18/05/2026
In de jaren zestig waren zenuwpoeders in zowat alle huishoudens te vinden. De poederkes waren voor sommigen even onmisbaar als dagelijks brood. Ze werkten pijnstillend en koortswerend, oppeppend en kalmerend, maar waren ook erg verslavend en leidden bij overmatig gebruik tot fatale nierschade of andere gezondheidsproblemen. Voornamelijk huisvrouwen en arbeidsters raakten verslaafd. 👇
‘Mijn mama werktebij Vynckier. Ze stond aan de band en moest zekeringen maken. Ze zat daar met allemaal andere vrouwen en als ze hun quota hadden gehaald, zeiden ze: ‘Kom, we gaan ervoor.’ Dat wou zeggen dat ze premies wilden halen door nog meer te produceren. En dan namen zij allemaal een poeder. Ofwel van Poeders Dr. Mann, ofwel van Het Witte Kruis. Zo kregen ze meer energie om nog een premie binnen te trekken. Er was zelfs een handeltje: als iemand geen poeder meehad, kon je het bij een collega kopen of werd er geruild.
Maar na enkele jaren kreeg mijn mama problemen met haar nier. Een deel van haar nier is moeten weggehaald worden, omdat die kapot was door het veelvuldige gebruik van die poeders.
En toch was dat echt iets dat in het apothekerskastje zat. Dat was ook zo in de familie. Iedereen, zowel langs vaderskant als moederskant, had poeders in huis. Men zag daar eigenlijk niets verkeerds in.
Want toen ik als kind een beetje hoofdpijn of tandpijn had, kreeg ik een poedertje. Het plezier begon al bij het openplooien. Dan kreeg ik een beetje van dat poedertje om mijn pijn te verzachten.’
-Sabrina
ℹ️ Benieuwd naar nog meer verhalen? Bezoek de tentoonstelling Powder to the people in het Industriemuseum en ontdek de vergeten geschiedenis van de populaire poeders. 👉 go.stad.gent/powdertothepeople
📷 Martin Corlazzoli
