11/10/2025
Opnieuw begonnen....
Na maanden van stilte ben ik eindelijk weer begonnen. De dozen zijn open, het stof is weggeblazen, en langzaam krijgt alles zijn plek terug. mijn kleine museum komt weer tot leven.
Eén voor één haal ik de uniformen tevoorschijn. Ik strijk met mijn hand over het ruwe wol, over de oude knopen die nog altijd glanzen. Elk uniform heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen verleden. Terwijl ik de mannequins aankleed, lijkt het even alsof ik ze weer tot leven breng stille wachters van een tijd die nooit vergeten mag worden.
De vitrines vul ik zorgvuldig. Medailles, veldpostbrieven, insignia en vergeelde foto’s vinden hun plaats. Sommige stukken herken ik meteen ze voelen vertrouwd, bijna als oude vrienden. Andere verrassen me weer, alsof ze na al die jaren een nieuw verhaal willen vertellen.
Het licht van de lamp valt warm over de kamer. De houten balken boven me kraken zacht, alsof ze goedkeurend toekijken. Hier, tussen het hout, het stof en de geschiedenis, voel ik me op mijn gemak. Dit is geen gewone verzameling dit is een levend eerbetoon aan mensen die hun verhaal niet meer zelf kunnen vertellen.
Terwijl ik de laatste pop rechtzet en een kraag netjes schik, neem ik even de tijd om rond te kijken. Alles krijgt weer vorm, weer ziel. Er heerst een rust die alleen komt als dingen weer op hun plek vallen.
Ja, het is veel werk. Maar het is ook voldoening, trots, en een beetje magie. Want telkens als ik hier boven kom, weet ik de geschiedenis leeft, zolang ik het blijf verzorgen.
