30/10/2023
Petar Ivanović - Perica (Saranovo, kod Rače, 16. jun 1924 – Bapska, kod Šida, 30. januar 1945) prvoborac , bombaš i narodni heroj.
Rođen je 16. juna 1924. godine u selu Saranovu, kod Rače Kragujevačke. Posle završene osnovne škole, učio je krojački zanat. Za vreme učenja zanata, došao je dodir sa mladim radnicima i preko njih dobio prva saznanja o revolucionarnom radničkom pokretu.
U leto 1941. godine, sa svega 17 godina otišao je u partizane. Stupio je u Račansku četu Drugog šumadijskog partizanskog odreda. Ubrzo po odlasku u partizane, bio je primljen u članstvo Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), a u decembru 1941. godine i u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Iako veoma mlad, od prvih borbi se isticao hrabrošću. Zbog svoje mladosti i hrabrosti bio je omiljen među borcima u čitavom Odredu.
Posle Prve neprijateljske ofanzive, krajem 1941. godine sa glavninom partizanskih snaga se povukao u Sandžak, a odatle je početkom 1942. godine prešao u istočnu Bosnu, gde je marta 1942. stupio u tada formiranu Drugu proletersku udarnu brigadu. Pored Perice, u ovoj brigadi je bilo još „dece-boraca“, među kojima su najpoznatiji narodni heroji – Boško Buha i Savo Jovanović Sirogojno. Zajedno sa Drugom proleterskom brigadom, Perica je prošao ratni put od istočne Bosne, preko Hercegovine, Bosanske krajine, Kninske krajine, Crne Gore, Sandžaka, zapadne Srbije i Beograda, do Srema.
Kao borac-bombaš, istakao se u više borbi. Prilikom napada na Bosansko Grahovo, 1942. godine izvršio je više uzastopnih juriša na bunkere, nakon čega je bio unapređen u zastavnika u bataljonu. Takođe se istakao i u borbama protiv četnika na Durmitoru i ustaša, u napadu Kupresa. Često je izvodio neverovatne akcije, pa su ga saborci prozvali „dete sreće“. U borbama za oslobođenje Jajca, 1942. godine, on je s puškomitraljezom prišao na dvadesetak metara od ustaškog bunkera, zasuo ga vatrom i uništio posadu. U borbama sa četnicima, na Manjači je bio ranjen.
Bio je učesnik borbi tokom Četvrte i Pete neprijateljske ofanzive, 1943. godine. U leto i jesen 1944. godine učestvovao je borbama za prodor u Srbiju. Potom je kod Arilja i Ivanjice, učestvovao u borbama protiv Nemca, Bugara i četnika. Tada je izveo još jedan podvig – na putu Arilje-Ivanjica je s bombama sačekao kolonu bugarskih tenkova i zasuo je bombama. Tom prilikom je zarobio nekoliko bugarskih vojnika i dva oficira, koji su iskočili iz uništenih tenkova. Oktobra 1944. godine učestvovao je u borbama za oslobođenje Beograda i borbama za formiranje Sremskog fronta.
Januara 1945. godine, u žestokim borbama za vreme snažnog nemačkog protiv udara na Sremskom frontu, poznatom kao „Zimska oluja“, bio je teško ranjen od strane nemačkog snajperiste. On se tada nalazio pored protivtenkovskog t**a, da bi nišandžiji pokazao mesto gde treba gađati kuću, u kojoj su se Nemci utvrdili i tada ga je snajperista pogodio u glavu. Drugovi su ga odmah preneli u bolnicu Druge proleterske divizije, koja se nalazila u selu Bapska, kod Šida, ali je od posledica ranjavanja umro 30. januara 1945. godine.
