03/04/2026
Ο Ήρωας Θωμάς (Νικήτας) Μούντζιας από την Μαγούλα
Ο Ήρωας: Ο Νικόλαος Γ. Παλάντζας από το χωριό Μαγούλα εξέδωσε το 2009 βιβλίο με τίτλο ‘’Ο Ήρωας’’. Σε αυτό διαπραγματεύεται μερικά στοιχεία του χωριού, την οικογένεια Μούντζια και επικεντρώνεται στην πολύχρονη στρατιωτική δράση υπέρ της Πατρίδας, ενός μέλους της οικογενείας Μούντζια, του Θωμά Μούντζια μετέπειτα Νικήτας και τον μετέπειτα χαρακτηρισμό του, ως Ήρωα, από τους συγχρόνους του και τους μεταγενέστερους Έλληνες.
Τι είναι Ήρωας: Ήρωας είναι το πρόσωπο που επιδεικνύει εξαιρετική ανδρεία, αυταπάρνηση ή αυτοθυσία για έναν ανώτερο σκοπό, όπως π.χ. για την Πατρίδα. Ήρωας επίσης είναι ένας άνθρωπος που θυσιάζεται για μια ιδέα, ή για να σώσει άλλους ανθρώπους (ή και ζώα). Δηλαδή ο ήρωας δίνει τη ζωή του για να σώσει άλλες ζωές χωρίς να υπολογίζει ότι μπορεί να χάσει τη δική του. Συνήθως ο ήρωας χαρακτηρίζεται έτσι εφόσον τελικά χάσει τη ζωή του στην προσπάθειά του να σώσει άλλους. Στην Ελλάδα έχουμε πολλούς ανθρώπους που έχουν χαρακτηριστεί ήρωες. Για παράδειγμα οι επαναστάτες του 1821, οι άνθρωποι της αντίστασης το 1940, καθώς και πολλοί από την αρχαιότητα. Ένας σύγχρονος Ήρωας, ένας στρατιώτης που διέθεσε τη ζωή του στους πολέμους από το 1912 έως το 1941 είναι ο Θωμάς (Νικήτας), που ήταν τόσα πολλά και μεγάλα τα ανδραγαθήματά του που εισερχόμενος ως απλός στρατιώτης στο στρατό κατέληξε Συνταγματάρχης με τον θάνατό του.
Το μέγεθός του: Περιδιαβαίνοντας την πολεμική δράση δεκαετιών του Θωμά Νικήτα, μπορούμε να πούμε εύκολα, πως εμείς οι σημερινοί είμαστε κατώτεροι του μεγέθους του. Το βιβλίο του Ν. Παλάντζα μπορεί να θεωρηθεί ως ένα έπος που συντελέστηκε τον προηγούμενο αιώνα, ενός ανθρώπου που τίμησε την Πατρίδα μας την Ελλάδα με τον καλύτερο τρόπο και επέδειξε μεγαλείο ψυχής και δύναμης.
Ο ηρωϊκός συνταγματάρχης Θωμάς Νικήτας: Ο Θωμάς Νικήτας (Μούντζιας) υπήρξε ένθερμος και αφοσιωμένος αξιωματικός καμωμένος να υπηρετεί μόνον την πατρίδα. Πολέμησε στην πρώτη γραμμή όλων των πολέμων της σύγχρονης Ελλάδας, από το 1912 μέχρι το 1941, όταν και φονεύθηκε. Το μεγαλύτερο κομμάτι της στρατιωτικής του ζωής το πέρασε στα σύνορα. Ακοίμητος φρουρός των συνόρων της Πατρίδας, από την Ήπειρο μέχρι τη Θράκη. Ριψοκίνδυνος πολεμιστής, όπως τον χαρακτηρίζει ο ακαδημαϊκός και συγγραφέας Άγγελος Τερζάκης, έδωσε για την Ελλάδα ότι πολυτιμότερο υπάρχει στον κόσμο, τη ζωή του (6-4-1941). Η πατρίδα ευγνωμονούσα τον τίμησε δίνοντάς το όνομά του σε οδούς της Αθήνας, της Καλλιθέας, της Θεσσαλονίκης κ. ά. Η ιδιαίτερη πατρίδα του η Καρδίτσα έδωσε το όνομά του στο σύγχρονο στρατόπεδο Στρατονομίας στο χωριό Ρούσο. Ας είναι η μνήμη και η δόξα του αιώνια.
Οι Μουντζαίοι: Οι Μουτζαίοι ήταν μια μεγάλη οικογένεια πού κατοικούσε στην περιοχή Μπαλτσιάκη. Το τοπωνύμιο Μπαλτσιάκη βρίσκεται νότια του χωριού Μαγούλα και βόρεια του χωριού Φανάρι. Εκεί ήταν εγκαταστημένοι και εργάζονταν στον τσιφλικά της περιοχής οι Μουτζαίοι. Τελευταίος τσιφλικάς ήταν ο Μπαλτατζής και λέγεται ότι η περιοχή πήρε το όνομα του. Κυρίαρχος της περιοχής το 1775 έγινε ο Αλή πασάς. Ο Αλή έβγαλε διαταγή, το έτος 1790, όλοι οι μικροί οικισμοί να ενωθούν με τα μεγαλύτερα χωριά. Οι Μουντζαίοι μετακινήθηκαν άλλοι προς το Φανάρι και άλλοι προς τη Μαγούλα. Οι Μουντζαίοι ήταν εργατικοί, φιλομαθείς, και επιδέξιοι τεχνίτες. Όσοι ασχολήθηκαν με τα γράμματα είχαν άριστες επιδόσεις. Με τους Μουντζαίους της Μαγούλας ασχολήθηκε ο Παλάντζας Νίκος,Αλέξανδρος Φλωρίδης και Κόφφας Βασίλης όπως ήδη λέχθηκε και πιο πολύ για τον Θωμά - Νικήτα Μούντζια, Ήρωα του 1940, που έκανε όλους τους Μουντζαίους, όλους τους Μαγουλιώτες και όλους τους Έλληνες υπερήφανους.
Βιογραφικό: Ο Συνταγματάρχης (ΠΖ) Θωμὰς (Νικήτας) Μούντζιας τοῦ Δημητρίου (Α.Μ. 9610)
Ο Θωμάς γεννήθηκε το 1890. Τον Οκτώβριο του 1911 στρατεύθηκε ως Δεκανέας. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και μετά την είσοδο του Ελληνικού Στρατού στη Θεσσαλονίκη, του απονέμουν για τη δράση του το Μετάλλιο Πολεμικής Ανδρείας και τον προάγουν στο βαθμό του Λοχία. Μονιμοποιήθηκε στο Στρατό το 1917 και προήχθη σε Ανθυπολοχαγό (ΠΖ) την 25 Δεκ. 1917, σε Υπολοχαγό το 1919, σε Λοχαγό το 1923 σε Ταγματάρχη το 1934 και σε Αντισυνταγματάρχη το 1940. Ήταν απόφοιτος Γυμνασίου. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους 1912 - 1913, στην Μικρασιατική εκστρατεία με το 46ο Σύνταγμα Πεζικού και αργότερα με το 42ο υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα. Ενώ ο Ελληνικός Στρατός υποχωρεί, ο Νικήτας χάρη στις στρατηγικές του ικανότητες και την ψυχραιμία του σώζει το 46ο Σ.Π. από βέβαιη αιχμαλωσία.
Στις 18 Οκτωβρίου 1940 αναλαμβάνει τη Διοίκηση του 3ου Τάγματος – μετέπειτα γνωστό ως το «Θρυλικό Απόσπασμα της Πίνδου» - του 51ου Συντάγματος υπό τον Αντισυνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη και το οδηγεί στον κεντρικό τομέα της Πίνδου. Με αυτό πολεμάει τους εχθρούς κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες. Τις άριστες στρατηγικές του ικανότητες τις δείχνει για μία ακόμη φορά στο Ύψωμα Μούκα που κατορθώνει την ανακατάληψή του, εμψυχώνοντας τους στρατιώτες του με πατριωτικές κραυγές και εκκλήσεις. Πάνω στη μάχη, προσπαθώντας όρθιος και ακάλυπτος να τοποθετήσει δύο πολυβόλα στην κορυφογραμμή, τραυματίζεται σοβαρά στο δεξί του χέρι με διαμπερές τραύμα. Αποκρύπτοντας τον τραυματισμό του από τους στρατιώτες του, συνέχισε τον αγώνα. Νηστικός και άυπνος για τρεις μέρες, μαχόταν τραυματισμένος, κάτω από ραγδαία βροχή και τσουχτερό κρύο. Μετά το πέρας της Μάχης μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Κοζάνης, όπου και ανάρρωσε. Για τη νίκη του αυτή τιμήθηκε με το «Χρυσό Αριστείο Ανδρείας» και προήχθη σε Αντισυνταγματάρχη. Αφού θεραπεύτηκε, ζήτησε ο ίδιος να τοποθετηθεί και πάλι στα σύνορα. Έτσι τον Δεκέμβριο του 1940 βρίσκεται στα Οχυρά Ρούπελ και αναλαμβάνει την διοίκηση του υποτομέα Ρουπέσκο. Το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, οι Γερμανοί κηρύττουν τον πόλεμο στην Ελλάδα. Ο κύριος όγκος των δυνάμεών τους βρίσκεται στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα και επιτίθεται κατά των Οχυρών. Αν και οι επιθέσεις των Γερμανών είναι λυσσώδεις, με βαρύ πυροβολικό, άρματα μάχης και μεγάλο αριθμό αεροπλάνων, τα περισσότερα Οχυρά μένουν απόρθητα. Ο Αντισυνταγματάρχης Θωμάς βγαίνει από το χαράκωμα και πότε όρθιος, πότε σερνάμενος στο έδαφος, εμψυχώνει τους στρατιώτες του. Εκεί τον βρίσκει ένα βλήμα πυροβόλου και τον τραυματίζει θανάσιμα.
Τον Ήρωα Ανχη (ΠΖ) Θωμά (Νικήτα) η Ελλάδα τίμησε με Χρυσό Αριστείο Ανδρείας μετά Αστερίσκου (1.1.1922), με δύο Χρυσά Αριστεία Ανδρείας (172/41 ΕΔΥΣ, 350/46 ΕΔΥΣ), με την μετά θάνατο προαγωγή του σε Συνταγματάρχη, με τα μετάλλια Ελληνοτουρκικού πολέμου (25.3.1914), μετάλλιο Ελληνοβουλγαρικού πολέμου (25.3.1914), Στρατιωτικής Αξίας Δ΄ Τάξεως (8.3.1918), Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως (8.6.1918), Αργυρό Σταυρό Β΄ Τάγματος Γεωργίου του Α΄ (26.4.1922), Μετάλλιο Νίκης (10.10.1922), Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Γ΄ Τάξεως, Χρυσό Σταυρό του Β΄ Τάγματος του Φοίνικα (198/36), το Σταυρό του Ταξιάρχη Γεωργίου του Α΄ μετά Ξιφών (549/47 ΕΔΥΣ), καθώς και με την ονομασία του Στρατοπέδου του Κ.Ε.ΣΝ., που εδρεύει στην Καρδίτσα ως «Σχη (ΠΖ) Θωμά (Νικήτα) Μούντζια» το 2005.Το χωριό του η Μαγούλα του έφτιασε μαρμάρινη προτομή και ονόμασε την πλατεία σε Θωμά Νικήτα.
Οικογένεια Θ Νικήτα: Με την κήρυξη του πολέμου η οικογένεια του διέμενε στα Τρίκαλα. Το μόνο εισόδημα ήταν ο μισθός του Θωμά. Ακολούθησε η κατοχή πείνα και ο εμφύλιος, τους συντηρούσε η εκκλησία και διάφοροι συγγενής. Προς το τέλος του εμφυλίου τους κάψανε το σπίτι και μείνανε στο δρόμο. Για λίγο χρόνο μένανε στο σπίτι της αδελφή της γυναίκας του Μούντζια και μετά φύγανε για την Αθήνα. Δραστήρια και έξυπνη άρχισε να εργάζεται και το 1946 πήρε περίπτερο στα Βριλήσσια. Το 1949 η Λαίδη [Λέλα] παντρεύτηκε τον Στέφανο Κωστόπουλο από το Μουζάκι. Μαζί αποκτήσανε μια κόρη την Βασιλική (Βάνα).Η Βασιλική γεννήθηκε το 1957 και το 1983 πέθανε. Ο Κωστόπουλος πέθανε το 1973. Η Πατρίδα ως συνήθως δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, ακόμη και για τους ήρωες. Έτσι έκανε για τον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο, έτσι και για την οικογένεια τού καθ’ ομολογία της Ήρωα Θωμά (Νικήτα) Μούντζια. Αν δεν τον θεωρούσε ήρωα, προς τί τόσο παράσημα που του απέδωσε κατά καιρούς! Ξέρουμε βέβαια ότι σήμερα τους παράνομους πρόσφυγες τους σπιτώνουν, τους χαρτζιλικώνουν, τους ταΐζουν από πολυτελή κέτερινγκ και αυτοί θέλουν να μας αλλάξουν τη θρησκεία, τη γλώσσα και γενικά τα ήθη και έθιμά μας. Απίστευτο, μόνο στην Ελλάδα μπορούν αυτά να συμβούν.
