Izba Muzealna w Dębowcu

23/09/2026

Dziękuję wszystkim Gwiazdeczkom oraz Paniom Wychowawczyniom za przemiłe spotkanie ☺️🥰

22/09/2026

"Czasy, ludzie, wydarzenia".
Fundamentem pod rozwój sanktuarium w Dębowcu i nadanie mu miana „Polskiego La Salette” stały się odpusty organizowane w dwudziestoleciu międzywojennym. W przeciwieństwie do współczesnych, masowych pielgrzymek, tamte dawne wydarzenia wyróżniały się lokalną specyfiką oraz głębokim zaangażowaniem okolicznych mieszkańców.
Na fotografii:
Odpust saletyński około 1935 r. z towarzyszeniem Gwardii Dębowieckiej.

17/09/2026

Samotny krzyż w Dębowcu – niemy świadek dawnej tragedii.
Ten skromny ślad w leśnej gęstwinie to cmentarz choleryczny. W XIX wieku epidemie cholery regularnie dziesiątkowały Podkarpacie. Choroba zabijała w zaledwie kilka godzin, wywołując paraliżujący strach. Ofiary grzebano w pośpiechu, w masowych grobach z dala od ludzkich osiedli, a ciała zasypywano odkażającym wapnem.Wierzenia ludowe głosiły, że uśpionej w ziemi zarazy nie wolno niepokoić, dlatego te miejsca przez pokolenia omijano z daleka. Dziś te zapomniane nekropolie, ukryte w naszych lasach, przypominają o dramatach, które przed laty dotykały lokalne społeczności.
Na fotografii krzyż na cmentarzu cholerycznym w Dębowcu przy drodze do Łazów Dębowieckich.

16/09/2026

Bardzo sympatyczna grupa z Warsztatów Terapii Zajęciowej Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Rymanowie. Bardzo dziękuję za niezwykle miłe spotkanie ☺️

11/09/2026

10/09/2026

08/09/2026

Choć kalendarzowo wciąż trwa schyłek lata, w powietrzu czuć już nieuchronne nadejście jesieni – a wraz z nią czas na kopanie ziemniaków, jak to się dawniej mawiało na naszych terenach. 🍂🥔Współcześnie zapominamy, że ta skromna bulwa zlikwidowała dawne klęski głodu, które regularnie dziesiątkowały Europę. Przełom, jaki przyniosła powszechna uprawa ziemniaka, zapewnił stabilność demograficzną i stał się fundamentem nowożytnego rozwoju. W tamtych czasach zbiory były wspólnym wysiłkiem całych społeczności – ludzie wzajemnie sobie pomagali, jednocząc siły na sąsiedzkich polach. W pracach masowo pomagały również dzieci szkolne. Nikomu nie przyszło wtedy do głowy przynoszenie usprawiedliwień za nieobecność na lekcjach – każdy nauczyciel doskonale wiedział, że to wyjątkowy czas nadrzędnego obowiązku wobec ziemi. Spoglądając dziś na znikające w letnim słońcu grządki, warto z nostalgicznym szacunkiem wspomnieć zarówno dawną solidarność oraz ciepło pomyśleć o skromnym ziemniaku, który na zawsze odmienił losy ludzkości.
Na fotografii "kopanie ziemniaków" w naszej gminie.

01/09/2026

Dziś mija 87. rocznica wybuchu II wojny światowej. 1 września 1939 roku to jedna z najtragiczniejszych dat w historii naszego kraju. Tego dnia brutalnie przerwano pokój, a miliony ludzkich istnień dramatycznie zmieniły swoje przeznaczenie. Pamiętajmy dziś o bohaterstwie obrońców naszych granic oraz o wszystkich bezbronnych ofiarach tamtych dni.
Na fotografii Oddział Obrony Narodowej podczas przemarszu w Dębowcu, sierpień 1939 r.

18/08/2026

"Ludzie, czasy, obyczaje."
Kto pamięta jeszcze ten dźwięk? Poranne „cip, cip, cip” niosące się po podwórku i widok babci lub mamy w fartuchu, rozsypującej ziarno z emaliowanej miski. 🌾🐓 Kiedyś kury były dosłownie w każdym gospodarstwie. Nieodłączny element wiejskiego krajobrazu. Choć, co trzeba przyznać, bywały niesamowicie uciążliwe. Potrafiły rozkopać świeżo skoszoną trawę, zniszczyć starannie wypielęgnowane grządki w warzywniku i uciekać przez najmniejszą dziurę w płocie do sąsiada. Hałasowały od świtu, a wejście na podwórko w czystych butach graniczyło z cudem. Były też naturalnym budzikiem i symbolem samowystarczalności. Widok kobiety karmiącej swoje stadko miał w sobie jakiś głęboki, domowy spokój – moment zatrzymania w codziennej krzątaninie. Dziś ten obrazek powoli znika z naszych wsi, stając się luksusem lub czystym wspomnieniem.
Na fotografii Maria Szafirzonka i jej stadko.

11/08/2026

"Czasy, ludzie, obyczaje."
🌾 Lato na dawnej wsi – czas wielkiego trudu ☀️Przeglądając te stare fotografie, przypominamy sobie, jak naprawdę wyglądały wakacje naszych dziadków i pradziadków. Dla ludzi żyjących z ziemi, lato nigdy nie było czasem beztroskiego odpoczynku. To był okres najcięższej, morderczej pracy, od której zależało przetrwanie całej rodziny przez kolejny rok. Od świtu do nocy. W pełnym słońcu i kurzu. Sianokosy – kiedy każdy ruch kosy musiał być precyzyjny, a siano trzeba było szybko zebrać przed nadchodzącą burzą. Żniwa – czas, gdy na pole wychodzili wszyscy, od najstarszych do najmłodszych, by ręcznie, własnymi rękami walczyć o każdy kłos chleba.Te zdjęcia to nie tylko piękna nostalgia. To przede wszystkim dowód na ogromną siłę, determinację i szacunek do ziemi naszych przodków. Warto o tym pamiętać, kiedy dziś sięgamy po bochenek chleba.