14/06/2026
ΤΟ ΣΤΑΧΥ
Ἐκεῖ στόν βράχο τόν ζεστό, ἕνα μικρό κίτρινο στάχυ κουνιέται λυγερά ἀπό τόν ἀέρα. Ἡ δύναμη τῆς φύσης εἶναι τόσο μεγάλη, πού αἰσθάνεσαι αὐτό τό τιποτένιο μικρό στάχυ, τό μοναχικό καί φυτρωμένο στό λίγο χῶμα, πού μαζεύτηκε στήν κόχη του. Αὐτό τό στάχυ βλέπει τά πάντα, κυριαρχεῖ σ’ ὅλο τό τοπίο, ἡ ὀμορφιά του εἶναι ἀπέραντη ὅταν προβάλλεται στόν γαλάζιο οὐρανό.
Κι ἄν βάλεις ὅτι ὁ βράχος αὐτός εἶναι σέ μιά πλαγιά νησιοῦ καί πρός τή θάλασσα, ἐκεῖ πού κατεβαίνουν οἱ ρεματιές κι ἀναθυμιάζουν οἱ πικροδάφνες, αὐτό τό στάχυ τό μοναδικό, τό στιλπνό στόν ἥλιο καί στό φῶς, αὐτό εἶναι ἡ ζωή, ἡ ἡδονή τῆς φύσης, ὅπου ὅλα τά πάθη καταπραΰνονται, ὅπου ἡ ἐλευθερία ἀναπτερώνεται, ἐκεῖ στό βραχάκι, τό στάχυ αὐτό μοναδική ἐπιβεβαίωση τῆς σημασίας τῆς ὑπάρξεώς μας, μήν τό κόψεις, ἐκεῖ νά μένει νά τό βλέπουμε ὅπως κουνιέται ἐδῶ κι ἐκεῖ μέ τά ζουζούνια γύρω γύρω, ν’ ἀκούς σάν μουσικό ἦχο λεπτό, λιγνό καί νά αἰσθάνεσαι τήν ἀνάγκη νά ξαπλώνεις ἐκεῖ κοντά, ἐκεῖ δίπλα στό βράχο, νά αἰσθάνεσαι τό χάδι ἀπό τό ἄγγιγμα τῶν φύλλων του. Αἰσθάνομαι τόσο κοντά, τόσο ἀδύναμος καί εὔθραυστος στόν κόσμο μέσα, ἀλλά καί τόσο γερά φυτεμένος μέσα στό βράχο αὐτό τῆς παραλίας τοῦ νησιοῦ.
Αλέκος Φασιανός, «Σήμερα και αύριο και χθες», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1990
Αλέκος Φασιανός, θαλασσινά, ακρυλικό σε χαρτί
