20/09/2018
TE DUUR OM TE DOUCHEN
Ik klop op de deur en loop door naar binnen. In de kamer zit een dame op leeftijd in haar luie stoel met voor zich haar rollator. Allerlei krantenknipsels liggen op het blad.
“Esther, kom eens even zitten. Ik heb een idee!” Ik kijk in haar rimpelige gezicht. Haar blik is zorgelijk en haar glimlach lijkt me niet oprecht.
“Goedemorgen, oké brandt maar los! Ik ben een en al oor” antwoord ik en ik ga naast haar zitten.
Mijn blik valt op de krantenknipsels. Stuk voor stuk over werkdruk in de zorg, de kwaliteit van zorg die ver te zoeken is, mensen die lijden onder slechte thuiszorg, zorgverleners die ten onder gaan aan de werkdruk en artikelen over een veel te duur zorgstelsel.
“Nou kijk. Ik ben te duur voor de verzekeraar. Ik ben oud en heb mijn beperkingen. En ik ga regelmatig naar de huisarts of het ziekenhuis” ze pauzeert en neemt een diepe hap lucht. “En jullie hebben het veel te druk..”
Ik knijp mijn ogen een beetje toe en luister aandachtig naar haar. Zij heeft inmiddels tranen in haar ogen en ik bespeur een trilling in haar stem.
“Dus ik dacht: als ik nou vanaf nu niet élke dag ga douchen, maar om de dag. Dan kost dat veel minder tijd en geld! En dan komen jullie de ene dag wél en de andere dag dan rommel ik wel wat aan met een washand”.
Ze kijkt me hoopvol aan.
Zij die altijd heeft gezegd het heerlijk te vinden dagelijks te douchen.
Zij was dit altijd zo gewend.
Ik ben sprakeloos.
In stilte zitten we tegenover elkaar.
Het is vroeg in de avond als ik binnen loop in de oude boerderij.
“De leverancier van de pampers is ook geweest vandaag, het staat in de schuur. Het is wel raar want ze zijn twee keer geweest. Had je twee dozen besteld?”
Ik ben in gesprek met een meneer op leeftijd. Zijn echtgenote is korte tijd geleden uit het ziekenhuis thuis gekomen na een diagnose die de rest van hun leven op de kop zou zetten. Ze zou nog enkele weken te leven hebben.
Ontredderd en verward kwamen ze thuis.
Nu, enkele weken later, sta ik in de schuur naar twee gigantische dozen te kijken. Allebei geadresseerd aan de dame in het bed aan de andere kant van de muur. In de ene doos één pak met pants (incontinentiebroekjes) in de andere doos 2 pakken met flex-materiaal (materiaal dat makkelijk om te doen is bij bedlegerige mensen). De broekjes bestelde ik afgelopen vrijdag. In het weekend ging de dame in kwestie echter zo erg achteruit dat ze bedlegerig werd en maandagochtend bestelde ik het flex-materiaal. De broekjes konden niet meer afbesteld worden. Wel konden ze geweigerd worden bij de deur maar toen de leverancier aanbelde was de heer des huizes zijn echtgenoot net aan het troosten. Hij had even niet opgelet en toen zaten we vast aan twee grote dozen.
“Ik heb nog gebeld, maar ze komen het niet weer ophalen. Ze zeiden dat ik het weg mocht gooien omdat het nu bij ons thuis is geweest. Dat moet een misverstand zijn, toch?”
In de zorg worden dagelijks onaangeraakte medicijnen, verbandmaterialen, incontinentiematerialen en andere zaken weggegooid. Niet omdat de houdbaarheidsdatum is verstreken of omdat de steriele verpakkingen geopend zijn. Niet omdat ze bevuild zijn of beschadigd zijn..
Ze worden weg gegooid omdat dat "de regel" is. Omdat er bedacht is dat spullen die bij een klant/cliënt/patiënt thuis zijn geweest, niet aan iemand anders verkocht mogen worden.
Om deze regel moeten wij bijna dagelijks allerhande zorgmaterialen weggooien.
En dat kost goud geld.
Beste beleidsmakers, inspecties, zorgverzekeraars en bestuurders van ons land. Zo lang ik nog wekelijks dozen met perfecte spullen weg moet gooien, kan ik het dan naar een zorgafhankelijke oudere verkopen dat de zorg te duur wordt? Kan ik dan zeggen dat we sneller moeten zijn omdat de minuten die we nodig hebben veel geld kosten? Kan ik dan tegen mijn collega’s zeggen dat een kopje koffie bij die eenzame oudere er vanaf nu niet meer bij mag horen omdat dat te duur is?
Nee.
Zo lang ik, gave, steriele materialen weggooi. Simpelweg omdat ze overbodig zijn geworden of omdat ze verkeerd bezorgd zijn (!). Zo lang ik dat moet doen zal ik die dame niet zeggen dat zij niet dagelijks geholpen kan worden met douchen en zal ik mijn collega’s niet zeggen dat er geen tijd is voor een luisterend oor bij een kopje koffie.
Beste beleidsmakers, inspecties, zorgverzekeraars en bestuurders van ons land:
Het goedkoper maken van de zorg ligt voor nu niet in onze handen maar in de uwe.
Doe er uw voordeel mee.
( Suus, bedankt voor de foto.)
