გალერეა ვერე/Vere Gallery

07/07/2026

თეონა პაიჭაძე / Teona Paichadze
ზომა: 37/45
მასალა: კალკა, შერეული ტექნიკა

#გალერეავერე

30/06/2026

თემო მაჭავარიანი / Temo Machavariani
(1944-2019)
1998 წელი
ზომა: 32/27
მასალა: ქაღალდი, შერეული ტექნიკა

#გალერეავერე #გამორჩეულიკოლექცია #ქართულიხელოვნება

29/06/2026

იური ბერიშვილი / Yuri Berishvili
“აბსტრაქცია” 2019 წელი
მასალა: ტილო, ზეთი
ზომა: 80/60

#გალერეავერე #გამორჩეულიკოლექცია #ქართულიხელოვნება

29/06/2026

კორნელი სანაძე / Korneli Sanadze
(1907-1985)
“საქართველოს პეიზაჟი” (1980)

#გალერეავერე #გამორჩეულიკოლექცია #ქართულიხელოვნება

23/06/2026

ლევან ცუცქირიძე / Levan Tsutskiridze
(1926-2021)

#გალერეავერე #გამორჩეულიკოლექცია #ქართულიხელოვნება

21/06/2026

როდესაც ფერწერა სცენის სამგანზომილებიან სივრცეში იჭრება, თეატრალური დეკორაცია ქრება და მის ადგილს სუფთა, მონუმენტური ხელოვნება იკავებს. ფარნაოზ ლაპიაშვილისა და იოსებ სუმბათაშვილის შემოქმედება სწორედ ესთეტიკური საზღვრების ამგვარი წაშლის საუკეთესო მაგალითია. აქ კამერული ფორმატისა და შერეული ტექნიკის მიღმა, სრულიად მასშტაბური, დამოუკიდებელი სახვითი სამყარო იშლება.

ფარნაოზ ლაპიაშვილის ესკიზებში წამყვანი სტიქია ფერის და ფორმის ორგანული პლასტიკაა. მისი მხატვრობა ლირიკული, ფლუიდური ენით ხასიათდება, სადაც ფუნჯის თითოეული მოსმა დრამატული ატმოსფეროს შექმნას ემსახურება. ოპერისა თუ დრამატული სცენებისთვის შექმნილ კომპოზიციებში, იქნება ეს კამერული არქიტექტურული ინტერიერები თუ ღია სივრცეები, ის ახერხებს ვიზუალურ სიბრტყეს საოცარი ემოციური ვიბრაცია და ფერწერული თავისუფლება მიანიჭოს.

სრულიად სხვა პოლუსს წარმოადგენს იოსებ სუმბათაშვილის ვიზუალური ხედვა, რომელიც მოდერნისტულ არქიტექტონიკასა და სივრცის მკაცრ ანატომიას ეფუძნება. მისი მხატვრობა გეომეტრიული სიმკაცრითა და მუქი, ექსპრესიული ტონალობების დრამატული კონტრასტით გამოირჩევა. მისთვის სცენა არის არა საილუსტრაციო გარემო, არამედ მონუმენტური ფორმების დრამატული დიალოგი, სადაც კომპოზიციის რაციონალური სტრუქტურა და შინაგანი ემოციური მუხტი ერთიან, სინქრონულ მხატვრულ სისტემად იკვრება.

ეს ნამუშევრები დიდი ხანია გასცდნენ თეატრალური კულისების კონტექსტს; ისინი ცოცხალი, დამოუკიდებელი ფერწერული ნარატივებია და დღესაც თანამედროვე, სრულიად გამორჩეულ ვიზუალურ რეზონანსს ქმნიან.

17/06/2026

კონსტანტინე ბოლქვაძე, საჯარო ლექციიდან - “მთვარის შუქი”

12/06/2026

31/05/2026

იური ბერიშვილის მხატვრობა განყენებული, დამოუკიდებლად არსებული ენერგიის თავისუფალი მოქმედებაა ტილოზე, სადაც მხატვარი სპონტანურად, ერთგვარად მაგიურად აღმოაცენებს ანონიმურ აჩრდილებს, თითქოს მინიშნებებს მეხსიერებაზე, ოდესღაც ნანახ პეიზაჟზე, რომელიმე კონკრეტულ შეხვედრაზე, ურბანულ მოტივზე, მძაფრად განცდილ ემოციაზე. მიუხედავად იმისა, რომ იური ბერიშვილის ტრანსული აბსტრაქციები ზოგჯერ მსუბუქად დანისლულია და მშვიდ პულსაციას გამოსცემს, მთლიანობაში მის შემოქმედებას აქვს ჯიუტი ბრძოლის განწყობა, თითქოს ამ მხატვრის შემოქმედების ევოლუცია უწყვეტად მიმდინარეობს უხილავ, კრიტიკულად მომართულ ოპონენტთან პოლემიკის ფონზე. მის ნამუშევრებში მოუხელთებელია ის ზღვარი, სადაც მკაფიო სილუეტი გადადის
აბსტრაქტულში და პირიქით. შესაძლოა, ზუსტად ამ გარდამავალ ნიუანსებში ვლინდება მისი, როგორც მხატვრის ხედვის განსაკუთრებულობა, როცა ის ფორმას თავისებურად განაზოგადებს, ან მის სქემატიზაციამდე მიდის.
ხათუნა ხაბულიანი.
„იური ბერიშვილის ჰიპნოზური
ლანდშაფტების ფერადი ველი“ 2024