Stichting Oud Winschoten

Stichting Oud Winschoten Cultuur historisch Winschoten.

Grote gedenkplek voor Joodse inwoners van ‘zusterstad’ Leer De Ostfriese stad Leer, in zo veel opzichten verwant aan Win...
08/08/2026

Grote gedenkplek voor Joodse inwoners van ‘zusterstad’ Leer
De Ostfriese stad Leer, in zo veel opzichten verwant aan Winschoten, krijgt een grote locatie waar de voormalige Joodse inwoners herdacht gaan worden. Bij die locatie gaat het om het stuk grond waar ooit de synagoge van Leer stond. Op dat stuk grond aan de Heissfelder Strasse staan nu nog lege bedrijfspanden. De grond is van een particuliere eigenaar maar het stadsbestuur staat op het punt het te kopen. Volgens een woordvoerster lopen er nog Abstimmungsgespräche met de eigenaar. Als de stad het heeft verworven, wil zij het ontwikkelen tot een gedenkplek. Hoe die er precies uit gaat zien en wanneer hij er ligt, kan de woordvoerster nog niet zeggen. Wel dat de inrichting van het terrein gebeurt in overleg met de Joodse gemeente in Oldenburg en in overleg met inwoners van Leer. De synagoge van Leer werd aan het eind van de negentiende eeuw gebouwd en was de centrale plek van het rijke Joodse leven in de stad. Veel van de Joden in Leer hadden nauwe banden met die in Winschoten en omgeving. Zakelijke maar ook persoonlijke banden, zo werd er geregeld ‘grensoverschrijdend’ getrouwd. Na 1933, toen Hi**er aan de macht kwam, werd de toestand voor de Joden in Duitsland en dus ook in Leer steeds ondraaglijker. Menigeen koos voor de emigratie en stak de grens met Groningen over. Alfred Aussen onder anderen. Hij vestigt zich in 1938 met zijn vrouw Paula en dochtertje Liesel in Winschoten. Later in dat jaar werd, in de Kristallnacht, de synagoge aan de Heissfelder Strasse in brand gestoken door nazi’s. Het beeldbepalende pand ging in vlammen op. Na de oorlog kwamen er dus bedrijfspanden op het terrein te staan. In de afgelopen decennia werd de aandacht voor de Joodse geschiedenis van de stad groter, bij de stadsbestuurders en inwoners, en werden herdenkingen georganiseerd. In dat kader werd nabij het terrein een gedenkmonument neergezet. Maar de grote wens was het om op de locatie van de synagoge een gedenkplaats ‘op te zetten’. De onlangs op 101-jarige leeftijd overleden Albrecht Weinberg, overlevende van Auschwitz, koesterde die wens met name. En die wens gaat dus vervuld worden, tot grote vreugde ook van Wolfgang Kellner. Hij is de voormalige burgemeester van Leer en houdt zich op verschillende manieren intensief bezig met de Joodse historie van Leer en met de historie van de stad in oorlogstijd. Met enkele gelijkgestemden heeft hij vorige week een memorandum aan het stadsbestuur overhandigd met daarin suggesties over de nieuwe gedenkplek. ,,Zo willen we dat de gedenkplek ook oproept tegen antisemitisme in onze huidige tijd’’, zegt Kellner. ,,Antisemitisme dat we ook in Ostfriesland zien.’’ De inrichting van het terrein, zo melden zowel de stad als Kellner, hangt ook af van archeologische opgravingen die er nog plaats gaan vinden. ,,Als er nog onderdelen van de synagoge in de bodem gevonden worden, moeten die bewaard blijven. Dat heeft gevolgen voor de inrichting’’, aldus Kellner.

December wordt belangrijke maand voor Oud WinschotenHet is nog volop zomer maar de Stichting Oud Winschoten (SOW) kijkt ...
02/08/2026

December wordt belangrijke maand voor Oud Winschoten
Het is nog volop zomer maar de Stichting Oud Winschoten (SOW) kijkt nu ook vol spanning naar de komende decembermaand. Dan namelijk praat de gemeenteraad van Oldambt over de eventuele herinrichting van de Stikkerlaan. Daarbij gaat het om dat deel van de Stikkerlaan waar nu de sporthal en de voormalige Pabo staan. In dat laatstgenoemde gebouw hebben de SOW en andere organisaties, denk aan onderwijs aan anderstaligen, hun onderkomen. De dagelijkse gemeentebestuurders van Oldambt hebben plannen om op die plek een nieuwe sporthal met zwembad neer te zetten. Dat bad zou dan het huidige bad De Watertoren moeten vervangen. ,,De kosten van de bouw van een nieuwe sporthal met zwembad ramen we op 25 miljoen euro, dat is zeer ruim geraamd’’, zegt wethouder Ger Klein, verantwoordelijk voor financiën. ,,Nemen we in het plan ook nog de nieuwbouw van de scholengemeenschap Dollard College op, dan komen we aan een kostenplaatje van 70 miljoen, ook hier is sprake van een zeer ruime raming.’’ De huidige Dollard College staat ook aan de Stikkerlaan, vlakbij de sporthal maar is verouderd. ,,We hebben dus verschillende opties waar het om de herinrichting van de Stikkerlaan gaat’’, aldus Klein. ,,We werken die de komende maanden uit en leggen dan in december ons plan aan de gemeenteraad voor. Die moet dan beslissen of we dat plan verder kunnen ontwikkelen en de financiering ervan verder kunnen uitwerken.’’ Als de voormalige Pabo moet wijken als gevolg van het plan, zal de vraag zijn waar de huidige gebruikers worden ondergebracht. ,,Daar moeten we ons dan inderdaad over buigen’’, zegt Klein. ,,Maar zoals gezegd, het woord is eerst aan de gemeenteraad.’’ Klein benadrukt overigens dat niet alleen het pand van het Dollard College aan het verouderen is. ,,Meer schoolgebouwen in Winschoten en elders in de gemeente zijn al vijftig, zestig jaar en vertonen gebreken, ze zijn zo langzamerhand toe aan vervanging. Als gemeente zijn we verantwoordelijk voor de huisvesting van het onderwijs. We zullen daar de komende jaren fors in moeten investeren.’’ Waar schoolbestuurders en -onderwijzers met spanning de besluiten van de gemeente afwachten, doen de bestuurders en vrijwilligers van de SOW. Zij hebben al jaren hun onderkomen in de voormalige Pabo en beschouwen dat als een geschikte, goed toegankelijke plek. Hun standpunt is dat een stichting, die de rijke historie van Winschoten uitdraagt en levend houdt, altijd een soortgelijke plek verdient.

Kan de monumentale eik nog worden gered? Het grasveld aan de Burgemeester Schönfeldsingel in Winschoten biedt momenteel ...
28/07/2026

Kan de monumentale eik nog worden gered?
Het grasveld aan de Burgemeester Schönfeldsingel in Winschoten biedt momenteel een eigenaardige aanblik. Er liggen vele zware, onlangs gesnoeide takken van de beeldbepalende eik die al tientallen jaren op het veld staat. Was hier sprake van een ‘gewone’ snoeibeurt? Nee, zo laat woordvoerder Anton Hekman van de gemeente Oldambt weten. De eik is namelijk ziek. Er zit een zwam in de boom die hem als het ware aan het ‘opvreten’ is. Het snoeien gebeurde ten behoeve van de boom en van de veiligheid. ,,We gaan er alles aan doen om deze boom weer gezond te krijgen, daar hoorde het snoeien ook bij. We doen ons uiterste best maar beloven kunnen we niets.’’ De Burgemeester Schönfeldsingel werd bijna honderd jaar geleden, in de jaren dertig van de vorige eeuw aangelegd. Niet zo veel later werd de eik wellicht al geplant. Foto’s van de Stichting Oud Winschoten (SOW) uit de jaren 40 laten een jong boompje op het veld zien. Die jonge boom werd volwassen en bepaalt nu dus al decennia mede de aanblik van en de sfeer in de straat. Hij staat nabij enkele monumentale panden en mag, met zijn uitstraling, zelf inmiddels ook wel monumentaal worden genoemd. De eik hoort thuis in het rijtje bomen dat het leven in Winschoten verrijkt. Maar de vraag is nu dus: hoe lang doet deze boom dat nog?
Op de zw-wit foto uit 1940 lijkt de boom, op de achtergrond, er al te staan.

Hoe een kordate vrouw geschiedenis schreef in Winschoten De gemeenteraadsverkiezingen van eerder dit jaar hebben niet to...
23/07/2026

Hoe een kordate vrouw geschiedenis schreef in Winschoten

De gemeenteraadsverkiezingen van eerder dit jaar hebben niet tot gevolg gehad dat de groei van het aantal vrouwelijke wethouders in Nederland doorzet. Die groei stokt, zo berichtten verschillende media. Het zijn berichten die voor de Stichting Oud Winschoten (SOW) aanleiding zijn op deze plek een van de eerste vrouwelijke bestuurders van Winschoten in de schijnwerpers te zetten: Roosje de Beer-Meibergen.
Deze Joodse vrouw schreef in 1919 geschiedenis. Vrouwen mochten toen voor het eerst lid van gemeenteraden worden en zij werd gekozen in de raad van Winschoten. Albertje Dijk-Primé was de andere vrouw, haar mede-pionier dus..
Roosje werd geboren in 1879 in Zwolle, waar haar vader een schilders- en glasbedrijf had. Ze werd onderwijzeres maar gaf dat werk op (zo ging dat toen) toen ze in 1908 trouwde met Bernard Isedor de Beer. Een Winschoter die een manufacturenzaak runde. Die zaak stond in de Langestraat, nummer 53. Het pand stond naast de woning van burgemeester Harbert Ido Schönfeld, zo ongeveer tegenover de onlangs gesloten kledingzaak van Röben.
Roosje belandde in Winschoten in de tijd waarin het Joodse leven in de stad nog volop bloeide. De tijd waarin procentueel geen enkele andere stad, op Amsterdam na, zoveel Joodse inwoners had. Die verdienden op allerlei manieren hun brood; als middenstander, als veehandelaar, onder meer. Die namen ook op allerlei manieren deel aan het sociale en maatschappelijke leven.
Zo ook Roosje. Ze kreeg twee dochters die veel tijd van haar vroegen. Maar ze nam daarbij de tijd om zich te interesseren voor politiek en deel te nemen aan het politieke debat. Het waren de jaren waarin de vrouwen beetje bij beetje meer politieke rechten kregen in Nederland. Vanaf 1917 mochten ze voor politieke functies worden gekozen, vanaf 1919 mochten ze stemmen.
Roosje voelde zich aangetrokken tot het liberale gedachtengoed en ze werd daarom lid van de liberale Vrijheidsbond. En die partij zette haar in Winschoten op de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in 1919. De liberalen kregen zo veel stemmen dat Roosje een zetel in de gemeenteraad kreeg. Kort na de verkiezingen nam ze die zetel in, in de raadszaal van het monumentale Stadhuis in de Langestraat. Zo kreeg ze dus op een heel andere manier te maken met haar buurman Schönfeld. Die was toen burgemeester.
De hele jaren 20 was ze lid van de gemeenteraad, twee keer werd ze herkozen. De geluiden die uit die tijd tot ons zijn gekomen, vertellen ons dat ze een kordate, resolute vrouw was, iemand die wist wat ze wilde en heel sociaal voelend was, zich onder meer het lot van wezen aantrok.
Bij de verkiezingen in 1931 werd ze niet herkozen en nam ze afscheid van de gemeenteraad. Maar dat de Winschoter gemeentebestuurders haar hoog hadden zitten, bleek uit het feit ze haar wel lieten zitten in een raad van toezicht op de zogenoemde districtsarbeidsbeurs.
In 1935, toen in het nabije Duitsland heel donkere wolken zich boven de hoofden van Joden samentrokken, beleefde Roosje ook donkere momenten. In dat jaar overleed namelijk haar man. Acht jaar later kwam ook voor haar het einde. Ze werd in 1943 gedeporteerd naar Auschwitz en daar vergast.
Winschoten vergat haar niet en is haar nog altijd niet vergeten. In de afgelopen jaren werd aandacht aan haar leven en werk besteed, met geschreven woorden en in de vorm van exposities. Aandacht die volkomen terecht is. Roosje de Beer- Meibergen, pionier in het politieke leven van Winschoten, verdient het om herinnerd te blijven worden. Zeker ook omdat Roosje de weg plaveide voor de vele vrouwelijke bestuurders die Winschoten sinds haar verkiezing in 1919 rijk was. Voor de vrouwelijke wethouders; voor Gerda Aldag, Gea Korte, Ada Boerma, Asselien Boven-Boers, Janny Siertsema, Dineke van den Bergh, Janine Plugge-Roelfsema en (na het opgaan van Winschoten in de gemeente Oldambt) Ricky van den Aker en Laura Broekhuizen. Waarbij deze opsomming niet pretendeert volledig te zijn. Foto's: de wethouders Gea Korte, Gerda Aldag en een factuur van de firma van Bernard de Beer, de man van Roosje.

Het jubilerend Sterrebos beleeft een heel groene zomer De Stichting Oud Winschoten (SOW) besteedde op deze plek onlangs ...
17/07/2026

Het jubilerend Sterrebos beleeft een heel groene zomer

De Stichting Oud Winschoten (SOW) besteedde op deze plek onlangs aandacht aan het monumentale transformatorhuisje op het Burgemeester Schönfeldplein dat 100 jaar geleden zijn huidige vorm kreeg. Maar Winschoten herbergt nóg een rijksmonument dat jubileert en dat een heel groene zomer beleeft.
We hebben het over het Sterrebos dat 200 jaar geleden werd aangelegd, op initiatief van dominee Steringa Kuiper. In het meest recente tijdschrift van de SOW (exemplaren hiervan zijn verkrijgbaar bij Boekhandel Nieborg) werd de historie van deze groene long aan de rand van het stadscentrum al uitvoerig behandeld. Maar een bos dat twee eeuwen bestaat, verdient het ook om bezocht te worden.
Wie dat deze dagen doet, in deze glorieuze zomer, stuit op een stukje Winschoten dat in een opperste staat van ‘groenheid’ verkeert. Het gras, de bladeren van de bomen, groen is de kleur die de boventoon voert in het Sterrebos. Ook in de grote plas die het bos rijk is; een groene deken van algen ligt daar op het water, iets dat je momenteel ook op andere plassen in de stad (het laatste stukje Omsnijdingskanaal bijvoorbeeld) ziet.
Als de zon dit alles beschijnt, oogt het bos vrolijk en nodigt het uit om in te wandelen. Om het beroemde koekoekstunneltje te bezoeken dat tegen die groene plas aanligt. Om even stil te staan bij de kleine dierenweide, met al zijn leven en bedrijvigheid. Om op de stille wandelpaadjes even de hectiek van alledag te vergeten en, wie weet, een klein gelukzalig moment te beleven dat zo’n wandeling een mens kan geven.
Het werd in 1826 aangelegd door werkloze mannen, als wandelbos. Generaties Winschoters flaneerden er op vrije middagen en luisterden er naar muziek, want heel lang ook stond er een muziekkoepel. Die koepel is al heel lang weg, zoals er ook al heel lang niet meer wordt geflaneerd. Maar het Sterrebos ligt er nog altijd en is groener dan ooit in zijn jubileumzomer. Over de staat van onderhoud (het bos is van de gemeente Oldambt) lopen de meningen uiteen zoals de staat van ieder cultuurbos voer voor discussie is. Maar hoe die mening ook luidt, een bos van twee eeuwen verdient een verjaardagsbezoek.

Een ‘heilig huisje’ in het hart van Winschoten In Nederland worden de komende jaren duizenden extra transformatorhuisjes...
13/07/2026

Een ‘heilig huisje’ in het hart van Winschoten

In Nederland worden de komende jaren duizenden extra transformatorhuisjes gebouwd, om zo meer huishoudens te kunnen voorzien van stroom. Voor de Stichting Oud Winschoten (SOW) is dat aanleiding om op deze plek stil te staan bij een heel bijzonder transformatorhuisje dat in hartje Winschoten en dat 100 jaar geleden zijn huidige vorm kreeg.
Waar dat trafohuisje staat? Op het Burgemeester Schönfeldplein nummer 1, op de hoek met de Kleine Marktstraat, tussen de groente- en fruitzaak Lubbers en het voormalige Hotel De Nederlanden. Dat gebouwtje waar u misschien al wel honderden of duizenden keren langs bent gelopen, gefietst of gereden.
Het huisje heeft een bijzondere uitstraling. Het is gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School, heeft ook daarom een cultuurhistorische en architectuurhistorische waarde en mag zich, ook vanwege die zo bijzondere ligging in hartje Winschoten, een rijksmonument noemen.
Het werd in 1917 gebouwd, op een locatie waar daarvoor wellicht ooit een bierbrouwerij stond. Maar in 1926, een eeuw geleden dus, kreeg het zijn huidige vorm. In dat jaar werd het in opdracht van het Provinciaal Elektriciteitsbedrijf van Groningen uitgebreid richting de Kleine Marktstraat.
In 1926 zag Winschoten er nog heel anders uit. Het Burgemeester Schönfeldplein bestond nog niet, die plek heette nog Oosterhaven. Het Sint Lucasziekenhuis, inmiddels al jaren gesloten, was toen nog gloednieuw, het was begin 1926 in gebruik genomen.
In dat zo andere en veel kleinere Winschoten had het transformatorhuisje een belangrijke functie. Het voorzag huishoudens en ondernemers in de directe omgeving van energie. Het stond daarbij op een heel levendige, drukke plek; het grensde aan de achterzijde aan het politiebureau, een andere buurman was zoals gezegd Hotel De Nederlanden. En vlakbij stond de Marktpleinkerk en was de plek van de weekmarkt. Kortom; het krioelde rondom het huisje altijd van de mensen.
Het Trafohuisje zag in de loop der tijd veel veranderen in zijn omgeving. Het Burgemeester Schönfeldplein ‘verdreef’ de Oosterhaven, het politiebureau verhuisde, Hotel De Nederlanden sloot de deuren, de weekmarkt verhuisde, huizen werden gesloopt, nieuwe huizen kwamen erbij.
Het huisje bleef steeds staan, werd in 1987 grondig aangepakt en kreeg de monumentale status. In 2017 werd het ook nog eens opgeknapt, onder het toeziend oog van de gemeente Oldambt, de eigenaar. En zo staat dat ‘heilig huisje’, want dat is het dankzij die monumentale status, nog immer te pronken in het stadshart en heeft het nog altijd zijn belangrijke functie. Misschien krijgt Winschoten in de komende er ook wel nieuwe transformatorhuisjes bij. Maar hét Trafohuisje van Stad zal toch dat op de hoek van het Burgemeester Schönfeldplein en de Kleine Marktstraat blijven.

Adres

Mr. D. Utca Stikkerlaan 4
Winschoten
9671BZ

Openingstijden

Maandag 13:00 - 16:00
Donderdag 13:00 - 16:00

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Stichting Oud Winschoten nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact Het Museum

Stuur een bericht naar Stichting Oud Winschoten:

Snelkoppelingen

Delen