Εικαστικός Κύκλος

07/04/2026

Κωνσταντίνος Τόλης
"Η εικόνα ως επιλογή", 2003
Αρχειακή εκτύπωση σε Μουσειακό χαρτί 2026.
Διάσταση θέματος 80 Χ 96 cm,
διάσταση χαρτιού 90 Χ 106 cm

31/03/2026

Κώστας Ορδόλης "Πόλεις από Χαρτί", μέχρι 16/05/26

Ο Κώστας Ορδόλης, δέκα χρόνια μετά την τελευταία του παρουσίαση στον Φωταγωγό της Τζούλιας Τσακίρη, επιστρέφει στη σύγχρονη εκθεσιακή σκηνή με μια νέα ενότητα έργων με τίτλο «Πόλεις από Χαρτί».
Έχοντας αφήσει εδώ και χρόνια πίσω του την ανθρωποκεντρική φωτογραφία, ο Ορδόλης αναζητά νέους τρόπους έκφρασης, επιχειρώντας να αποδεσμευτεί από τις φόρμες της ασπρόμαυρης αφηγηματικότητας που χαρακτήριζαν το παρελθόν του. Στη νέα αυτή δουλειά, η εικόνα δεν λειτουργεί ως τεκμήριο γεγονότων αλλά ως πεδίο στοχασμού.
Οι φωτογραφίες της έκθεσης ξεδιπλώνουν έναν χάρτη ταξιδιών που δεν υπακούει στη γεωγραφία: δεν χαράσσει διαδρομές, δεν υποδεικνύει στάσεις, ούτε εστιάζει στους ανθρώπους και στη σχέση τους με τον χώρο που κατοικούν. Οι πόλεις του κινούνται σε ένα ενδιάμεσο πεδίο, ανάμεσα στη διάχυση χώρου και χρόνου· μοιάζουν φτιαγμένες από χαρτί, εύθραυστες, διάφανες, έτοιμες να διαλυθούν με το πρώτο φύσημα του ανέμου. Είναι τόποι φευγαλέοι, πλασμένοι από όνειρα και παραισθήσεις, από ίχνη παρουσίας και σιωπής.
Η έκθεση «Πόλεις από Χαρτί» δεν επιχειρεί να συγκροτήσει μια ενιαία αφήγηση για την πόλη. Αντιθέτως, αναδεικνύει την αποσπασματικότητα ως θεμελιώδες γνώρισμα της αστικής εμπειρίας. Μέσα από τα οπτικά της κατάλοιπα, η πόλη αποκαλύπτεται ως ένα συλλογικό πορτρέτο σε διαρκή μεταμόρφωση: ένας τόπος όπου η ιδιωτική μνήμη συναντά τη δημόσια εικόνα και όπου κάθε μικρό θραύσμα, όσο ασήμαντο κι αν μοιάζει, διατηρεί τον παλμό της ζωής που το γέννησε.
Οι «Πόλεις από Χαρτί» λειτουργούν, τελικά, ως υπενθύμιση ότι η ομορφιά της πόλης δεν κατοικεί μόνο στην αρχιτεκτονική της, αλλά και στις εικόνες που τη διαπερνούν και τη συνοδεύουν· εικόνες που, παρά τις συνεχείς μεταβολές τους, προσδίδουν χαρακτήρα και προσωπικότητα στην καθημερινή της όψη.
Το κοινό γνώρισε τον Ορδόλη ως φωτογράφο δρόμου μέσα από τα βιβλία «Οι Αθηναίοι» (Εκδόσεις Καστανιώτη) και «Αττική – Αγγελικό & Μαύρο Φως» (Εκδόσεις Ίνδικτος). Σημαντικό σταθμό στην πορεία του αποτέλεσε και η έκδοση «Μορφές & Σκιές από το Θέατρο» (Εκδόσεις Άγρα), μια καταγραφή με ιδιότυπη φόρμα της εικοσιπενταετούς διαδρομής του στη θεατρική φωτογραφία, έργο που έχει παρουσιαστεί επανειλημμένα και στην Ιταλία.

Στη νέα αυτή έκθεση, ο φωτογράφος προτείνει μια διαφορετική προσέγγιση του έργου του, ακολουθώντας μια νέα εκφραστική κατεύθυνση. Όπως ο ίδιος σημειώνει:
«Παλιότερα φωτογράφιζα αυτό που συνέβαινε· τώρα φωτογραφίζω αυτό που υπάρχει — και που πολλές φορές διαρκεί.»

Photos: Nikos Leontopoulos

27/03/2026

ENIA GALLERY, ΔΛ gallery , μόνιμη συλλογή, κάθε Σάββατο (εκτός από το Σάββατο 11/4) έως τις 23/5/26, 12:00-16:00, Μεσολογγίου 55 Πειραιάς.

19/03/2026

b. (thisismybworld)
"Athens", acrylic on wood, 70x90 cm

10/03/2026

b. (thisismybworld)
"Route 66", acrylic on wood, 70x90 cm

03/03/2026

Ευχαριστούμε το monopoli.gr

Μια ενότητα εικαστικών έργων που εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο η βία, η εξουσία και η απώλεια του μέτρου έχουν μετατοπιστεί από τα πεδία των συγκρούσεων στην καθημερινή ζωή, παρουσιάζει ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Δημοτικής Πινακοθήκης Καλαμάτας στον «Εικαστικό Κύκλο ΔΛ» έως τις 14 Μαρτίου.

https://www.monopoli.gr/2026/03/02/showtimes/exhibitions/944362/i-koultoura-tis-ptosis-via-kai-katanalosi-sta-glypta-tou-panagioti-lamprinidi/

✍Σπύρος Κακουριώτης

28/02/2026

Ευχαριστούμε το CultureNow.gr

Ο Παναγιώτης Λαμπρινίδης, στη νέα του έκθεση «Η κουλτούρα της πτώσης σκοτώνει / Μια αντι-μετανθρωπιστική θεώρηση» στον Εικαστικό Κύκλο ΔΛ, επιχειρεί μια καίρια ανα....

18/02/2026

Παναγιώτης Λαμπρινίδης
Εικαστικός Κύκλος, Ακαδημίας 6, Κολωνάκι, έως 14/3/26
Photos : Nikos Leontopoulos

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ
ΜΙΑ ΑΝΤΙ- ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ, μια εικαστική ενότητα γλυπτικών έργων που εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο η βία, η εξουσία και η απώλεια του μέτρου έχουν μετατοπιστεί από τα πεδία των συγκρούσεων στην καθημερινή ζωή.
Ο Λαμπρινίδης επιλέγει αντικείμενα άμεσα αναγνωρίσιμα (παιχνίδια, προϊόντα μαζικής κουλτούρας και σύμβολα της καταναλωτικής κοινωνίας), μετασχηματίζοντάς τα σε γλυπτικές συνθέσεις με έντονη αφηγηματική και συμβολική φόρτιση. Αρκετά από τα έργα της έκθεσης παραπέμπουν σε πορσελάνινες μορφές και στην αισθητική των δεκαετιών 1950–1980, προσδίδοντας στο σύνολο του έργου μια έντονη αίσθηση βιωματικής μνήμης και ιστορικού φορτίου.
Όπως σημειώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης: «Το στρατιωτάκι, η παιδική κούκλα, η Barbie, το παιχνίδι-πιστόλι, αλλά και τα στρατιωτικά κουτιά πρώτων βοηθειών συνιστούν το λεξιλόγιο της εικαστικής μου γλώσσας. Αντικείμενα μαζικής κουλτούρας και υλικά που φέρουν μνήμη πολέμου μεταβάλλονται γλυπτικά και λειτουργούν ως σύμβολα βίας και αθωότητας, αλήθειας και ψεύδους. Ο τρόπος σύνθεσής τους υποδηλώνει έναν πόλεμο όπου ο ηττημένος είναι ο ευκολοδιαχείριστος άνθρωπος».
Τα έργα της έκθεσης δεν αφηγούνται έναν συγκεκριμένο πόλεμο. Αναφέρονται σε μια κατάσταση σύγκρουσης που έχει ενσωματωθεί αθόρυβα στην καθημερινότητα: στο παιχνίδι που χάνει την αθωότητά του, στην εικόνα που μετατρέπεται σε εργαλείο επιβολής, στη συνήθεια που καταλήγει σε παθητικότητα. Η παιδικότητα συνυπάρχει με τη βία, το αθώο με το απειλητικό, δημιουργώντας σκηνές που προκαλούν ταυτόχρονα οικειότητα και ένταση.
Χωρίς διδακτική πρόθεση, η έκθεση θέτει ερωτήματα για τη θέση του ανθρώπου σε έναν κόσμο όπου η ευκολία, η προσαρμογή και η διαρκής έκθεση σε μηχανισμούς ελέγχου αλλοιώνουν σταδιακά τη συνείδηση. Η τεχνολογία και η μαζική κουλτούρα εμφανίζονται εδώ όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως απτά στοιχεία που διαμορφώνουν συμπεριφορές, επιλογές και επιθυμίες.
Η έκθεση δεν επιχειρεί να δώσει απαντήσεις. Προσκαλεί τον θεατή σε μια εμπειρία παρατήρησης και αναστοχασμού πάνω σε εικόνες που, αν και προέρχονται από τον κόσμο της καθημερινότητας, αποκαλύπτουν μια βαθύτερη πολιτισμική κόπωση. Πρόκειται για μια ενότητα έργων που συνομιλεί άμεσα με το βλέμμα και την εμπειρία του επισκέπτη, καταγράφοντας με καθαρό και συχνά αιχμηρό τρόπο μια πραγματικότητα που όλοι αναγνωρίζουμε, ακόμη κι αν προτιμούμε να μην τη βλέπουμε κατάματα.

22/10/2025

Thank you LIFO

Δημιουργώντας μια λιτή αλλά ευέλικτη γλώσσα, ο Καπνίσης αναμετριέται με την ιστορία της ζωγραφικής όχι για να την αναπαράγει ή να την αρνηθεί,αλλά γι'