03/06/2026
Van tijdelijke opvang naar jarenlang wachten: gezinnen raken klem in het systeem
Er was een tijd dat noodopvang echt noodopvang was. Een tijdelijke oplossing voor gezinnen die door omstandigheden zonder woning kwamen te zitten. De afspraak was duidelijk: maximaal een jaar opvang, begeleiding naar een urgentieverklaring en vervolgens zo snel mogelijk doorstromen naar een eigen woning. Die werkelijkheid bestaat vrijwel niet meer.
Door de enorme woningnood zitten opvanglocaties vol. De doorstroming is vastgelopen en de gevolgen daarvan zien wij dagelijks. Gezinnen die vroeger binnen een redelijke termijn uitzicht hadden op een woning, verblijven nu soms drie jaar of langer in de noodopvang. Niet omdat zij niet meewerken, niet omdat zij geen recht hebben op hulp, maar simpelweg omdat er geen woningen beschikbaar zijn. Tegelijkertijd zien we dat urgentieaanvragen steeds strenger worden beoordeeld. Mensen die enkele jaren geleden vrijwel zeker een urgentieverklaring zouden hebben gekregen, krijgen nu vaak een afwijzing. De regels lijken misschien hetzelfde, maar de praktijk is veranderd. De lat ligt hoger en de beschikbare woningen zijn schaarser dan ooit.
Onlangs hadden wij contact met een medewerker van de gemeente en opvangorganisatie over een moeder en haar negenjarige dochter. De moeder maakt zich ernstige zorgen over de opvanglocatie waar zij naartoe wordt overgeplaatst. Zij gaf aan signalen te hebben opgevangen over drugsgebruik op de locatie en vertelde dat de deuren van de kamers niet afgesloten kunnen worden.
Voor iedere ouder zijn dat zorgelijke signalen. Zeker wanneer het gaat om een alleenstaande moeder met een jong kind die al lange tijd in onzekerheid leeft.
Tijdens het gesprek werd bevestigd dat de woningnood een enorme rol speelt. De huidige hotelopvang was slechts een tijdelijke oplossing omdat er onvoldoende opvangplekken waren. Nu die plekken weer beschikbaar zijn, moeten gezinnen terug naar reguliere opvanglocaties.
Maar wat vooral bleef hangen, was een opmerking die veel zegt over de huidige situatie. Volgens de medewerker zijn er ongeveer driehonderd gezinnen in de opvang, terwijl er jaarlijks slechts rond de tien woningen beschikbaar komen voor deze groep.
Tien woningen voor driehonderd gezinnen.
Dat betekent dat gezinnen jarenlang moeten wachten. Dat kinderen jarenlang opgroeien zonder een eigen thuis. Dat ouders jarenlang leven tussen hoop en teleurstelling.
Wij spreken regelmatig gezinnen die alles doen wat van hen wordt gevraagd. Zij werken mee, houden zich aan afspraken, zoeken actief naar woonruimte en proberen hun kinderen zo goed mogelijk op te voeden onder moeilijke omstandigheden. Toch lijkt een eigen woning voor velen verder weg dan ooit.
Noodopvang was bedoeld als een tijdelijke tussenstop. Voor steeds meer gezinnen dreigt het een situatie zonder einddatum te worden.
De vraag is niet alleen hoe we nieuwe opvangplekken creëren. De vraag is vooral hoe we ervoor zorgen dat gezinnen weer kunnen doorstromen naar een veilige, stabiele woning. Want geen enkel kind zou jarenlang in onzekerheid moeten opgroeien omdat het systeem vastloopt.
Achter ieder dossier zit een gezin. Achter iedere aanvraag zit een kind. En achter iedere afwijzing zit een verhaal dat vaak veel ingrijpender is dan op papier zichtbaar wordt.
Stichting Veli opende in 2018 haar deuren in Laakwartier, Den Haag. Wij helpen mensen die vastlopen bij instanties met formulieren, klachten en bezwaren en begeleiden hen naar passende hulp, zoals schuldhulp, de Voedselbank en Veilig Thuis.
