Co to jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/369780889557343/

Bartoszycka Kolekcja Motoryzacji w Miniaturze "Pan Samochodzik", Ulica Witosa 8, Bartoszyce (2026)

08/08/2026

Ford Mustang Warrior Edition z 2018 roku.
Ford Mustang VI generacji został zaprezentowany po raz pierwszy w 2013 roku.
Mustang szóstej generacji zadebiutował oficjalnie podczas prezentacji Barcelonie, miesiąc przed 10. rocznicą prezentacji dotychczas produkowanego modelu. Samochód przeszedł kompleksową metamorfozę, zyskując nowy projekt stylistyczny z charakterystycznie, agresywnie stylizowanym pasem nawiązującym zarówno do klasycznych wcieleń linii modelowej, jak i innych modeli Forda. Jednocześnie samochód zachował charakterystyczną sylwetkę z podłużnym przodem, nisko poprowadzoną linią dachu i pochyloną pod dużym kątem przednią szybą.
Przy kosmetycznych zmianach w wymiarach zewnętrznych, szósta generacja Forda Mustanga zyskała przestronniejsze nadwozie nadal mogące pomieścić 4 pasażerów i wciąż dostępne w dwóch wariantach: jako coupé lub kabriolet z miękkim składanym dachem. Masywna deska rozdzielcza zyskała projekt nawiązujący do pierwszej generacji, z konsolą centralną bogatą w chromowane, designerskie przyciski oraz przełączniki. Po raz pierwszy w konsoli centralnej wygospodarowano miejsce na ekran dotykowy.
Obszerne zmiany samochód przeszedł pod kątem technicznym, zyskując usztywniony i lżejszy szkielet. Nadwozie zostało przeprojektowane pod kątem połączenia sportowych właściwości jezdnych z komfortem podczas codziennego poruszania się, Mustang VI wyposażony został też w wydajniejsze i skuteczniejsze hamulce.
Z myślą o europejskich klientach zaprojektowano czterocylindrowy silnik 2.3 l EcoBoost wyposażony w turbosprężarkę i wtrysk bezpośredni. Motor rozwijał moc 309 KM i maksymalny moment obrotowy 407 Nm. W ofercie znalazł się też zmodernizowany silnik 3.7 l V6 o mocy przeszło 300 KM oraz silnik V8 o pojemności 5.0 l i mocy 421 KM. Jednostka to zmodernizowana konstrukcja znana z poprzedniej generacji Mustanga.
W związku z niską oceną bezpieczeństwa Ford Mustanga przez Euro NCAP po otrzymaniu dwóch gwiazdek w styczniu 2017 firma Ford dokonała modernizacji pojazdu, dzięki czemu uzyskał w ponownym teście w lipcu 2017 trzy gwiazdki.
W 2018 roku warsztat Richarda Petty'ego stworzył wyjątkowy model. Mustang nazwany Warrior Edition był wyposażony w doładowany silnik o mocy okolo 675 KM i nosił sygnaturę legendy NASCAR.
W 2018 roku firma Petty's Garage, zajmująca się renowacją i personalizacją pojazdów, prowadzona przez legendarnego kierowcę NASCAR Richarda Petty' ego, zbudowała cztery wyjątkowe egzemplarze Forda Mustanga GT. Nosiły nazwę Warrior Edition i były hołdem dla sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych. Oferowano je wyłącznie za pośrednictwem Military Auto-Source firmy umożliwiającej zakup amerykańskich samochodow wojsku stacjonujacemu poza krajem. Były to samochody mocno zmodyfikowane mechanicznie oraz pod względem stylistyki zewnętrznej i wnętrza, a dodatkową wartosć nadawał im autograf samego Richarda Petty'ego.
Bazą modelu był Ford Mustang GT z roku 2018. Oferowano dwa warianty modyfikacj: Stage 1 i Stage 2. W obu przypadkach standardowy silnik V8 otrzymał doładowanie od Airmy Edelbrock, co podniosło moc do około 675 KM i maksymalny moment do 732 Nm. Zastosowano 6-biegową manualną skrzynię, sterowaną niebieską gałką zmiany biegów ozdobioną logo Petty's Garage - litera P z wpisanym wewnatrz G. To samo logo pojawiło się także na przednim grillu (bez emblematu Forda i bez charakterystycznego galopującego konia) oraz centralnie z tytu - w obu przypadkach obok szachownicowej flagi
Model pochodzi z kolekcji "Ford Mustang Kolekcja" wydawnictwa DeAgostini. Skala modelu 1:43.

07/08/2026

Ford Mustang Boss 429 z 1969 roku.
Po pierwszej modernizacji z 1969 roku powstały trzy wersje Mustanga: Mach 1, Boss 302 oraz Boss 429. Boss 429 był autem stworzonym dla celów wyścigów NASCAR. Było to auto wyposażone w silnik V8 o pojemności 429 cali sześciennych (7 litrów) i o mocy 375 KM. Prawdopodobnie wybudowano tylko 1300 sztuk tego auta. Był to chyba najszybszy i najdroższy swego czasu Mustang. Boss 302 miał być połączeniem siły „muscle cara” ze zwrotnością samochodu sportowego. Był on najczęściej napędzany 290-konnym silnikiem V8 o pojemności 302 CI (4,95 litra) i posiadał czterostopniową manualną skrzynię biegów. Boss 302 określany był mianem „auta, którym GT-350 powinien był być”. Wyprodukowano niecałe 9000 egzemplarzy tych samochodów. W roku 1970 przyszła kolejna zmiana w wyglądzie Mustanga – galopujący koń pojawił się znów pośrodku chłodnicy. Atrapa chłodnicy została powiększona, liczbę przednich reflektorów zredukowano do dwóch, które mieściły się w atrapie chłodnicy. Po bokach atrapy znajdowały się podwójne otwory imitujące wloty powietrza. W roku 1970 został też wprowadzony model Mach 1, który był najwygodniejszy z trzech modeli Mustanga produkowanych w tym czasie. W wyposażeniu standardowym (wcześniej była to opcja dodatkowa) pojawiła się też klimatyzacja, która spowodowała spadek sprzedaży Mustangów kabrioletów prawie o połowę. Jest to też rok zerwania współpracy firm Ford i Shelby.
Model pochodzi z kolekcji "Ford Mustang Kolekcja" wydawnictwa DeAgostini. Skala modelu 1:43.

06/08/2026

Ford Mustang Hardtop z 1967 roku.
Ford Mustang I generacji został zaprezentowany po raz pierwszy w 1964 roku.
Pierwszy egzemplarz zaprezentowano 17 kwietnia 1964 roku w Nowym Jorku. Transmisja telewizyjna premiery została wyemitowana przez trzy amerykańskie stacje telewizyjne 19 kwietnia tego samego roku. Produkcję pojazdu rozpoczęto 9 marca od białego kabrioletu z czarnymi elementami wystroju, który zjechał z linii produkcyjnej w Dearborn w stanie Michigan. Samochód został zbudowany na bazie modelu Falcon. Pierwsza wersja Mustanga miała praktycznie takie same wymiary jak Falcon. Wiele części Mustanga pochodziło z modeli Falcon i Fairlane.
W roku 1965 nastąpiły niewielkie zmiany zewnętrzne, jak np. zmiana gamy kolorów karoserii oraz wnętrza, oraz kilka zmian konstrukcyjnych, jak wprowadzenie nowych silników, mocniejszych niż w roku 1964. W roku 1965 pojawił się też pakiet GT, oferujący usztywnione zawieszenie, czterostopniową skrzynię biegów, mocniejszy silnik oraz zmiany w wyglądzie zewnętrznym nadające autu bardziej sportowy charakter. 1965 był to też rok pojawienia się pierwszego Mustanga przerobionego w firmie Shelby – dostosowanego do potrzeb wyścigów Shelby GT350, który miał bardziej sportowy charakter niż zwykły Mustang. W 1966 roku zachodzą niewielkie zmiany zewnętrzne, głównie w wyglądzie atrapy chłodnicy. Samochód zostaje też wyposażony w mocniejszy silnik oraz powiększa się gama dodatkowych akcesoriów (jest ich teraz 70). Auto zostało nieco poszerzone i wydłużone, przez co wnętrze staje się bardziej obszerne.
Wyprodukowano ponad 1,5 miliona egzemplarzy pierwszej generacji Mustanga. W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1965, samochód zajął 3. pozycję (za Austinem 1800 i Autobianchi Primula).
Model pochodzi z kolekcji "Ford Mustang Kolekcja" wydawnictwa DeAgostini. Skala modelu 1:43.

05/08/2026

Alpina B10 BiTurbo z 1989 roku.
Zaprezentowany w 1989 roku jako sportowy model BMW. B10 Bi-Turbo był nieoficjalnie najszybszym sedanem na świecie od 1989-1996, a także najszybszym seryjnie produkowanym samochodem z Niemiec.
Alpina B10 Bi-Turbo była produkowana w małych seriach. Od chwili produkcji we wrześniu 1989 roku do marca 1994 wyprodukowano zaledwie 507 egzemplarzy, z własnym numerem modelu, jak to zwykle w tradycjach miała firma Alpina. Samochód został oparty na BMW 535i (E34), z silnikiem o 6-cylindrowym i w technice 2-zaworowej. Był to oryginalny silnik M30B35 o mocy 155 kW (211 KM). Dzięki zabiegom inżynierów z Alpiny dodano dwie turbosprężarki Garrett T25, które zostały ułożone równolegle.
W rezultacie moc wzrosła do 265 kW (360 KM). Maksymalny moment obrotowy także wzrósł ze standardowych 305 Nm do olbrzymich 520 Nm. Zastosowanie dwóch równoległych turbosprężarek było bardzo innowacyjną techniką na świecie, a także był to pierwszy eksperyment w firmie Alpina. Prowadziło to do szybszej i bardziej płynnej reakcji silnika, zapobiegania opóźnieniom wywoływanym przez pojedynczą turbosprężarkę (tzw. turbo-dziura), z którą nie radzono sobie w pierwszych modelach aut doładowanych takich jak Saab 900, Porsche 911, Saab 9000 Turbo. Auta wyposażone w standardowe pojedyncze doładowanie pokazywały nagły wzrost mocy od przypisanych im obrotów silnika (np. 3000 obr), a poniżej nich były bardzo ospałe, co przekładało się bardzo na osiągi w dolnym zakresie obrotów i przy mniejszych prędkościach rozwijanych przez auto. Tak wyposażone B10 Bi-Turbo zastąpiło spuściznę po swoim poprzedniku, turbodoładowanej starszej wersji Alpiny B7 Turbo. Kosztem zmniejszenia bagażnika z 460 do 430 litrów, co ciekawe dzięki zastosowaniu większego o 30 litrów zbiornika paliwa (standardowo zbiornik miał 80 litrów), zasięg również był imponujący. W chwili jego prezentacji w 1989 roku figurował jako najmocniejszy sedan, osiągając najwyższą prędkość, najlepsze przyśpieszenie, i jedną z najlepszych elastyczności na poszczególnych biegach wśród aut na świecie. Był to najszybszy seryjny samochód niemieckiej produkcji przez ponad 5 lat. Nawet słynna i szybka wersja Porsche 911 Turbo 3.3 była znacznie wolniejsza, zarazem pierwsza wersja standardowa z seryjnymi 320 KM (rozpędzająca się do 270 km/h) jak i jej wersja po modernizacji osiągająca 360 KM i (280 km/h) mocniejsza o 25 KM najmocniejsza wersja 385 konna - prędkość maksymalna była równa 290 km/h. Następca model Porsche 911 Turbo z 1995 roku osiągał 408 KM rozwijając 290 km/h. Był on wyposażony, także w dwie turbosprężarki działające równolegle. Alpina B10 była nadal najszybszym sedanem w historii do czasu zaprezentowania Brabusa EV12 na podwoziu modelu W210. Jako najbardziej potężny sedan jaki został do tej pory wyprodukowany B10 Bi-Turbo rok po swojej premierze (1990) walczył o swoje podium z innym sedanem ultra-luksusowym Lotusem Omegą, całkowicie zaprojektowanym w firmie Lotus, który przekroczył barierę technologiczną z bardziej nowoczesnym silnikiem z czterema zaworami na cylinder (podczas, gdy B10 posiadał 2 zawory) i ponad 100 KM z jednego litra, chociaż B10 Bi-Turbo także osiągał ponad 100 KM. Silnik Omegi osiągał 277 kW (377 KM) o 12 kW więcej niż B10 Bi-Turbo z podobnej pojemności. Lotus Omega pobił także wartości, przyśpieszenia i elastyczności B10 Bi-Turbo, rozpędzając się do 100 km/h w (5,3 s) o 0,3 sekundy lepiej, 0–160 km/h w (11,0 s) 1,3 sekundy krócej i do prędkości 0–200 km/h w (17 s) o 2 sekundy szybciej niż Alpina. Jednak jej prędkość maksymalna wynosiła 283 km/h. Alpina pozostała nadal najszybszym sedanem wyprodukowanym do 1996, kiedy to straciła koronę przy prezentacji najszybszego modelu Brabusa sedana o oznaczeniu E V12. Brabus E V12 zbudowany w oparciu o Mercedesa klasy E, mógł rozwijać elektronicznie ograniczoną prędkość maksymalną 330 km/h. Był on najszybszym sedanem od 1996 do 2003 roku.
Mimo iż w wielu testach bezpośrednich np. przeprowadzanych przez Auto Motor und Sport, między Alpiną B10 Bi-Turbo a Lotusem Omegą. B10 była szybsza jeśli o chodzi maksymalną prędkość, to nigdy ta prędkość nie została przeprowadzona i oficjalnie zweryfikowana, przez niezależnych ekspertów. Oficjalnie w 1990 roku Lotus Omega osiągnął zmierzoną prędkość maksymalną 272 km/h na torze testowym Nardo, który należy do Fiata. Mimo iż wskazówka prędkościomierza pokazywała przekłamanie w obliczeniach przy wyższych prędkościach i na zegarach widniała prędkość maksymalna 300 km/h. Oficjalnie Lotus/Opel deklarował prędkość maksymalną 283 km/h. Na początku lat 90 była gorąca dyskusja na temat, który z tych sedanów jest szybszy, jeśli chodzi o prędkość maksymalną.
W przeciwieństwie do Lotusa Omega, B10 Bi-Turbo był bezproblemowym, mało zawodnym i stabilnym sedanem. B10 Bi-Turbo był w chwili swojej prezentacji bardzo kosztownym samochodem i w chwili wprowadzenia w 1989 roku trzeba była wyłożyć na niego co najmniej 145 000 DM. Był on jednym z najdroższych sedanów w tamtych latach, plasując się cenowo z dużo większymi modelami - sportowym coupe E31 i dużą luksusową i limuzyną E32. Wyprodukowano zaledwie 507 aut.
Producentem modelu jest Solido. Skala modelu 1:43.

04/08/2026

Polski Fiat 126p Pick-Up z 1987 roku.
Opracowany w połowie lat 70-tych XX wieku w OBRSM Polski Fiat 126p Bombel mógł być odpowiedzią na zapotrzebowanie rynku na lekkie auto dostawcze. Tak przynajmniej twierdziły osoby na co dzień związane z fabryką w Bielsku-Białej. Pojazd ten miał jednak swoje zasadnicze wady, które ujawniły się w trakcie jazd testowych. Od wysoko położonego środka cieżkości załadowanego pojazdu, przez jednostkę napędową, która nie radziła sobie ze zwiększoną masą, aż po nieszczelność wnętrza kabiny, co skutkowało dostawaniem się do niej spalin. Dla fabryki przez długi czas auta te pełniły rolę propagandową, reklamy, która była szczególnie wykorzystywana przy okazji fiaska związanego z licencją na produkcię Pandy. Powstały wówczas Beskid stał się nie tyle alternatywą, co pokazem potencjału fabryki. Przy okazji jego prezentacji medialnej pokazano nową wersię Bombla, która miała być rozwinięciem pierwszej. W rzeczywistości jednak auto otrzymało nowe plastikowe zderzaki i zmodernizowany układ hamulcowy, przez co wyglądało bardziej nowocześnie na tle seryjnych produktów z FSM. Rozbudziło to wyobraźnię społeczeństwa, a co bardziej zaradni wzięli sprawy w swoje ręce.
Przez dość długi czas zachowane odmiany 126p z nadwoziem pick-up przypisywano ośrodkowi OBRSM. Miało to oczywiście związek z samym przekazem z FSM o rozwoju tej konstrukcji. Widząc więc na drodze tak nietypową odmianę 126p, można było zakładać, że to właśnie jeden z prototypów. W rzeczywistości jednak auta były inspirowane fabrycznymi projektami. Historia żółtego egzemplarza pozostaje ciągle zagadką. Andrzej Zieliński, wieloletni pracownik OBRSM, wspomina, że pamięta go z ulic Bielska-Białej, kiedy to służył przedsiębiorcy świadczącemu usługi deratyzacyjne. O ile konstrukcja pojazdu przypomina fabryczny prototyp Bombla, to jednak w odmianie tej udało się rozwiązać jeden z problemów, dotyczący spalin dostających się do kabiny. Osiagnięto to poprzez oddzielenie miejsca dla kierowcy i pasażera od przestrzeni ładunkowej. Zrezygnowano również z laminatowej nadbudówki na rzecz stelaża z opończą. Jest to niewatpliwie świetny przykład tego, jak ważnym elementem naszego krajobrazu motoryzacyjnego stał się 126p, którego przystosowywano do własnych potrzeb, oraz tego, jak fabryczny prototyp mógł stać się inspiracją dla przedsiębiorczych konstruktorów.
Model pochodzi z kolekcji "Kultowe Maluchy" wydawnictwa Hachette. Skala modelu 1:43.

03/08/2026

MTZ 5 - Białoruś z 1957 roku.
Mińska Fabryka Traktorów (również Mińskie Zakłady Traktorowe, biał. Мінскі трактарны завод, Minski traktarny zawod, ang. Minsk Tractor Works, w skrócie MTZ – МТЗ) – białoruski holding przedsiębiorstw zajmujących się produkcją maszyn, przede wszystkim ciągników rolniczych pod marką Belarus (Biełarus) oraz MTZ, z główną siedzibą w Mińsku. W latach 1946–1991 radzieckie
przedsiębiorstwo państwowe o tej nazwie (ros. Минский тракторный завод, Minskij traktornyj zawod).
Białoruskie traktory Białoruś MTZ to wciąż jedne z najpopularniejszych w naszym kraju ciągników. Szczególny prym wśród nich wiedzie model MTZ-82. Mało znany jest fakt, że byliśmy bliscy wytwarzania pierwszego modelu tej marki.
W 1954 r. w myśl umów podpisanych między Polską i ZSRR zakupiono licencję na traktor MTZ-2, który miał być wytwarzany pod nazwą Mazowsze. Jednak po dojściu do władzy Władysława Gomułki w 1956 r. pomysł zarzucono. Natomiast zakupione urządzenia i linie montażowe wykorzystano później przy produkcji ciągnika Ursus C-325.
Wróćmy do maja 1948 r., gdy nowo utworzone biuro konstrukcyjne przy powstającej w Mińsku gigantycznej fabryce traktorów otrzymało z Ministerstwa Rolnictwa ZSRR zlecenie na opracowanie ciągnika kołowego. Zarządzenie określało podstawowe wymagania ministerstwa od ciągnika rolniczego. Miał on być przeznaczony dla kołchozów i sowchozów. Zdecydowano, że źródłem napędu będzie silnik Diesla o mocy 35-40 KM. Określono również wyposażenie tego ciągnika w podnośnik hydrauliczny i maksymalną prędkość do 13 km/h. Ponadto maszyna miała być wyposażona w koła pneumatyczne lub stalowe.
Prace projektowe ruszyły w dużym tempie. Już w październiku 1948 r. zakończone zostały rysunki techniczne prototypu. Przygotowano dwie wersje ciągnika. Pierwszą stanowił przeznaczony do upraw międzyrzędowych i wysokopiennych trzykołowy MTZ-1. Druga odmiana, o symbolu MTZ-2, została opracowana jako klasyczny, czterokołowy traktor. Oprócz różnic w układzie jezdnym obydwa ciągniki były identyczne. Jako źródło napędu zaproponowano czterocylindrowy silnik Diesla D-36, adaptowany z ciągnika gąsienicowego Kirowiec KD-35. Osiągał on na wale korbowym moc 37 KM. Warto wspomnieć, że ta jednostka, zresztą jak niemal cały ciągnik KD-35, była kopią amerykańskiego Caterpillara D2. Układ napędowy, mimo że również oparty na pięciobiegowej skrzyni przekładniowej ciągnika KD-35, został dostosowany do układu jezdnego ciągnika kołowego. Zaprojektowano nowe dwustopniowe sprzęgło, dyferencjał oraz niezależny wałek odbioru mocy.
W połowie 1949 r. zmontowano pierwszy prototyp, zaś kolejnych sześć sztuk w następnych miesiącach. Jednak produkcję seryjną zapoczątkowano dopiero w 1953 r., po zakończeniu budowy fabryki. W kolejnych latach stwierdzono szereg niedociągnięć konstrukcji, które przyczyniły się do wielu zmian i w efekcie opracowania następcy, oznaczonego symbolem Białoruś MTZ-5. W prototypowym wydaniu z 1956 r. podniesiono maksymalną prędkość obrotową silnika z 1400 do 1500 obr./min, co przyczyniło się do wzrostu mocy o 3 KM. Zmodernizowany silnik otrzymał symbol D-40K. W skrzyni biegów pojawiła się dodatkowa przekładnia przyśpieszająca, pozwalająca na lepiej dopasowane dwie grupy biegów. Prędkość maksymalna wzrosła do 22 km/h. Poza tym ciągnik otrzymał ulepszony system hydrauliczny NS-37 z rozdzielaczem i możliwością podłączenia dwóch zewnętrznych cylindrów. Całkowita masa ciągnika uległa zmniejszeniu o 250 kg.
Produkcję ciągnika MTZ-5 uruchomiono w 1957 r. Był to już model z rozwierconą średnicą cylindrów silnika ze 100 do 105 mm i podwyższoną do 45 KM mocą. Pod oznaczeniem podstawowym kryły się dwie odmiany – 5L oraz 5M. Pierwsza miała spalinowy silnik rozruchowy, natomiast druga – rozrusznik elektryczny. W 1959 r. „piątkę” poddano kolejnej modernizacji, osiągnięto dalszy wzrost mocy do 48 KM. Poprawiony został system smarowania i układ korbowo-tłokowy. Uzyskano spadek termicznego napięcia powierzchni cylindrów i równomierniejsze oddawanie ciepła. Niewidoczną, aczkolwiek istotną poprawą okazała się zmiana technologii utwardzania powierzchni elementów tocznych. Według ówczesnych danych producenta moment wykonania naprawy głównej wydłużył się do 3000 h. Ciągniki z ulepszonym silnikiem (D-48L/D-48M) otrzymały dodatkową literę S (MTZ-5LS/MTZ-5MS). Od 1959 r., opcjonalnie, fabryka zakładała zamkniętą kabinę z płóciennymi ścianami i dachem. Warto wspomnieć o mało rozpowszechnionej odmianie MTZ-7 z napędem na dwie osie, którą wytwarzano dość krótko. W Mińsku ciągniki MTZ-5 były produkowane do 1962 r. Jednak modele przejściowe wytwarzano dłużej. Producentowi zależało na wdrożeniu nowego modelu MTZ-50 bez zatrzymywania fabryki. Dlatego proces stopniowych zmian zapoczątkowano już na przełomie lat 1961/1962. Jednak MTZ-5 wytwarzano znacznie dłużej w Jarkowskiej Fabryce Traktorów, gdzie ten model opuszczał linie produkcyjne jeszcze w 1972 r., pod symbolem JuMZ-5.
Model pochodzi z kolekcji "Kultowe Traktory" wydawnictwa Hachette. Skala modelu 1:43.

02/08/2026

MAZ 503 A z 1970 roku.
MAZ (Mińska Fabryka Samochodów, biał.
Мінскі аўтамабільны завод; Minski Autamabilny Zawod, w skrócie МАЗ, ros.
Минский Автомобильный Завод; Minskij Awtomobilnyj Zawod) – istniejący od 1944 roku i produkujący od 1947 roku białoruski a wcześniej radziecki producent samochodów ciężarowych i specjalistycznych, autobusów i trolejbusów
(w latach 1995–2001 na licencji Neoplana) oraz przyczep i naczep z siedzibą w Mińsku. Przedsiębiorstwo jest jednym z największych państwowych producentów samochodów na Białorusi.
503A to klasyczna radziecka wywrotka produkowana od 1970 roku. Była to ulepszona wersja popularnego modelu MAZ 500. Pojazd ten stał się symbolem budów całego bloku wschodniego.
Oto podstawowe dane techniczne tej ciężarówki:
Ładowność: 9000 kg (lub 8000 kg w zależności od wersji).
Masa własna: 7100 kg.
Pojemność skrzyni ładunkowej: 5,1 m³.
Silnik: diesel o pojemności 11150 cm³.
Kabina ciężarówki znajdowała się nad silnikiem. To rozwiązanie było wtedy bardzo nowoczesne. Pozwalało to łatwiej naprawiać motor, ponieważ całą kabinę można było po prostu przechylić do przodu. Ciężarówka była ceniona za dużą wytrzymałość podczas ciężkich prac.
Model pochodzi z bułgarskiej kolekcji "Легендарни Камиони" wydawnictwa DeAgostini. Skala modelu 1:43.

01/08/2026

Csepel D710 - Przewóz mebli z 1959 roku.
D-710 był jedną z najpopularniejszych węgierskich ciężarówek. Jego podwozia służyły za platformy na których montowano wiele specjalistycznych nadwozi, takich jak chłodnie, cysterny do transportu paliwa, wina i piwa, a także nadwozia strażackie, w tym drabiny.
D-710 posiadał kabinę, która pod względem estetycznym wpisywała się w trendy lat 60-tych i była praktycznie nieznana w krajach bloku wschodniego.
Przypominała kabinę hiszpańskich ciężarówek Pegaso, takich jak 1061. Na Półwyspie Iberyjskim ciężarówka ta nazywana była Cabezón, co oznaczało „dużą głowę”, ale także Scorpaenichthys marmoratus – drapieżną rybą z rodziny głowonogów. Jej najbardziej charakterystyczną częścią jest właśnie duża głowa. Kabina węgierskiej ciężarówki, podobnie jak hiszpańskiej, nie miała tylnego słupka, lecz okna sięgające aż do tylnej ściany. Dzięki temu kierowca miał dobrą widoczność podczas cofania.
W latach 60-tych i 70-tych XX wieku ciężarówki Csepel D-710 zyskały popularność również w Polsce, dokąd były eksportowane z Węgier. Szczególnie popularna była wersja cysterny do przewozu mleka. Ten typ ciężarówki Csepel nie był importowany do Czechosłowacji, ale w latach powojennych wzbogacił czechosłowacki transport towarowy, importując do kraju głównie dwa typy tych węgierskich ciężarówek: Csepel D-352 i Csepel D-450. Typ D-352 pokrył niedobór ciężarówek drogowych w Czechosłowacji w połowie lat 50-tych i częściowo konkurował ze stopniowo uruchamianą produkcją Pragi S5T.
Model pochodzi z węgierskiej kolekcji "Legendás Teherautok a Multibol" wydawnictwa DeAgostini. Skala modelu 1:43.

31/07/2026

Csepel D452 - Węgierska Milicja z 1969 roku
W 1968 roku Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej, czyli słynne RWPG, obejmujące wszystkie kraje „bloku wschodniego”, zdecydowała o ograniczeniu budowy pojazdów użytkowych marki Csepel. Według założeń RWPG, Węgry otrzymały główne zadanie produkcji autobusów i temu celowi zostały podporządkowane wszystkie moce produkcyjne. Ikarus nie dostarczał już podzespołów do fabryki Csepel, za to Csepel miał dostarczać Ikarusowi gotowe ramy autobusów.
Csepel musiał podporządkować się nowym dyrektywom: 85 procent wyprodukowanych podwozi dostarczano do producenta autobusów Ikarus. Choć ciężarówki Csepel powstawały dalej, w niewielkich ilościach i z kabinami od zewnętrznych producentów. Były to nadwozia od węgierskiego przedsiębiorstwa Labor MIM oraz od polskich marek Jelcz i Star.
Model jest dodatkiem premium do węgierskiej kolekcji "Legendás Teherautok a Multibol" wydawnictwa DeAgostini. Skala modelu 1:43.

30/07/2026

OM Titano z 1953 roku.
Officine Meccaniche (w skrócie OM) – były włoski producent samochodów z siedzibą w Brescii. Specjalizował się w produkcji samochodów sportowych o szczególnie wytrzymałych silnikach. W późniejszym czasie produkował również samochody i pojazdy użytkowe. Działalność firmy rozpoczęła się w Mediolanie w 1881 roku od produkcji lokomotyw parowych na podstawie projektów austriackich. Kolejne lokomotywy produkowano według własnych projektów. W 1890 roku wyprodukowano pierwszy włoski tramwaj elektryczny.
W 1917 roku OM wykupiła akcje spółki Fabbrica Automobili Roberto Züst, produkującej samochody osobowe od 1903 roku. 6 marca 1906 roku w Brescii otwarto zakład Brixia – Züst, w którym w 1908 roku uruchomiono produkcję samochodów ciężarowych. Po przejęciu firmy Züst nazwę przedsiębiorstwa zmieniono na Societa Anonima Officine Meccaniche gia Miani, Silvestri – C., A. Grondona, Comi – C.
Samochód marki „OM” był zwycięzcą pierwszej edycji słynnego rajdu Mille Miglia w roku 1927, również miejsca drugie i trzecie na podium zajęły załogi jadące na samochodach marki „OM”.
W roku 1934 przedsiębiorstwo, nie wytrzymując konkurencji innych producentów samochodów sportowych (Alfa Romeo, Ferrari, Lancia i Maserati) zakończyło produkcję samochodów sportowych, przechodząc do branży producentów samochodów ciężarowych. Samochody ciężarowe marki „OM” stanowiły, obok Fiatów, podstawę parku samochodowego armii włoskiej. W tym czasie produkowano m.in. silniki Diesla i samochody ciężarowe na licencji firmy Saurer. W 1938 roku nawiązano współpracę z firmą FIAT. Rozwijała się ona do 1967 roku, w którym Fiat przejął w pełni spółkę OM i włączył ją, wraz ze swoim działem pojazdów użytkowych, do Gruppo Veicoli Industrali.
W 1975 roku część samochodowa „OM” weszła, obok czterech innych firm, w skład kontrolowanego w 80% przez Fiata koncernu Iveco. Markę „OM” wykorzystywano jeszcze do lat 80. XX wieku. W tym czasie pozostałe działy wywodzące się z dawnych zakładów „OM” włączono do grupy „FIAT Carrelli Elevatori” – specjalizującej się w produkcji dźwigów i innych pojazdów specjalistycznych. Ta ostatnia część firmy w 1992 roku została przejęta przez niemiecki koncern Linde AG i pod nazwą OM Pimespo specjalizuje się w produkcji wózków widłowych.
OM wprowadził ciężarówkę Titano na rynek w 1950 roku. Był to duży i silny pojazd. Służył do ciągnięcia wielkich ładunków. Często używano go w trudnym terenie oraz w kamieniołomach. Pojazdy te słynęły z bardzo mocnych silników wysokoprężnych (diesla).
Ciekawostką jest fakt, że w dzisiejszych czasach nazwa Titano należy do mobilnych kruszarek udarowych. Są to ogromne maszyny budowlane marki OM. Służą do rozbijania betonu, asfaltu oraz skał na mniejsze kawałki. Kruszarka taka waży nawet około 45 ton. Maszyny te są gąsienicowe, co pozwala im poruszać się po placu budowy.
Model pochodzi z serbskiej kolekcji "Legendarni Kamioni" wydawnictwa DeAgostini. Skala modelu 1:43.

Bartoszycka Kolekcja Motoryzacji w Miniaturze "Pan Samochodzik"

08/08/2026

07/08/2026

06/08/2026

05/08/2026

04/08/2026

03/08/2026

02/08/2026

01/08/2026

31/07/2026

30/07/2026

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skróty

Udostępnij

Kategoria