19/07/2026
βοΈβοΈβοΈβοΈβοΈ
Vroeger betekenden vijf sterren nog iets.
Geen likes. Geen views. Geen social media. Vijf sterren op de urbexlijst betekenden een locatie waar je alleen maar van durfde te dromen. Een plek die nauwelijks iemand kende, of waar je de meest bijzondere dingen kon aantreffen.
Tijdens onze allereerste urbexreis besloten we op de terugweg, tegen beter weten in, zo'n locatie te proberen. Eigenlijk veel te hoog gegrepen voor twee beginners.
De ingang vinden was al een avontuur. Uiteindelijk bleek de enige weg... onder de grond te zijn.
En laat dat nou net mijn grootste angst zijn. Ik heb een hekel aan alles wat onder de grond zit. Tunnels, kelders, ondergrondse gangen... het idee alleen al bezorgt me een beklemmend gevoel. Toch zette ik door.
Zodra de deur achter ons dichtviel, veranderde de sfeer. De lucht werd koud en zwaar. Het was doodstil. Zo stil dat je je eigen ademhaling ineens veel te luid vond klinken.
Langzaam begonnen mijn ogen aan het donker te wennen. Toen zag ik ze.
Kleine slaapvertrekken. Nauwe kamertjes waar het personeel ooit woonde, at en sliep. Verborgen onder de rijkdom van het kasteel. Alsof de bedienden zelfs na hun dood uit het zicht moesten blijven.
Er hing iets in die gangen wat ik moeilijk kan omschrijven. Geen paniek. Geen pure angst. Maar een beklemmende aanwezigheid. Alsof de geschiedenis hier niet alleen zichtbaar was, maar nog altijd tussen de muren hing. Alsof de stilte je voortdurend in de gaten hield.
Ik maakte snel deze ene foto.
En eerlijk gezegd wilde ik daarna alleen nog maar naar boven. Weg uit die donkere gangen.
Niet omdat ik bang was voor geesten...
Maar omdat sommige plekken je het gevoel geven dat jij niet de enige bent die er rondloopt. π