Μουσείο Ιστορίας της ΑΕΚ / AEK FC History Museum

10/09/2026

Το αφιέρωμα αυτό στο πλαίσιο της δράσης μας «Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας» αφορά ένα πρόσωπο που οι περισσότεροι Ενωσίτες έχουμε ακούσει και αναγνωρίζουμε ως έναν από τους ιδρυτές, μέλη του Δ.Σ. αλλά και παίκτες της πρώτης ομάδας της Α.Ε.Κ. Αλλά γνωρίζουμε ελάχιστα άλλα πράγματα γι’ αυτόν… ή και τίποτα.

Πάμε λοιπόν να σκάψουμε βαθιά, να αναζητήσουμε όσα περισσότερα στοιχεία, έγγραφα και φωτογραφίες μπορούμε να εντοπίσουμε και να σχηματίσουμε, όσο μπορούμε περισσότερο, την εικόνα της σημαντικής αυτής προσωπικότητας.

Κωνσταντίνος Δημόπουλος
Δεν γνωρίζουμε την ακριβή χρονολογία γέννησης του Κωνσταντίνου Δημόπουλου. Από διάφορα όμως στοιχεία, όπως τα αρχεία αθλητικών αγώνων των Ρωμιών στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 20ού αιώνα ή τις διάφορες φωτογραφίες, συμπεραίνουμε ότι πρέπει να γεννήθηκε γύρω στο 1895. Αυτό που ξέρουμε πάντως με βεβαιότητα είναι ότι γεννιέται και μεγαλώνει στην Κωνσταντινούπολη και φοιτεί στην περίφημη Ροβέρτειο Σχολή (Robert College), όπου είναι συμμαθητής με πολλούς άλλους από τους μετέπειτα ιδρυτές της Α.Ε.Κ. αλλά και με άλλους σημαντικούς παράγοντες του ελληνικού αθλητισμού, όπως ο Απόστολος Νικολαΐδης, ψυχή του Παναθηναϊκού.

Στην Κωνσταντινούπολη ο Δημόπουλος εκδηλώνει έντονη έφεση στον αθλητισμό, και μάλιστα σε πολλά αθλήματα, πάντοτε με τα χρώματα της Ένωσης Ταταούλων. Είναι κατ’ αρχάς εξαιρετικός αθλητής στίβου, με σπουδαίες επιδόσεις κυρίως σε αγώνες σπριντ και άλματα, όπως μαθαίνουμε από τα σχετικά αρχεία. Γνωρίζουμε επίσης ότι επιδίδεται στο μπάσκετ, στο βόλεϊ αλλά και στο ποδόσφαιρο, όπου αγωνίζεται ως χαφ.

Το 1920 ο Κώστας Δημόπουλος εγκαταλείπει την Κωνσταντινούπολη, μαζί με τον στενό του φίλο Ανδρέα Δαπέρη και εγκαθίσταται στην Αθήνα. Εκεί δεν χάνει χρόνο, αναπτύσσει από την πρώτη στιγμή έντονη αθλητική δράση, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε στην Πόλη. Κατ’ αρχάς στο ποδόσφαιρο, εγγράφεται μαζί με τον Δαπέρη στον Παναθηναϊκό και για τέσσερα περίπου χρόνια αγωνίζεται με το τριφύλλι στο στήθος. Στον στίβο πάλι, που φαίνεται ότι είναι το… φόρτε του, συνεχίζει να γυμνάζεται και να μετέχει σε αγώνες, ενώ το 1924 τον βρίσκουμε να κατακτά ασημένιο μετάλλιο σε αγώνα σκυταλοδρομίας 4Χ400 με τη φανέλα του Πανιωνίου Γυμναστικού Συλλόγου. Οι άλλοι τρεις της τετράδας είναι ο Ανδρέας Δαπέρης και οι αδελφοί Αιμίλιος και Μενέλαος Ιωνάς, συνιδρυτές της Α.Ε.Κ.!

Με τον Αιμίλιο Ιωνά τον συνδέουν όμως πολλά περισσότερα από τη συμμετοχή σε έναν αγώνα σκυταλοδρομίας. Συναθλητές, συμμαθητές και φίλοι από την Κωνσταντινούπολη, ο Αιμίλιος Ιωνάς και ο Κώστας Δημόπουλος ιδρύουν από κοινού την εταιρεία εμπορίας αθλητικών ειδών «Αιμ. Ιωνάς & Κ. Δημόπουλος».

Το πρώτο κατάστημα της εταιρείας ανοίγει στην οδό Βερανζέρου 24, εντός της Στοάς Λουξ. Πρόκειται για μία διεύθυνση, που θα μείνει για πάντα γραμμένη με ανεξίτηλα γράμματα στην ιστορία. Όχι στην ιστορία της εταιρείας Ιωνά – Δημόπουλου, που λίγους μήνες αργότερα μεταφέρεται σε μεγαλύτερο κατάστημα, στην οδό Πατησίων 30 αλλά στην ιστορία της Α.Ε.Κ.: στο πατάρι αυτού του καταστήματος θα συγκεντρωθούν στις 13 Απριλίου 1924 κάποιοι ανήσυχοι και δραστήριοι Κωνσταντινουπολίτες και θα αποφασίσουν να ιδρύσουν έναν αθλητικό σύλλογο, που θα διατηρήσει ζωντανά τα σύμβολα και τις παραδόσεις του Ελληνισμού της Ανατολής και… «θα διηγείται την ιστορία του».

Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος δεν είναι απλά ο… οικοδεσπότης της πρωτοβουλίας ίδρυσης της Α.Ε.Κ. Είναι ένας από τους πρωτεργάτες και από τους βασικούς συντελεστές – σε πολλά μάλιστα επίπεδα. Εκτός από ιδρυτής του συλλόγου (ένας από τους 42), γίνεται μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του πρώτου γενικού γραμματέα.

Η προσφορά του όμως στον νέο-ιδρυθέντα σύλλογο δεν περιορίζεται σε διοικητικό και επιτελικό επίπεδο. Ο υπερ-αθλητής Κώστας Δημόπουλος φοράει την κιτρινόμαυρη φανέλα με τον δικέφαλο αετό και ηγείται και μέσα στους αγωνιστικούς χώρους – και μάλιστα σε όλους! Ηγείται κατ’ αρχάς της νέας ομάδας της Α.Ε.Κ. στον στίβο, που σημειωτέον ότι στο καταστατικό του συλλόγου αναφέρεται πρώτο από τα αθλήματα στα οποία δραστηριοποιείται, πριν και από το ποδόσφαιρο. Μάλιστα, στα Α’ Αβερώφεια, τον Μάρτιο του 1925, η τετράδα Δημόπουλος – Ζαΐρης – Μ. Ιωνάς – Αιμ. Ιωνάς κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα 4×400 μ., καταγράφοντας μία από τις πρώτες διακρίσεις του νεοσύστατου τμήματος στίβου της Ένωσης. Ο Δημόπουλος είναι επίσης ο αρχηγός της ομάδας μπάσκετ της Α.Ε.Κ., ενός αθλήματος που στην Κωνσταντινούπολη έχει γνωρίσει άνθηση από τη δεκαετία του ’10 και, με σχετική καθυστέρηση, αρχίζει δειλά δειλά να παίζεται και στην «παλιά Ελλάδα».

Αλλά φυσικά ο Κώστας Δημόπουλος δεν θα μπορούσε να μην αγωνιστεί και με την ποδοσφαιρική ομάδα της Α.Έ.Κ. – με τον τόνο στο Ε, όπως την αποκαλούν οι ιδρυτές της. Μόλις ολοκληρώνεται η ίδρυση του συλλόγου των Πολιτών, αποχαιρετά τον Παναθηναϊκό και εντάσσεται στην ομάδα της πατρίδας του, όπως κάνουν πολλοί άλλοι Πολίτες αθλητές που παίζουν ήδη σε άλλες ομάδες της Αθήνας, όπως π.χ. ο Ιερεμιάδης, ο Κεχαγιάς, ο Χατζόπουλος, ο Μηχαηλίδης και ο Παρασκευάς από τον Απόλλωνα, ο Μήλας επίσης από τον Παναθηναϊκό και ο Κίτσος από τον Αθηναϊκό.

Σημειωτέον ότι Ε.Π.Ο. δεν υπάρχει ακόμη, επομένως η μετακίνηση των αθλητών από ένα σωματείο σε άλλο είναι απλή και εύκολη και δεν προϋποθέτει συναίνεση του συλλόγου στη «μεταγραφή». Αυτό ως παρατήρηση στα γραφόμενα στην ιστοριογραφία άλλων συλλόγων, που αναφέρονται είτε σε υποτιθέμενες «γενναιόδωρες παραχωρήσεις» από έναν σύλλογο είτε σε «αρπαγές» παικτών από άλλον.

Πρέπει όμως επίσης να σημειωθεί ότι τα χρόνια εκείνα η αθλητική αντιπαλότητα παραμένει μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, ενώ έξω από αυτούς επικρατεί το φίλαθλο πνεύμα και ο αλληλοσεβασμός. Μιας και μιλάμε για τους δύο μεγάλους της Αθήνας, να αναφέρουμε ενδεικτικά ότι, με πρωτοβουλία του Απόστολου Νικολαΐδη, ο Παναθηναϊκός θα διευκολύνει την «άστεγη» για πολλά χρόνια Α.Ε.Κ., διαθέτοντάς της για έδρα το γήπεδό του στη Λεωφόρο. Οι δε Ενωσίτες Δημόπουλος και Ιωνάς θα προσφέρουν πολλές φορές στον Π.Α.Ο. για τους αθλητές του δωρεάν αθλητικό εξοπλισμό. Τις εποχές εκείνες τα είδη αυτά είναι ακριβά και τα έσοδα των συλλόγων πολύ περιορισμένα.

Με την Α.Ε.Κ. ο Κώστας Δημόπουλος θα αγωνιστεί από το 1924 και τους πρώτες αγώνες στην ιστορία του συλλόγου, μέχρι το 1930. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία τελευταία του συμμετοχή πρέπει να είναι στις 16 Φεβρουαρίου 1930, στη νίκη με 6-1 απέναντι στον Αθηναϊκό στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Τα τελευταία πάντως δύο χρόνια ο χρόνος συμμετοχής του είναι σημαντικά περιορισμένος. Η ηλικία έχει αρχίσει να αφήνει τα σημάδια της ακόμη και σε υπερ-αθλητές όπως ο Δημόπουλος.

Από το 1930 και έπειτα πραγματικά χάνονται τα ίχνη του! Δεν εμφανίζεται να έχει κάποια καταγεγραμμένη αθλητική παρουσία, δεν συνεχίζει την ενασχόλησή του στα διοικητικά της Α.Ε.Κ. και δεν μετέχει στα Δ.Σ. του συλλόγου. Και επιχειρηματικά, στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’30 λύνεται και ο επιχειρηματικός του συνεταιρισμός με τον Αιμίλιο Ιωνά. Ο τελευταίος γνωρίζουμε ότι συνεχίζει μόνος του την ίδια δραστηριότητα, στον χώρο των αθλητικών ειδών, η οποία μάλιστα δείχνει να έχει πάει πολύ καλά. Κατά τον χρόνο αποχώρησης του Δημόπουλου η εταιρεία έχει, εκτός του κεντρικού καταστήματος στην Πατησίων 30, υποκαταστήματα στον Πειραιά (Μπουμπουλίνας 28) και στη Θεσσαλονίκη (Αγίας Σοφίας 35) αλλά και δικό της εργοστάσιο παραγωγής αθλητικών ειδών στην οδό Μάγερ 33.

Γιατί έφυγε ο Δημόπουλος και με ποιους όρους; Με τι ασχολήθηκε μετά; Έκανε οικογένεια; Πότε έφυγε από τη ζωή; Όλες αυτές είναι ερωτήσεις στις οποίες δεν έχουμε κατορθώσει να βρούμε τις απαντήσεις. Όχι ότι έχει πολλή σημασία όμως. Ο Κώστας Δημόπουλος πρόλαβε, έστω και σε αυτά τα λίγα χρόνια που γνωρίζουμε τη δράση και τα έργα του, να γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην πρώτη σελίδα της ιστορίας της Α.Ε.Κ.

Οι Ενωσίτες τού οφείλουμε αιώνια ευγνωμοσύνη και τιμή για όσα προσέφερε στον σύλλογό μας.

Στις φωτογραφίες:

1. Ο Κώστας Δημόπουλος στο γήπεδο το 1929.
2. Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, το 1923.
3. Η πρώτη δημοσιευμένη φωτογραφία της Α.Ε.Κ., ο Δημόπουλος όρθιος, τέταρτος από αριστερά.
4. Η τελευταία σελίδα του (μοναδικού σωζόμενου) πρώτου καταστατικού της Α.Ε.Κ., όπου αναφέρονται τα μέλη του πρώτου Δ.Σ. Ανάμεσά τους ο Γενικός Γραμματέας, Κώστας Δημόπουλος. Εκτίθεται στο Μουσείο Ιστορίας της Α.Ε.Κ.
5-7. Διαφημιστικό, το σήμα και κατάλογος προϊόντων του καταστήματος αθλητικών ειδών Ιωνάς – Δημόπουλος.
8. Α.Ε.Κ. – Γουδί 3-1 το 1926, ο Κώστας Δημόπουλος στην κάτω σειρά, ανάμεσα στους Θέμο Ασδέρη και Μίλτο Ιερεμιάδη.
9. Ο Κώστας Δημόπουλος κατακτά μαζί με τους Ζαΐρη και αφούς Ιωνά την τρίτη θέση στη σκυταλοδρομία 4Χ400, στα Α’ Αβερώφεια τον Μάρτιο 1925.
10. Με την ομάδα της Α.Ε.Κ., το 1925.
11. Εν δράσει σε αγώνα του 1928 απέναντι στο Γουδί.
12-13: Η πρόσοψη και το εσωτερικό του καταστήματος Ιωνά – Δημόπουλου στην οδό Πατησίων 30.
14. Με τη φανέλα της Α.Ε.Κ., δεύτερος από αριστερά, ανάμεσα στους Ηλία Ηλιάσκο και Κώστα Νεγρεπόντη.
15. Το 1928 η επιχείρηση Ιωνά – Δημόπουλου έχει γίνει πλέον η μεγαλύτερη του είδους στην Ελλάδα, με καταστήματα στην Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη, εργοστάσιο παραγωγής και αντιπροσώπους σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, ενώ είναι και αποκλειστικός προμηθευτής του συνόλου ουσιαστικά των συλλόγων.
16. Ο Κώστας Δημόπουλος ως αρχηγός της ομάδας μπάσκετ της Α.Ε.Κ., γύρω στο 1928.
17. Με την ομάδα της Α.Ε.Κ., τέταρτος όρθιος από αριστερά, γύρω στο 1929.
18. Παρέλαση των συλλόγων στην έναρξη της σεζόν 1929-1930, ο Δημόπουλος δεύτερος από δεξιά, δίπλα στον σημαιοφόρο Μίλτο Ιερεμιάδη.
19. Τα καταστήματα Ιωνάς – Δημόπουλος ειδικεύονται και στα είδη τένις, όπως μαρτυράει το διαφημιστικό.
20. Η τελευταία αναφορά που βρίσκουμε στο όνομα του Κώστα Δημόπουλου, ως συνεταίρου – ακόμα – του Αιμ. Ιωνά, τη σεζόν 1931-1932. Λίγο αργότερα οι δρόμοι τους θα χωρίσουν.

09/09/2026

Γιώργος Γάσπαρης, ο θρυλικός δεξιός οπισθοφύλακας των δεκαετιών ‘30 και ‘40.

06/09/2026

Συνεχίζουμε τη δράση μας «Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας» με έναν άνθρωπο, που είναι άγνωστος σε εμάς τους Ενωσίτες. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε απλά ότι το όνομά του είναι μεταξύ των ιδρυτών της Α.Ε.Κ. και είχαν έρθει στο φως απλά 1-2 πρακτικά Δ.Σ. από τις αρχές της δεκαετίας του ’30, που μαρτυρούν τη συμμετοχή του στη διοίκηση του συλλόγου. Πρόσφατα περιήλθαν όμως στην κατοχή μας κάποια επιπρόσθετα στοιχεία και φωτογραφικό υλικό, προερχόμενα από την οικογένειά του, κι έτσι, ερευνώντας παράλληλα σε όλες τις πιθανές πηγές, κατορθώσαμε να συμπληρώσουμε αρκετά κενά και να αποκρυσταλλώσουμε την εικόνα του ιδρυτή και προέδρου Κωνσταντίνου Θεοφανίδη. Πάμε λοιπόν να τον γνωρίσουμε.

Κωνσταντίνος Θεοφανίδης

Σε ιστότοπο του Δήμου Νικαίας αναφέρεται ότι ο Κωνσταντίνος Θεοφανίδης γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη το 1890, στοιχεία που έχουμε αναπαραγάγει και εμείς σε προηγούμενα αφιερώματα στους ιδρυτές και προέδρους της Α.Ε.Κ. Από νεότερα, αξιόπιστα στοιχεία (τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του και συμβόλαιο αγοράς ακινήτου) μαθαίνουμε ότι στην πραγματικότητα τόπος και έτος γεννήσεώς του είναι η Σινασός της Καππαδοκίας και το 1880.

Στον ίδιο ιστότοπο αναφέρεται ότι έρχεται το 1914 στην «Παλιά Ελλάδα» και εγκαθίσταται τη Νέα Κοκκινιά, καταδιωκόμενος από τις οθωμανικές αρχές για την πατριωτική του δράση. Στην Κοκκινιά ασκεί το επάγγελμα του μηχανουργού και σιγά σιγά κατορθώνει να αποκτήσει το δικό του σιδηρουργείο στον Πειραιά, στην οδό Δερβενακίων 7. Η επιχείρηση με τα χρόνια μεγαλώνει τον κύκλο εργασιών της, εξελίσσεται σε χυτήριο και «εκτοξεύεται» σε σιδηροβιομηχανία, όταν αναλαμβάνει κατ’ αποκλειστικότητα την κατασκευή των σιδερένιων καπακιών των φρεατίων ολόκληρου του δικτύου της Ελληνικής Εταιρείας Υδάτων (ΟΥΛΕΝ).

Ο Κώστας Θεοφανίδης δείχνει έντονη τάση ανάμειξης στα κοινά, και μάλιστα σε διάφορα επίπεδα. Ασχολείται κατ’ αρχάς με τα κοινά του επαγγελματικού του χώρου, κατορθώνοντας αρχικά να αναρριχηθεί στην προεδρία του συνδέσμου των Σιδηροβιομηχάνων Πειραιώς αλλά και αργότερα, στη δεκαετία του ’50, στην προεδρία της Ένωσης Ελλήνων Σιδηροβιομηχάνων.
Αναμειγνύεται επίσης με την τοπική αυτοδιοίκηση. Τον Ιανουάριο 1934 η Νέα Κοκκινιά αποκολλάται από τον Πειραιά και γίνεται ανεξάρτητος Δήμος, ενώ το 1939 μετονομάζεται σε Δήμο Νίκαιας, παίρνοντας το όνομα της πόλης της Μικράς Ασίας που, μεταξύ άλλων, είχε φιλοξενήσει την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ., παρουσία του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου.

Ο Κώστας Θεοφανίδης γίνεται το 1938 ο δεύτερος δήμαρχος στην ιστορία του Δήμου Νέας Κοκκινιάς, διοριζόμενος στον δημαρχικό θώκο από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Σημειωτέον ότι ανάλογοι διορισμοί έγιναν από τον Ιωάννη Μεταξά σε πολλούς από τους σημαντικούς δήμους της χώρας. Χαρακτηριστικά άλλα τέτοια παραδείγματα είναι εκείνα του Κωνσταντίνου Κοτζιά στον Δήμο Αθηναίων και του Μιχαήλ Μανούσκου στον Δήμο Πειραιώς. Κάποιος παρατηρητικός μπορεί να διακρίνει το κοινό χαρακτηριστικό και των τριών διορισμένων δημάρχων: ο Κοτζιάς είναι ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού, ο Μανούσκος του Ολυμπιακού και ο Θεοφανίδης της Α.Ε.Κ.! Συμπτώσεις…

Μιας και αναφερθήκαμε στην Α.Ε.Κ. ήρθε η ώρα να εξετάσουμε τη σχέση του Κωνσταντίνου Θεοφανίδη με την Ένωση, που είναι στενή και πολύ-επίπεδη. Κατ’ αρχάς, τον Απρίλιο του 1924 γίνεται ένας από εκείνους που «άναψαν τη φλόγα», ιδρύοντας την Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως.

Δεν περιορίζεται, ωστόσο, στον ιδρυτικό του ρόλο. Σε ολόκληρο σχεδόν το προπολεμικό διάστημα ασχολείται ενεργά με τη διοίκηση του συλλόγου, μετέχοντας στο Δ.Σ. Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 τον βρίσκουμε να κατέχει θέση ενός εκ των δύο αντιπροέδρων (ο άλλος ήταν ο Βασίλης Φρυδάς). Και προς τα τέλη της δεκαετίας, τη σεζόν 1938-1939 ο Κωνσταντίνος Θεοφανίδης είναι ο πρόεδρος της Α.Ε.Κ., σε μία εποχή που δημιουργείται η ομάδα – θαύμα που σαρώνει τους τίτλους και κυριαρχεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Σημαντική παράμετρος: επί προεδρίας Κωνσταντίνου Θεοφανίδη, τη σεζόν 1938-1939, η Α.Ε.Κ. αρχίζει να χρησιμοποιεί ως έδρα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, το γήπεδό της στη Νέα Φιλαδέλφεια. Με την ώθηση της νέας έδρας η Ένωση κατακτά το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της και ακολούθως κατακτά και το κύπελλο, γινόμενη έτσι η πρώτη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου που πετυχαίνει το νταμπλ.

Στη μεταπολεμική περίοδο δεν φαίνεται να συνεχίζει την ενεργό ενασχόληση με τα κοινά της Α.Ε.Κ. Η προσοχή του, πέρα από την επαγγελματική του δραστηριότητα, είναι περισσότερο εστιασμένη στη διοίκηση του Συνδέσμου Ελλήνων Σιδηροβιομηχάνων.

Θα φύγει από τη ζωή στις 30 Σεπτεμβρίου 1972, σε ηλικία 92 ετών. Μια πολυσχιδής προσωπικότητα που προσέφερε πολλά στην Α.Ε.Κ. ως ιδρυτής και ως παράγοντας του συλλόγου.

Στις φωτογραφίες:

1-2.Ο Κωνσταντίνος Θεοφανίδης ως δήμαρχος Νέας Κοκκινιάς, το 1938.
3-4. Πρακτικά Δ.Σ. της Α.Ε.Κ. από τον Απρίλιο 1933 και τον Δεκέμβριο 1934, με τον Κωνσταντίνο Θεοφανίδη στη θέση ενός εκ των δύο αντιπροέδρων.
5. Στιγμές οικογενειακής χαλάρωσης, μέσα δεκαετίας ’30.
6. Στα επιχειρηματικά ξεκινήματα, αρχές δεκαετίας του ’30.
7. Ως δήμαρχος υποδέχεται τον Ιωάννη Μεταξά τον Φεβρουάριο 1932 στη Νέα Κοκκινιά και δίνει συνέντευξη για τον αθλητισμό στην πόλη.
8. Ιούνιος 1939, η Α.Ε.Κ. μόλις έχει κατακτήσει το κύπελλο Ελλάδος στον τελικό της 28ης Μαΐου τον Π.Α.Ο.Κ. κάνοντας το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι ποδοσφαιριστές της φωτογραφίζονται με το τρόπαιο, στο κέντρο, με το λευκό κοστούμι, ο Κώστας Θεοφανίδης.
9. Ως δήμαρχος Νέας Κοκκινιάς με τους μαθητές της σχολής μηχανικών «Ο Ηράκλειτος».
10. Οικογενειακή φωτογραφία έξω από το σπίτι τους στον Πειραιά, στην πλατεία Καρπάθου.
11. Επιστολές υπουργών προς τον Πρόεδρο των Σιδηροβιομηχάνων Κωνσταντίνο Θεοφανίδη, από τη δεκαετία του ’50.
12. Ο Κώστας Θεοφανίδης με τους εγγονούς του, τέλη δεκαετίας ’60.

04/09/2026

Από τη Διεύθυνση των Μουσείων Ιστορίας της ΑΕΚ και Προσφυγικού Ελληνισμού στην ALLWYN Arena γίνεται γνωστό ότι το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026, ημέρα του αγώνα με τον Άρη, το ωράριο λειτουργίας των μουσείων θα διαμορφωθεί σε 12.00-20.30.
Την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026, ημέρα του αγώνα ΑΕΚ-LASK, το ωράριο λειτουργίας των μουσείων θα διαμορφωθεί σε 11.00-19.30
Η διαθεσιμότητα για STADIUM TOUR αρχίζει και πάλι από Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου.

01/09/2026

Στέφανος Κωνσταντινίδης, ο πρώτος σημαντικός κεντρικός μέσος στην ιστορία της Α.Ε.Κ.

28/08/2026

Συνεχίζουμε τη δράση «Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας» με το αφιέρωμα σε έναν από τους γίγαντες του συλλόγου, τον Στέλιο Σεραφείδη.

Στέλιος Σεραφείδης

Ο Στέλιος Σεραφείδης γεννιέται στον Γκάζι στις 6 Αυγούστου 1935 (σε αρκετές πηγές αναφέρεται λανθασμένα ως έτος γέννησης το 1936). Οι οικογένειά του, πρόσφυγες από τον Πόντο, μετακομίζει όταν ο Στέλιος είναι μικρό παιδί στο Αιγάλεω, όπου θα ζήσει ολόκληρη τη ζωή του.

Το 1942, στην Κατοχή, φεύγει από τη ζωή ο πατέρας του Θόδωρος αλλά και τρία από τα αδέλφια του. Η μητέρα του Σοφία μένει να παλεύει μόνη με τα τέσσερα εναπομείναντα αγόρια της: τον Γρηγόρη, τον Παναγιώτη, τον Λάμπη και τον Στέλιο. Είναι λοιπόν ευνόητο ότι τα παιδικά χρόνια του Στέλιου είναι ιδιαίτερα δύσκολα. Κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού, αχθοφόρος, νερουλάς, κουλουρτζής, μικροπωλητής, στιλβωτής, ό,τι μπορεί προκειμένου να συμβάλει κι εκείνος στο νοικοκυριό.

Στις αλάνες του Αιγάλεω κάνει και την πρώτη του γνωριμία με τη μπάλα. Στο παιχνίδι εκεί ο μικρός Στέλιος έχει μία ευχή και κατάρα μαζί: τον κατά 8 χρόνια μεγαλύτερο αδελφό του, τον Λάμπη. Ο Λάμπης ξεχειλίζει από ταλέντο, είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης του ποδοσφαίρου, που ντριμπλάρει και σκοράρει όπως και όποτε θέλει. Χάρη στον Λάμπη ο Στέλιος έχει εξασφαλισμένη θέση στο παιχνίδι – αλλά και την αμείλικτη σύγκριση. Ο ίδιος, μολονότι προσπαθεί να μιμηθεί τον αδελφό του, δεν έχει ούτε την ταχύτητα ούτε το ταλέντο του. Προκειμένου λοιπόν να μπορέσει να «σταθεί» στην αλάνα, αναγκάζεται, παρά την επιθυμία του να παίζει «μέσα», να συμβιβαστεί με τη μόνη θέση που τα καταφέρνει καλά: εκείνη του τερματοφύλακα.

Το 1947, σε ηλικία ούτε 12 ετών, εγγράφεται στην Προοδευτική Αιγάλεω. Την επόμενη χρονιά δοκιμάζεται σε μία προπόνηση της πρώτης ομάδας της περιοχής, του Α.Ο. Αιγάλεω, όπου είναι προπονητής ο παλιός άσος της Α.Ε.Κ. Μίμης Σέλτσικας, ο οποίος διακρίνει το ταλέντο του, δουλεύει μαζί του και σιγά σιγά τον προωθεί στη γ’ ομάδα. Το 1950 μεταγράφεται στον Απόλλωνα, όπου αγωνίζεται ο αδελφός του Λάμπης και είναι ήδη καταξιωμένος ως ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς του πρωταθλήματος.

Την επόμενη χρονιά ο Λάμπης μεταγράφεται στην Α.Ε.Κ., στην πιο πολύκροτη μεταγραφή της περιόδου. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τότε ότι τη μεγάλη καριέρα στην Ένωση δεν πρόκειται να την κάνει η «βεντέτα» Λάμπης, αλλά ο άγνωστος έφηβος Στέλιος Σεραφείδης, που τον ακολουθεί στην Ένωση και εγγράφεται στα τσικό της ομάδας!

Στα εφηβικά της Α.Ε.Κ. ο Στέλιος Σεραφείδης ξεκινάει δουλειά υπό την επίβλεψη του επί δεκαετίες αρχι-προπονητή των τμημάτων υποδομής του συλλόγου, Γιώργου Δαϊσπάγγου. Σιγά σιγά αρχίζει και παίρνει συμμετοχές, πρώτα στη γ’ ομάδα το 1953 και κατόπιν στη β’ το 1954. Στα τέλη του 1954 καλείται να αντικαταστήσει τον Κρέοντα Κρεούζα ως τερματοφύλακας της α’ ομάδας και «αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά». Καθιερώνεται αμέσως ως ο βασικός γκολκίπερ των κιτρινόμαυρων γκολπόστ, θέση που διατηρεί για πολλά χρόνια. Την ίδια χρονιά, το 1955, καλείται και στην εθνική Νέων, με την οποία αγωνίζεται εναντίον της αντίστοιχης της Γιουγκοσλαβίας και μάλιστα αποκρούει πέναλτι.

Διακρίνεται ιδιαίτερα για την ευλυγισία και τα αντανακλαστικά του, καθώς και τη δυνατότητά του να «διαβάζει» τις φάσεις και να έχει καλές τοποθετήσεις. Παρά το σχετικά περιορισμένο ύψος του, λόγω του θάρρους και του… τσαμπουκά του είναι καλός και στις εξόδους. Σε αυτόν τον τσαμπουκά οφείλεται άλλωστε και το προσωνύμιο «αγριόγατος» που του δίνουν οι φίλαθλοι και ο Τύπος. Είναι επίσης από τους πρώτους γκολκίπερ στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που δίνει έμφαση στο παιχνίδι με τα πόδια. Στη σύγχρονη εποχή αυτή είναι μια δεξιότητα απαραίτητη για όλους τους τερματοφύλακες. Στα χρόνια που αγωνίζεται ο Σεραφείδης, λόγω και των διαφορετικών κανονισμών, ελάχιστοι τερματοφύλακες διαθέτουν, όπως εκείνος, αυτό το στοιχείο στο παιχνίδι τους. Δεν πήγαν λοιπόν τελείως χαμένες οι πολυετείς προσπάθειές του να παίξει «μέσα».

Αποτελεί κοινή διαπίστωση, θα το πει άλλωστε και ο ίδιος πολλές φορές, ότι με την πάροδο των ετών γίνεται όλο και καλύτερος τερματοφύλακας. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν σταματάει ποτέ να δουλεύει σκληρά. Από τη μία συνεχίζει να μελετάει άλλους γκολκίπερ, να παίρνει από εκείνους στοιχεία που εξελίσσουν και εμπλουτίζουν το παιχνίδι του. Από την άλλη δεν σταματάει ούτε μέρα να προπονείται εντατικά και ατομικά. Σε όλη τη ζωή του, ακόμη και μετά το τέλος της καριέρας του, έχει τη ρουτίνα να σηκώνεται κάθε πρωί στις 6 και να ανεβαίνει στην ταράτσα του σπιτιού του, όπου για μία ώρα κάνει ασκήσεις που αποσκοπούν στην ενδυνάμωση και την πλαστικότητα του σώματός του. Μετά πηγαίνει για προπόνηση και με την υπόλοιπη ομάδα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ο Στέλιος Σεραφείδης γνωρίζει και ερωτεύεται κεραυνοβόλα ένα κορίτσι στη γειτονιά του, την Αντιγόνη. Μολονότι ο ίδιος έχει «καλό σκοπό», οι γονείς της ούτε που θέλουν να ακούσουν. Δεν είναι μόνο ότι η Αντιγόνη είναι ακόμη μόλις 17 ετών. Είναι κυρίως ότι, σε αντίθεση με τη σύγχρονη εποχή που αποτελούν πρόσωπα προβολής, οι ποδοσφαιριστές την εποχή που συζητάμε έχουν κακή φήμη και το ποδόσφαιρο θεωρείται «το άθλημα των αλητών». Η αλήθεια είναι ότι δεν βοηθάει ιδιαίτερα την προσπάθεια του Στέλιου ούτε η φήμη του αδελφού του, του Λάμπη, ο οποίος κάνει ζωή άστατη, με ξενύχτια, κέντρα διασκέδασης κλπ.

Ο Στέλιος κι η Αντιγόνη είναι όμως… ενωμένοι και αποφασισμένοι. Έτσι, μετά από 2-3 απειλές να «κλεφτούν», πείθουν τους γονείς της να συναινέσουν στον γάμο, ο οποίος προγραμματίζεται για το τέλος Ιουνίου του 1960. Λογαριάζουν όμως χωρίς να λάβουν υπ’ όψη τη δεύτερη αγαπημένη του Στέλιου… την Α.Ε.Κ.! Την εποχή εκείνη η Ένωση δείχνει σίγουρη πρωταθλήτρια. Την τελευταία αγωνιστική της αρκεί ένας βαθμός στη Νέα Σμύρνη εναντίον του αδιάφορου Πανιωνίου για την τυπική στέψη. Ο Σεραφείδης οδεύει λοιπόν για διπλό εορτασμό, του πρωταθλήματος με την Α.Ε.Κ. και την επόμενη μέρα του γάμου με την Αντιγόνη.

Όπως συχνά γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, η ζωή έχει άλλα σχέδια. Η Α.Ε.Κ. χάνει απροσδόκητα από τον Πανιώνιο, ο τίτλος καταλήγει στον Παναθηναϊκό και ο Στέλιος Σεραφείδης την επόμενη μέρα όχι να παντρευτεί, ούτε καν να βγει από το σπίτι του δεν θέλει! Τελικά βέβαια ο γάμος γίνεται και εξελίσσεται ευτυχισμένος και το ζευγάρι αποκτά από αυτόν τρία παιδιά, τη Σοφία, τον Θόδωρο και τον Δημήτρη.

Ο Στέλιος Σεραφείδης θα αγωνιστεί στην Α.Ε.Κ. σχεδόν μία εικοσαετία και θα κατακτήσει τρία πρωταθλήματα (1963,1968, 1971) και ισάριθμα κύπελλα (1956,1964,1966) ενώ θα αγωνιστεί και στην Εθνική Ελλάδας το 1963. «Αποστρατεύεται» το 1972 από τον Μπράνκο Στάνκοβιτς σε ηλικία 37 ετών, μολονότι ο ίδιος θεωρεί ότι έχει ακόμη τη δυνατότητα να αγωνιστεί για μερικά χρόνια ακόμη. Φυσικά, η περίπτωση να συνεχίσει την καριέρα του σε άλλη ομάδα δεν υπάρχει ούτε ως σκέψη στο μυαλό του. Οι περισσότεροι σημαντικοί ποδοσφαιριστές των μεγάλων συλλόγων κλείνουν την καριέρα τους σε ομάδες χαμηλότερης δυναμικής. Αλλά αυτά είναι για άλλους – όχι για τον Σεραφείδη.

Η προσφορά του στην Ένωση δεν σταματάει όμως με το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας. Με το που κρεμάει τα γάντια του παραμένει στον σύλλογο ως προπονητής τερματοφυλάκων της πρώτης ομάδας ή προπονητής στα τμήματα υποδομής. Δεκάδες παίκτες που παίζουν αργότερα στην πρώτη ομάδα έχουν να θυμούνται την πατρική παρουσία του κυρ-Στέλιου και την καθοδήγησή του.

Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της πολυετούς θητείας του ως προπονητή, ο Στέλιος Σεραφείδης παραμένει κοντά στην Α.Ε.Κ. Διατελεί για πολλά χρόνια πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων ενώ δεν λείπει ποτέ από το γήπεδο όταν αγωνίζεται – τόσο εντός όσο και εκτός έδρας – όχι μόνο η ομάδα ποδοσφαίρου αλλά και του μπάσκετ και των άλλων σπορ!

Θα φύγει από τη ζωή στις 4 Ιανουαρίου 2022 μετά από μάχη με τον καρκίνο. Δυστυχώς δεν προλαβαίνει τα εγκαίνια του νέου γηπέδου, της Αγια-Σοφιάς, που γίνονται τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Συνιστά όμως μικρή παρηγοριά ότι προλαβαίνει να δει τη μορφή του στον έναν από τους τέσσερις πυλώνες του, τρόπος με τον οποίο η Α.Ε.Κ. τιμά την τεράστια προσφορά του στον σύλλογο. Επίσης, λίγους μήνες μετά τον θάνατό του, η ΠΑΕ Α.Ε.Κ. εγκαινιάζει το προπονητικό της κέντρο στα Σπάτα, το οποίο έχει ονοματιστεί προς τιμήν του «Σεραφείδειον».

Η μεγαλύτερη όμως τιμή για τον Στέλιο Σεραφείδη είναι η καθολική αναγνώρισή του από τους Ενωσίτες, που έβλεπαν πάντοτε στο πρόσωπό του, πρώτα και πάνω απ’ όλα, έναν οπαδό του συλλόγου, έναν δια βίου σωματοφύλακα της Α.Ε.Κ., που ήταν έτοιμος να πέσει στη φωτιά για εκείνη.

Θα ζει πάντα στις μνήμες και στις καρδιές μας και θα μας θυμίζει ότι, όσο και να αγαπάμε την Α.Ε.Κ., πάντα υπάρχει περιθώριο να την αγαπήσουμε κι άλλο.

Στις φωτογραφίες:

1. Πορτρέτο του Στέλιου Σεραφείδη, αρχές δεκαετίας του ’60.
2. Μωρό ούτε 2 ετών. Διακρίνονται όμως ήδη στο βλέμμα τα στοιχεία που του προσέδωσαν το προσωνύμιο «Αγριόγατος».
3-6: Χαρακτηριστικές φάσεις του Στέλιου Σεραφείδη εν δράσει, από την αρχή της καριέρας του στη δεκαετία του ’50 μέχρι έναν από τους τελευταίους του αγώνες, στις αρχές της δεκαετίας του ’70.
7. Πανηγυρίζει με τους φιλάθλους της Α.Ε.Κ., το 1959.
8. Εξώφυλλο στο περιοδικό «Φουτ-μπώλ», στα τέλη της δεκαετίας του ’50.
9. Η πρωταθλήτρια Ελλάδας 1962-1963 ομάδα της Α.Ε.Κ.
10. Οικογενειακή φωτογραφία, τέλη δεκαετίας του ’60.
11. Μέσα της δεκαετίας του ’70, βοηθός προπονητή του Φράντισεκ Φάντρονκ, μασζί με τον επί δεκαετίες συμπαίκτη και φίλο του, Ανδρέα Σταματιάδη.
12. Στο στάδιο Καραϊσκάκη, πανηγυρισμοί για την κατάκτηση του κυπέλλου το 1978.
13. Όταν πρόκειται για την Α.Ε.Κ. ο Στέλιος Σεραφείδης δεν φοβάται να τα βάλει και με ολόκληρη κερκίδα, όπως στον αγώνα του 1994 εναντίον του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκη.
14. Κόβοντας την πίτα των Παλαιμάχων της Α.Ε.Κ., των οποίων διετέλεσε πρόεδρος για πολλά χρόνια.
15. Πυλώνας στο γήπεδο της Αγια-Σοφιάς.

27/08/2026

Γένε Τσάκναντι. Ο προπονητής που οδήγησε την ΑΕΚ στην κατάκτηση των πρώτων μεταπολεμικών πρωταθλημάτων.

25/08/2026

24/08/2026

Το 6ο Κουίζ της εβδομάδας του Μουσείου μας. Απαντήστε, στείλτε μας το σκορ που κάνατε και μπείτε ΟΛΟΙ στην κλήρωση στο τέλος Αυγούστου για μία φανέλα υπογεγραμμένη από παίκτη της Α.Ε.Κ.!

17/08/2026

Συνεχίζουμε τη δράση μας «Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας» με το αφιέρωμα σε έναν από τους σπουδαίους χαφ των πρώτων χρόνων της Α.Ε.Κ., τον Στέφανο Κωνσταντινίδη.

Στέφανος Κωνσταντινίδης

Σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των ποδοσφαιριστών της Α.Ε.Κ. στα πρώτα χρόνια της ιστορίας της, ο Στέφος Κωνσταντινίδης ΔΕΝ γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη ή τη Μικρά Ασία. Γεννιέται το 1905 στην Έδεσσα, η οποία φυσικά κατά τον χρόνο γέννησής του είναι μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (θα απελευθερωθεί τον Οκτώβριο του 1912). Στην Έδεσσα πηγαίνει σχολείο και κάνει τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα, αγωνιζόμενος ως κεντρικός χαφ στον τοπικό Μέγα Αλέξανδρο.

Το 1926 μετακομίζει στην Αθήνα και μεταγράφεται στην Α.Ε.Κ., η οποία βρίσκεται σε αναζήτηση ενός κεντρικού χαφ, που θα παίξει τον ρόλο του τροφοδότη προς τον μεγάλο επιθετικό Κώστα Νεγρεπόντη, που έρχεται την ίδια εποχή στην Αθήνα και την Α.Ε.Κ., μετά από μεγάλη καριέρα στο Πέρα Κλουμπ και στη Γαλλία. Ο Κωνσταντινίδης με την καλή τεχνική κατάρτιση και το μεστό και μυαλωμένο παιχνίδι του αποδεικνύεται γρήγορα ο ιδανικός για τον ρόλο.

Στα επόμενα 8 χρόνια ο Στέφανος Κωνσταντινίδης αποτελεί βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος της Α.Ε.Κ., ο «εγκέφαλος» που δημιουργεί το παιχνίδι της και δένει την αμυντική της γραμμή με την επίθεση. Παρά το ψηλό και βαρύ κορμί του διαθέτει τεχνικές αρετές και την ικανότητα να κάνει πάντα μέσα στο παιχνίδι τις σωστές επιλογές.

Με την ευκαιρία να αναφέρουμε ότι σε κάποιες πηγές, μεταξύ των οποίων και η Wikipedia, αναφέρεται λανθασμένα ότι ο Στέφανος Κωνσταντινίδης ήταν επίσης γνωστός με το παρατσούκλι «Πίκολο». Αυτό δεν ισχύει, ο «Πίκολο» δεν θα μπορούσε να είναι ο Κωνσταντινίδης, ο πιο σωματώδης από τους ποδοσφαιριστές της Α.Ε.Κ. Ήταν ο συμπαίκτης του, Χρήστος Αργυρόπουλος, που αγωνίστηκε στην Ένωση στο διάστημα 1928-1935 και ακολούθως υπήρξε για πολλές δεκαετίες δραστήριος παράγοντας του συλλόγου.

Εκτός από την Ένωση ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι ο βασικός σέντερ χαφ της μικτής Αθηνών στους αγώνες του Κυπέλλου Πόλεων εναντίον των αντίστοιχων μικτών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, ενός θεσμού που γνωρίζει μεγάλη άνθηση στις πρώτες δεκαετίες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και βέβαια, από το 1929 ως το 1932 είναι βασικός και αναντικατάστατος και στην εθνική Ελλάδος, με την οποία καταγράφει 6 συμμετοχές, σε χρόνια που οι αγώνες των εθνικών ομάδων είναι σπάνιοι και αραιοί.

Το 1928 έρχεται σε διένεξη με τη διοίκηση της Α.Ε.Κ. και αποχωρεί φευγαλέα, εντασσόμενος στον Σύλλογο Ποδοσφαιρίσεως Γουδί, που παρεμπιπτόντως είναι ο πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε στην Ελλάδα. Στη νέα ομάδα τον ακολουθούν οι συμπαίκτες του Μούγκρας και Μπαλτάς. Ωστόσο, η παρεξήγηση λύνεται σύντομα και οι τρεις ποδοσφαιριστές επιστρέφουν στην Ένωση.

Το 1931-1932 ο Στέφος Κωνσταντινίδης είναι εκ των πρωταγωνιστών της ομάδας της Α.Ε.Κ. που κατακτά τον πρώτο τίτλο στην ιστορία του συλλόγου, το Κύπελλο Ελλάδος, επικρατώντας στον τελικό του ισχυρού Άρη Θεσσαλονίκης με το εντυπωσιακό 5-3. Η επιτυχία γιορτάζεται με ενθουσιασμό από τον πληγωμένο προσφυγικό κόσμο του συλλόγου.

Από την επόμενη σεζόν ο χρόνος συμμετοχής του περιορίζεται. Θα αγωνιστεί μέχρι και το τέλος της περιόδου 1933-1934, όταν και θα κρεμάσει τα παπούτσια του, σε ηλικία 29 ετών.

Στα επόμενα χρόνια θα συνεχίσει να παρακολουθεί την Α.Ε.Κ. ως φίλαθλος και το 1938 θα προσφέρει στο σύλλογο μία τελευταία, σημαντική υπηρεσία. Έχει δει αγωνιζόμενο κάπου στην Καλογρέζα έναν νεαρό επιθετικό, τον Ξενοφώντα Μαρκόπουλο. Αμέσως εντοπίζει το ταλέντο του και τον πηγαίνει στην Α.Ε.Κ. εισηγούμενος την απόκτησή του. Η εισήγησή του γίνεται δεκτή και στα επόμενα χρόνια αποδεικνύεται εύστοχη, καθώς ο «Ξένος» αναδεικνύεται στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Ένωσης στη δεκαετία του ’40.

Ένας σημαντικός ποδοσφαιριστής, ο πρώτος σπουδαίος κεντρικός χαφ στην ιστορία της Α.Ε.Κ., που έγινε ο προπομπός για τα πολλά αξιόλογα δεκάρια που τον ακολούθησαν.

Στις φωτογραφίες:

1. Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης το 1932.
2. Μία από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της Α.Ε.Κ. με τον Στέφο Κωνσταντινίδη στη σύνθεσή της (πρώτος από αριστερά στους καθήμενους), το 1926 νικάει τον πρωταθλητή Θεσσαλονίκης Άρη με 7-0.
3. Α.Ε.Κ. 1928-1929, ο Κωνσταντινίδης είναι ο ξαπλωτός.
4. Α.Ε.Κ. 1928-1929, ο Κωνσταντινίδης στο κέντρο των ορθίων.
5. Σκίτσο του Στέφανου Κωνσταντινίδη στον αθλητικό Τύπο, το 1930.
6. Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης το 1929.
7. Με τη φανέλα της μικτής Αθηνών (ο μεσαίος δεξιά) σε αγώνα εναντίον της μικτής Πειραιώς το 1928, στο κέντρο ο Υπουργός Πρωτευούσης Κ. Κοτζιάς.
8. Μικτή Α.Ε.Κ. – Παναθηναϊκού το 1930 σε ταξίδι στην Αίγυπτο. Οι ποδοσφαιριστές της Ένωσης φοράνε φανέλες του ΠΑΟ, ο Κωνσταντινίδης τρίτος από δεξιά.
9. Η Α.Ε.Κ. τη σεζόν 1930-1931, ο Κωνσταντινίδης τρίτος από δεξιά.
10. Ταξίδι της Α.Ε.Κ. στην Πάτρα το 1931, ο Κωνσταντινίδης στο κέντρο των ορθίων.
11. Η κυπελλούχος Ελλάδας 1931-1932 ομάδα της Α.Ε.Κ., ο Κωνσταντινίδης τρίτος από αριστερά.
12. Με τη φανέλα της μικτής Αθηνών (ο μεσαίος δεξιά) σε αγώνα εναντίον της μικτής Σόφιας το 1932.
13. Σε έναν από τους τελευταίους αγώνες της καριέρας του, τη σεζόν 1933-1934 εναντίον του Παναθηναϊκού.