16/07/2026
Dit werk is een reflectie op de aard van het totalitarisme. Rood is hier niet alleen de kleur van bloed, maar ook de kleur van een ideologie die langzaam doordringt in lichaam, geheugen en bewustzijn totdat alles erdoor wordt gekleurd.
Het wezen in het midden van het schilderij is van zijn huid beroofd. De huid vormt de grens tussen de innerlijke en uiterlijke wereld en staat symbool voor waardigheid, vrijheid en het recht om jezelf te zijn. Wanneer die wordt weggenomen, blijft alleen kwetsbaarheid over. De littekens, vervormingen en scheuren zijn sporen van geweld dat niet alleen het lichaam, maar ook de menselijke natuur wil veranderen.
Mijn artistieke praktijk is gebaseerd op het idee dat kunst wonden niet moet verbergen, maar zichtbaar moet maken. Mijn persoonlijke theorie is dat totalitarisme niet alleen voortbestaat door angst, maar ook door stilte. Zolang die stilte blijft bestaan, wordt geweld normaal. Kunst is voor mij een manier om die stilte te doorbreken en zichtbaar te maken wat machtsstructuren proberen te verbergen.
Rode Hond Zonder Huid is geen illustratie van een specifieke gebeurtenis. Het is het beeld van een wezen dat bescherming, waardigheid en een eigen stem is ontnomen—een spiegel van wat er gebeurt wanneer macht stap voor stap onze menselijkheid afneemt.
