20/08/2026
Ik krijg best vaak de vraag:
“Joh Thijs, heb je weleens werken waarvan je eigenlijk niet wilt dat ze verkocht worden?”
Ja. Zeker.
Naast persoonlijke werken in opdracht heb ik dat vooral met mijn vrije werk.
Vrij werk is voor mij experimenteren. Met materialen, technieken, kleuren… maar vaak ontstaan er tijdens het maken ook verhalen. Soms heel bewust, soms totaal niet.
Ik maak zo’n werk eigenlijk altijd vanuit één simpele gedachte: ik moet hem zelf thuis willen ophangen of neerzetten.
En bij zo’n groot beeld als dit wordt dat gevoel nog sterker.
Want eerlijk gezegd staan de uren die hierin gaan totaal niet meer in verhouding tot het maken van een schilderij. Zo’n beeld duurt weken, soms maanden voordat het echt af is.
Niet dat ik er iedere dag non-stop aan werk. Juist niet.
Vanaf dag één tot aan die allerlaatste emmer epoxy blijft zo’n beeld zich ontwikkelen. Een lijntje hier. Een schildering daar. Iets wat ik die dag voel, zie of meemaak en wat ineens een plek krijgt.
Het zijn eigenlijk allemaal kleine momentopnames die uiteindelijk samen één beeld vormen.
Als ik dan kijk naar de tijd, energie, gevoel en emoties die erin zitten, is zo’n werk voor mij eigenlijk onbetaalbaar.
Maar tegelijkertijd vind ik dát misschien ook wel het mooiste aan kunst.
Dat iemand anders het uiteindelijk koopt en er met een compleet andere blik naar kijkt.
Dat iets waar ik tijdens het maken veel gevoel bij had voor iemand anders misschien iets totaal anders betekent.
Of andersom…
Dat iemand juist verliefd wordt op een klein detail dat ik bijna gedachteloos heb aangebracht.
Vanaf het moment dat een werk mijn atelier verlaat, krijgt het eigenlijk een nieuw verhaal.
En misschien is dat uiteindelijk precies waarom ik er toch afstand van kan doen. ❤️
artwork sculpture
