27/08/2026
OF IK SPECIALE INSPIRATIE BRONNEN HEB? JA ZEKER, EEN STUK OF 10.000.
Vandaag het vervolg van de interview vraag van gisteren voor het tijdschrift Stitch & Quilt.
“Inspiratiebronnen” is voor mij eigenlijk een te klein begrip. Ik heb al jaren dezelfde onderstroom. Structuur, ritme, logica, herhaling, natuur versus cultuur, reizen, wandelen, leren, taal, mensen en materiaal keren steeds terug. Inspiratie is overal en geïnspireerd leven komt van binnenuit. Althans dat geloof ik.
En daar hoort soms wat rebellie bij. Niet rebellie om dwars te zijn. Eerder mijn behoefte om vanzelfsprekendheden open te breken, andere vragen te stellen en proefondervindelijk te ontdekken wat er óók mogelijk is, dromen, durven, doen, omwegen maken, leren van ervaringen en mij moeilijk in 1 discipline laten vangen.
ZEG ANNE, HEB JE SPECIALE INSPIRATIEBRONNEN OF DRIJFVEREN?
Mijn grootste drijfveer? Dat is natuurlijk: DE WERELD MOOIER KLEUREN.
In de allerbreedste zin van het woord.
Dat gaat voor mij veel verder dan mijn kunstenaarschap. Het gaat over hoe ik probeer te leven. Hoe ik omga met mijn medemensen, met de aarde en met mezelf. Dat laatste is overigens een voortdurend leerproces. 😉
Ik wil iets toevoegen. Iets mooier, liefdevoller, beter, zachter, slimmer, kleurrijker of betekenisvoller achterlaten dan ik het aantrof. Dat kan een kunstwerk zijn, een ruimte, een gesprek, een ontmoeting, een idee of iets heel kleins voor iemand die toevallig mijn pad kruist.
Inspiratie vind ik eigenlijk overal. Dat is ook niet iets wat ik uit en aan kan zetten. Het is er gewoon. Altijd. Geïnspireerd leven komt voor mij vooral van binnenuit. Het is een soort onzichtbare, rusteloze, bedachtzame, spontane, soms nagenoeg orgastische kracht die me voortdurend laat kijken, zien, voelen, onderzoeken, leren, spelen, creëren, dromen, durven en doen.
Ik kan volledig gefascineerd raken door boomschors, wortelstelsels, aardlagen, mossen, water, licht, architectuur, oude ornamenten, mozaïeken, een stuk textiel, een bijzonder gebouw, de manier waarop mensen zich gedragen of een maatschappelijk vraagstuk waarvan ik denk: hè? Waarom hebben we dit eigenlijk zo georganiseerd?
Structuren fascineren me al mijn hele leven. Structuren in de natuur en structuren die wij als mensen maken. Ritme, logica, herhaling, verhoudingen, contrast, overlapping en gelaagdheid. Ik kan kilometers lopen en tegelijkertijd millimeters bereizen. Juist in heel kleine dingen kunnen complete werelden zitten.
En ik leer verschrikkelijk graag. Kunst, psychologie, filosofie, kleurpsychologie, neuro esthetiek, akoestiek, architectuur, natuur, welzijn, Feng Shui, oude wijsheden, nieuwe wetenschap, vakmanschap, maatschappelijke ontwikkelingen… gooi het bij mij maar op tafel. Ik vind het heerlijk om kennis uit totaal verschillende werelden bij elkaar te brengen en vervolgens verbanden te ontdekken die eerst helemaal niet zo vanzelfsprekend leken.
Daar zit trouwens ook een behoorlijke rebel in mij.
Ik neem dingen zelden klakkeloos aan omdat “we het nu eenmaal zo doen”. Dan word ik juist nieuwsgierig. Waarom doen we het zo? Voor wie werkt dit eigenlijk? Wat gebeurt er als we het omdraaien? Wat zien we over het hoofd? Kan het menselijker? Gezonder? Mooier? Slimmer? Liever? Leuker? Minder omslachtig? Kan kunst hier iets zichtbaar maken wat we vanuit de gebruikelijke invalshoek missen?
Ik houd van die plekken waar het een beetje schuurt. Misschien komt daar ook mijn behoefte vandaan om me nooit helemaal in 1 hokje te laten stoppen. Autonome kunst, design, textiel, kleur, akoestiek, interieur, wetenschap, welzijn, Community Art, maatschappelijke vraagstukken… Voor mij zijn het helemaal geen afzonderlijke werelden. Ze gaan allemaal over hoe wij als mens leven, waarnemen, voelen en ons verhouden tot onze omgeving en tot elkaar. We hebben het 24/7 met elkaar te doen hè, hier op onze aardkloot. Laten we dat dan in ieder geval proberen zo mooi als mogelijk te doen als intentie!
Mensen zijn daarin een enorme inspiratiebron. Ik werk graag mét mensen en vóór mensen. Ik kan geraakt worden door hun verhalen, hun eigenaardigheden, hun kwetsbaarheid, hun veerkracht en hun totaal verschillende manieren om naar dezelfde werkelijkheid te kijken. Tegelijkertijd kan ik een behoorlijke sociale tax ervaren en zijn er/ken ik maar een klein aantal mensen waarmee ik me hele dagen zou kunnen omgeven.
De natuur blijft natuurlijk mijn onuitputtelijke bibliotheek. Als ik loop, komt mijn hoofd tot rust en in beweging. De traagheid van mijn stappen tegenover de snelheid van mijn brein werkt wonderlijk goed. Ik kijk naar de wind door het gras, patronen in boomschors, wolken, water, kleuren, seizoenen, groei en verval. De natuur laat voortdurend zien dat schoonheid en imperfectie, orde en chaos prima tegelijkertijd kunnen bestaan en dat groei en verval zelfs op hetzelfde moment kunnen plaatsvinden.
Uiteindelijk zit er echt niet in alles wat ik doe een diepere betekenis. Ik ben gewoon een mens zoals ieder ander en in dit leven heb ik kennelijk de afslag ‘creatief ondernemer’ genomen. Wie weet ben ik in een parallel universum wel een bioloog, piraat, prinses… weten wij veel…
Wel wil ik met alles wat ik doe onderzoeken wat er mogelijk is.
Wat kan kunst dóén? Wat doet kleur met ons? Wat doet een ruimte met ons welzijn? Hoe beïnvloedt geluid ons? Hoe kan materiaal een herinnering dragen? Hoe kunnen kunst en creativiteit mensen verbinden? Hoe kan een kunstenaar een totaal ander perspectief openen binnen een complex maatschappelijk vraagstuk?
Dus speciale inspiratiebronnen? Jazeker. Een stuk of 10.000.
Mijn nieuwsgierigheid is waarschijnlijk de motor. Mijn rebelse aard zorgt dat ik vragen blijf stellen. Mijn liefde voor mensen en de aarde geeft richting.
En DE WERELD MOOIER KLEUREN is uiteindelijk waarom ik het allemaal doe.
Dus. of ik speciale inspiratiebronnen heb? Jazeker. Een stuk of 10.000.
Mijn nieuwsgierigheid is waarschijnlijk de motor. Mijn liefde voor de aarde, mensen en schoonheid de richting.
En DE WERELD MOOIER KLEUREN is uiteindelijk waarom ik het allemaal doe.