DOM RODZINY JANA KASPROWICZA W SZYMBORZU – warsztaty tkactwa 17:00-20:00
Wełna, Przędza, Nitka
Archeologiczne ślady wytwórczości tkackiej nie należą do powszechnych znalezisk. W zbiorach muzeum znalazło się jednak kilkanaście obiektów które powiązane są w różnym stopniu z tkactwem. Do najpopularniejszych należą przęśliki. Są to niewielkie krążki wykonane z surowca kamiennego, wypalanej gliny, czasami drewna czy bursztynu. Z samym tkactwem nie wiążą się bezpośrednio. Służyły do produkcji nici a dokładniej przędzy. Jak to działało? – bardzo prosto. Zasada działania naprawdę jest bardzo prosta. Natomiast sama czynność wymaga sporego doświadczenia i wprawy by z … czegoś… wykonać materię nadającą się do tkania. Aby prząść efektywnie i tkać nie są potrzebne skomplikowane instalacje. Choć często śladów takowych sprzętów doszukują się archeolodzy, badając rozległe osady. Prawda jest taka, że wystarczał punkt zaczepienia i tkaczka (albo tkacz). Wprowadzenie konstrukcji ułatwiało jednak pracę. Naj częstszą pozostałością takiej konstrukcji są ciężarki. Po co tkaczom ciężarki? Na te i inne pytania postaramy się odpowiedzieć w sobotnie popołudnie na warsztatach tkackich w domu rodziny Jana Kasprowicza w inowrocławskim Szymborzu. Wszystkich chętnych prosimy o uzbrojenie się w dużą porcję cierpliwości i ręce chętne do pracy. Pośród różnych surowców wybierzemy ten najbardziej przystępny – runo - czyli owczą wełnę

NIEDZIELA 14.06🏹
III spotkanie z kulturą wczesnośredniowieczną 11:00-15:00
Warsztaty i zabawy łucznicze
Wydarzenie współorganizowane przez Bractwo Wojowników Kruki i Archery Club Munin
10:00, 12:00, 14:00 – oprowadzanie kuratorskie po wystawie „Zaprzęgiem na saniach w zaświaty”
Proponujemy oprowadzanie kuratorskie dla zainteresowanych, po wystawie czasowej "Zaprzęgiem na saniach w zaświaty", z realizacją scenariusza opisującego możliwości bytowe ludzi czasu neolitu. Stworzyliśmy przestrzeń w której nie tylko można obejrzeć ale i poczuć pod palcami fragmenty świata sprzed 5500 lat. Na niej, wspólnie sprawdzimy czy rewolucja neolityczna była rewolucyjna. Zachęcamy do wysłuchania opowieści co i skąd wiemy o świecie sprzed tysięcy lat. Jak zmieniało się życie i świat ludzi. Badaniach archeologicznych i ochronie dziedzictwa archeologicznego. Dzięki współpracy z Instytut Archeologii UMK w Toruniu możemy, jako pierwsi, zaprezentować w formie wystawy jedno z najważniejszych odkryć archeologicznych ostatnich lat na Kujawach! W niedalekich Markowicach, na pograniczu powiatów mogileńskiego i inowrocławskiego, w czasie budowy obwodnicy Inowrocławia archeolodzy odkryli cmentarzysko oraz pozostałości obozowisk i studni wotywnej, użytkowanych przez wspólnoty wczesnorolnicze sprzed ponad 5 500 lat. Odkryte tam, unikatowe w skali Polski cmentarzysko społeczności kultury pucharów lejkowatych, wyróżnia się wyjątkowymi formami pochówków. Szczególne znaczenie ma grób młodego mężczyzny złożonego na saniach pogrzebowych w otoczeniu pary bydła. Wystawa towarzyszy publikacji "Cmentarzysko i obozowiska kultury pucharów lejkowatych w Markowicach na Kujawach" której redaktorem jest dr Kamil Adamczak z Instytut Archeologii UMK w Toruniu. Publikacja jest dostępna bezpłatnie w repozytorium cyfrowym UMK pod linkiem https://repozytorium.umk.pl/handle/item/7320 Publikacja jest efektem realizacji zadania ➤ "Osada i cmentarzysko kultury pucharów lejkowatych w Markowicach na Kujawach" dofinansowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach konkursu "Ochrona zabytków archeologicznych".
Archeologia Żywa Narodowy Instytut Dziedzictwa
,

12/06/2026

Mundial⚽️ Komu mógł kibicować Jan Kasprowicz? (cz.1.)

Nie mamy żadnych wzmianek o sportowych upodobaniach poety, jednak jedno jest pewne - za jego życia działo się wiele ciekawych rzeczy w polskim sporcie, a szczególnie w piłce nożnej. Lwów czasów Kasprowicza to kolebka polskiego futbolu.

Pierwsze wzmianki dotyczące piłki nożnej na ziemiach polskich sięgają już nawet końca XIX wieku. Kolejnym przełomowym momentem jest start rozgrywek o mistrzostwo Polski w latach 20. XX wieku. Wszystkie te wydarzenia łączy jedno miejsce – Lwów, a wszystko to działo się podczas pobytu Jana Kasprowicza w tym mieście.
Tam wszystko się zaczęło!
Poeta przybył do Lwowa w 1888 roku, a już sześć lat później miasto było świadkiem przełomowego wydarzenia w historii polskiego sportu. W połowie lipca 1894 roku odbył się II Zlot Polskiego Sokolstwa. Jak można wyczytać z programu wydarzenia, który ukazał się w „Przeglądzie Gimnastycznym”, jednym z przewidzianych punktów była gra określona jako „foot-ball”. 14 lipca zaraz po pokazie ćwiczeń maczugami na boisko wyszły dwie drużyny: jedna ze Lwowa, a druga z Krakowa. Obie ubrane w podobne koszulki rozpoczęły rywalizację w grze, która była dla zgromadzonej publiczności czymś zupełnie nieznanym. Spotkanie okazało się jednym z najkrótszych w historii. Według relacji gra trwała 6 minut i jest pierwszym udokumentowanym meczem na ziemiach polskich. Rywalizacja została przerwana przez jednego z organizatorów ze względu na napięty harmonogram zjazdu. Wielu, ówczesnych dziennikarzy przekazało informację, iż mecz zakończył się remisem. Przykładem jest krakowski dziennik „Nowa Reforma”. W artykule relacjonującym wydarzenia ze Lwowa można przeczytać: „wynik miał przyznać pierwszeństwo jednej z walczących partyj: krakowskiej lub lwowskiej, wszakże nie został rozstrzygnięty”. W podobnym tonie przebieg rywalizacji przedstawił „Przewodnik Gimnastyczny Sokół”. Prawda okazała się, jednak zupełnie inna. Wspomnienia świadków i uczestników meczu wskazały, że spotkanie zakończyło się po upływie 6 minut, ponieważ wtedy jedyną bramkę zdobył członek lwowskiego oddziału Towarzystwa Sokół Włodzimierz Chomicki. Wówczas 16-letni uczeń został, więc pierwszym strzelcem gola w historii polskiej piłki. Jego wspomnienia spisał Rudolf Wacek w książce „Sportowe Wspomnienia”: „Drużyny po raz pierwszy występowały przed widownią, toteż gra od razu stała się nerwowa i chaotyczna. Kibice zupełnie nie rozumieli zasad gry, a sami zawodnicy starali się za wszelką cenę wkopać piłkę pomiędzy proporce wyznaczające bramkę przeciwnika. Była to wielka gonitwa za piłką… Mowy być nie mogło o tym, żeby się zatrzymać. Brawurowo odbiliśmy piłkę i zaczęliśmy ją kierować w stronę bramki naszych gości, którzy całą drużyną rzucili się jej bronić i wybijali nam piłkę jak tylko potrafili. Ja zostałem wyznaczony na lewe skrzydło (…). Stałem trochę w oddali od naszej grupy pod bramką krakowian, gdzie trwała piekielna kopanina. Nagle, z tego kotłowiska wyskoczyła piłka i poturlała mi się prosto pod nogi. Nie zastanawiając się długo, mocnym uderzeniem wybiłem piłkę, która poszybowała nad głowami zawodników obu drużyn i zupełnie niespodziewanie okazała się tuż przed krakowskim bramkarzem. Zdążył on podnieść ręce, było jednak za późno – piłka już go minęła”. Po tym trafieniu sędzia Zygmunt Wyrobek zagwizdał po raz ostatni. Nowa dyscyplina potrzebowała jeszcze czasu, żeby na dobre zyskać popularność.
(Tomasz Mierzwa)
Jak podobał się Państwu debiutancki występ grającego w naszej drużynie Tomasz?

12/06/2026

Europejskie Dni Archeologii z Janem Kasprowiczem

11/06/2026

Wianki z okazji Oktawy Bożego Ciała.
Od lat kultywujemy tę tradycję. Nasza archeolog Elżbieta Jarzęcka pozyskuje 9 roślin i wspólnie z przybyłymi tworzy maleńkie wianki. Pachnące łąką, skrajem lasu i babcinym ogrodem... Rumianek, rozchodnik, mięta, lipa,macierzanka, koniczyna, dziurawiec i róże.
Dziękujemy Wszystkim, którzy mimo deszczu wyplatali z nami wianki na Oktawę🥀
Dziękujemy Stefan Ciesielski Gospodarstwo Szkółkarskie za róże pięknych starych odmian🌹
Stowarzyszenie"Spotkajmy się u Kotana"

11/06/2026

Już nie pada!!! Zapraszamy na wianki!!!
Czwartek, osiem dni po uroczystości Bożego Ciała czyli zakończenie oktawy.
O uroczystościach związanych z Bożym Ciałem mówi się szeroko. Mamy wyjątkowe procesje, kwietne dywany, kolorowe barwne i ludne świętowanie. Ostatni dzień oktawy Bożego Ciała niesie za sobą jeszcze jedną ulotną polską tradycję. Coraz żadziej można spotkać tego dnia osoby podążające na procesje z wiązanką małych wianuszków. Każdy z jednego tylko zioła. Zawsze w nieparzystej ilości 3-5-7 do 9. Zioła zmieniają się, zależnie od regionu. Choć zawsze jest wśrod nich rozchodnik, lipa, macierzanka. Pozostałe pojawiają się zależnie od regionu na Kujawach są to mięta, róża, rumianek, dziurawiec, stokrotki, koniczyna biała, jaśmin. W innych terenach będzie to jeszcze kwiat dzikiego bzu, rosiczka, ruta, niezabudki i wiele innych. Tradycja jeszcze jest żywa. W wiankach coraz częściej pojawiają się nowe rośliny. Popularne w przydomowych ogródkach. Coraz częściej pojawiają się trudności by znaleźć odpowiednie rośliny w otaczającym nas terenie.
Do wianków zawsze używano roślin "Maryjnych" dedykowanych Jasnej Panience. Każde z ziół jest bardzo ważne. Ze względu na swoje właściwości lecznicze, magiczne, czy gospodarcze.
Dziś w muzeum niematerialne dziedzictwo chcemy przekazywać dalej. Niezależnie czy akurat leje deszcz czy mamy piękną pogodę. Przypominając, że stanowiska z ziołami znikają z naszego otoczenia. Przy okazji tego, że często nie znamy rodzimych roslin. Wcale nie tak dawno temu, umiejętności wyplatania wianków na zakończenie oktawy Bożego Ciała były przekazywane mimochodem. Przy obserwacji babci czy mamy, plecono małe wianuszki. Przy okazji wspólnego spaceru, kiedy zbierano kilka niezbednych na ten dzień ziół. Przy wspólnej kolacji, kiedy planowano kolejny dzień. We współczesnym, zabieganym świecie, muzeum tworzy okazję. Przekazujmy sobie kawałki naszego kujawskiego niematerialnego dziedzictwa w postaci ziołowych wianuszków.
Niech roztaczają swój przyjemny zapach w naszych domach.