Stowarzyszenie Muzea i Skarbce Kościelne "Ars Sacra" w Polsce

Stowarzyszenie Muzea i Skarbce Kościelne "Ars Sacra" w Polsce Sztuka religijna, promowanie dobrych artystycznych, kulturalnych wydarzeń w muzeach, scalanie środowiska zarządzających i naukowo pracujących na rzecz kultury sakralnej w Polsce i Europie.

Otwórz jak zwykle

Polecana wystawa
20/11/2021
Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu »                NORWID.    "Pomiędzy świtem                                                                                   a nocy zniknięcie

Polecana wystawa

   W obchody Jubileuszu dwusetnej rocznicy urodzin autora Promethidiona włączyło się Muzeum KUL oraz Ośrodek Badań nad Twórczością Cypriana Norwida KUL wraz z Fundacją Museion Norwid, poprzez organizację wystawy: Norwid. „Pomiędzy świtem a nocy zniknięciem", której otwarcie mi...

12/11/2021

Cyprian Norwid
Moja piosnka (II)
🇵🇱

Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba
Podnoszą z ziemi przez uszanowanie
Dla darów nieba,
Tęskno mi, Panie.

Do kraju tego, gdzie winą jest dużą
Popsować gniazdo na gruszy bocianie,
Bo wszystkim służą,
Tęskno mi, Panie.

Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony
Są jak odwieczne Chrystusa wyznanie:
„Bądź pochwalony!”
Tęskno mi, Panie.

Tęskno mi jeszcze i do rzeczy innej,
Której, już nie wiem, gdzie leży mieszkanie,
Równie niewinnej…
Tęskno mi, Panie.

Do beztęsknoty i do bezmyślenia,
Do tych, co mają tak za tak, nie za nie
Bez światłocienia,
Tęskno mi, Panie.

Tęskno mi ówdzie, gdzie któż o mnie stoi?
I tak być musi, choć się tak nie stanie
Przyjaźni mojej!
Tęskno mi, Panie.

(1854)

_____________________________
Wacław Radwan "Portret Norwida"
1935
drzeworyt, papier
Ośrodek Badań nad Twórczością Cypriana Norwida KUL

Portret wykonany na podstawie fotografii Norwida z 1856 roku. Poeta pisał o tej podobiźnie w jednym z listów: „wybrałem naumyślnie dzień i pozę, i moment najzaniedbańszy do fotografu mego, tak jak najzaniedbańsze dobieram wyrazy tłomacząc myśli i uczucia moje, bo uważam za konieczne prezentować istnienie moje w najniższej jego kategorii, gdyż tym jedynie sposobem mogę się jeszcze wolno ruszać […]”.

_____________________________
Serdecznie zapraszamy już od jutra na wystawę "NORWID. Pomiędzy świtem a nocy zniknięciem", którą można oglądać w Muzeum KUL od poniedziałku do piątku w godz. 12:00-16:00 🙂

Photos from Muzeum Archidiecezji Warszawskiej's post
05/11/2021

Photos from Muzeum Archidiecezji Warszawskiej's post

Pozostało nam żywe wspomnienie!
02/11/2021

Pozostało nam żywe wspomnienie!

Pamiętamy jego otwartość i gorliwość. Dziękujemy za przyjaźń! Pokój mu wieczny!
02/11/2021

Pamiętamy jego otwartość i gorliwość. Dziękujemy za przyjaźń! Pokój mu wieczny!

Najpiękniejszym pomnikiem, jaki człowiek może zbudować człowiekowi jest pamięć.

ks. dr Jacek Pietruszka
1967 - 2019

31/10/2021

W dniach 30.10.2021-02.11.2021 muzeum będzie nieczynne.
Poniżej: Wiesława Kwiatkowska, Madonna z Nasturcjami, 1998 (ze zbiorów muzeum).

Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu » "...Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka -                  ...
30/10/2021
Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu » "...Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka -                  uczynił go obrazem swej własnej wieczności"

Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu » "...Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka -                  uczynił go obrazem swej własnej wieczności"

 "Do tej chwały podążajmy bezpiecznie i z całą usilnością. Aby zaś dane nam było pragnąć i dążyć do tak wielkiego szczęścia, powinniśmy się starać o pomoc świętych. Za ich łaskawym wstawiennictwem otrzymamy to, co przerasta nasze możliwości". (z kazania Świętego Bernard...

Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu » „Bonum Publicum” Nagroda Miasta Sandomierza                           ...
30/10/2021
Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu » „Bonum Publicum” Nagroda Miasta Sandomierza                                         im. Aleksandra Patkowskiego w Muzeum Diecezjalnym

Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu » „Bonum Publicum” Nagroda Miasta Sandomierza                                         im. Aleksandra Patkowskiego w Muzeum Diecezjalnym

Podczas uroczystej gali XVIII edycji Bonum Publicum – Nagrody Miasta Sandomierza kustosz Urszula Stępień została uhonorowana za dokonania w zakresie kultury, utrwalania tradycji i pamięci historycznej  oraz za wieloletnią pracę na rzecz rozwoju i promocji Muzeum Diecezjalnego.Pragniemy prz...

Pamięć jest darem i siłą trwania
17/10/2021

Pamięć jest darem i siłą trwania

Smaki ogrodu
19/09/2021
Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu »  EUROPEJSKIE DNI DZIEDZICTWA                                                                                                              W

Smaki ogrodu

 Lukrecja słodziuchna bardziej niż w Kapadocji. Smaki dziedzictwa kanonika sandomierskiego Marcina z Urzędowa.Serdecznie zapraszamy Państwa na spotkanie w ramach 29. już edycji EDD. Centrum wydarzenia zatytułowanego w tym roku "Smaki dziedzictwa" stanowi postać wielkiego botanika i medyka...

W hołdzie Błogosławionemu
12/09/2021

W hołdzie Błogosławionemu

Mędrzec - Autoportret Norwida
05/09/2021
Dom Długosza - Muzeum Diecezjalne w Sandomierzu » 24 września 2021 roku minie dwieście lat                                            od urodzin Cypriana Kamila Norwida. Z tej okazji prezentujemy diecezjalne norwidiana.

Mędrzec - Autoportret Norwida

 W zbiorach Muzeum Diecezjalnego znajduje się rysunek Cypriana Kamila Norwida zatytułowany „Mędrzec”, a w zbiorach Biblioteki Diecezjalnej  rękopis  poety „Emancypacja kobiet”. Te cenne norwidiana pochodzą z kolekcji ks. Jan Wiśniewskiego (1876-1943), wielkiego darczyńcy Muzeum Die...

Lekcje w muzeum
05/09/2021

Lekcje w muzeum

W ślady świętych…
03/09/2021

W ślady świętych…

Dziś wspomnienie św. Grzegorza Wielkiego (540-604), papieża i jednego z czterech największych Doktorów Kościoła Zachodniego. Człowiek, który nigdy nie chciał zasiąść na tronie Piotrowym, pragnąc jedynie życia mnicha, okazał się wybitnym papieżem: zorganizował misję ewangelizacyjną do Brytanii, pozyskując dla wiary katolickiej pogańskich Anglosasów; zreformował liturgię, wprowadzając ujednolicony obrządek rzymski oraz typ muzyki kościelnej zwanej od jego imienia chorałem gregoriańskim; usprawnił zarządzanie majątkami kościelnymi, wprowadzając w administracji papieskiej księgowość z prawdziwego zdarzenia; utworzył system pomocy charytatywnej dla potrzebujących w Rzymie; pozostawił po sobie setki bezcennych dzieł teleologicznych i duszpasterskich, w tym najstarszą biografię św. Benedykta z Nursji, a także 854 listy.

Nic nie zapowiadało takiego biegu wydarzeń. Urodził się w rodzinie rzymskich senatorów i pisana była mu kariera polityczna. Odebrał solidne wykształcenie, aż w końcu – w wieku 33 lat – objął prestiżową funkcję prefekta Rzymu, najwyższego urzędnika cywilnego w mieście. Wkrótce porzucił jednak to stanowisko – prawdopodobnie miało to związek ze śmiercią ojca, który pchał go do kariery politycznej – i zdecydował się na życie mnisze: przywdział benedyktyński habit, zamieniając swój własny dom w klasztor. Mnich został dostrzeżony przez papieża Pelagiusza II, który posłał go w roli przedstawiciela dyplomatycznego (wówczas funkcja ta nosiła nazwę apocrisiarius) na dwór cesarski w Konstantynopolu. Po 7 latach papież wezwał go z powrotem, powołując go na osobistego doradcę. Wkrótce potem Pelagiusz II zmarł, a Grzegorz jako jego bliski współpracownik oraz mnich słynący z pobożności i dobroci wydawał się naturalnym następcą. Kiedy senat i lud rzymski okrzyknęli go nowym papieżem w roku 590, liczył 50 lat i nie miał nawet święceń kapłańskich. Był zaledwie diakonem i pragnął jedynie życia w klasztorze. Mimo oporów przyjął jednak wybór Rzymian. Nadał sobie pokorny tytuł, który równocześnie miał być programem jego pontyfikatu: servus servorum Dei - "sługa sług Bożych". Papieże używają tego tytułu aż po dziś dzień.

W trakcie 13,5-rocznego pontyfikatu Grzegorz Wielki:
- jako pierwszy biskup Rzymu zorganizował i wysłał misję ewangelizacyjną do pogańskich Anglosasów złożoną z 40 mnichów pod przywództwem św. Augustyna, który został pierwszym arcybiskupem Canterbury (zwanym potem z tego powodu św. Augustynem z Canterbury, nie mylić ze św. Augustynem z Hippony). Była to pierwsza wyprawa misyjna zorganizowana przez Rzym na tak dużą skalę. Początkowo misja wydawała się skazana na porażkę – po przybyciu do Brytanii Augustyn i jego towarzysze tak przestraszyli się miejscowej ludności, że wrócili do Rzymu z informacją, że misja nie ma sensu. Papież jednak okazał się niewzruszony i nakazał im powrót do Brytanii, a tym razem misja zakończyła się sukcesem – mnisi dotarli do królestwa Kentu, a jego władca Etelbert przychylnie potraktował przybyszów, a w 597 r. przyjął z ich rąk chrzest. Wtedy też powstało słynne arcybiskupstwo Canterbury, która w przyszłości stała się najważniejszą stolicą biskupią w Anglii. Od XVI wieku stolica biskupia w Canterbury jest zajmowana przez uzurpatorów z tzw. Kościoła anglikańskiego, założonego przez króla Henryka VIII Tudora;
- zawarł rozejm z ludem Longobardów, którzy stopniowo podbijali ziemie Italii, zagrażając Rzymowi. Trwał on około trzech lat (598-601), po którym stało się możliwe podpisanie w 603 r. trwalszego zawieszenia broni. Ten pozytywny wynik został uzyskany również dzięki temu, że papież utrzymywał w tym samym czasie równoległe kontakty z królową Teodolindą, która była księżniczką bawarską i w odróżnieniu od władców innych ludów germańskich prawowierną katoliczką. Zachowała się seria listów papieża Grzegorza do tej królowej, w których okazuje jej szacunek i przyjaźń. Stopniowo Teodolinda doprowadziła swego męża-króla do katolicyzmu, przygotowując w ten sposób drogę do pokoju. W odróżnieniu od cesarza bizantyjskiego, wychodzącego z założenia, że Longobardowie to tylko nieokrzesani i rozmiłowani w łupiestwie barbarzyńcy, których trzeba podporządkować lub wytępić, św. Grzegorz patrzył na tych ludzi okiem dobrego pasterza, starającego się głosić im słowo zbawienia, nawiązywał z nimi braterskie stosunki w perspektywie przyszłego pokoju, opartego na wzajemnym szacunku i spokojnym współżyciu mieszkańców Italii;
- skłonił do konwersji z herezji ariańskiej na katolicyzm króla hiszpańskich Wizygotów Rekkareda I;
- umocnił - niestety na krótko - relacje Stolicy Apostolskiej z Kościołami dawnej Galii, podejmując rozmowy z władcami Franków oraz frankijskimi biskupami. Ważną decyzją było powierzenie św. Wirgiliuszowi, biskupowi Arles, funkcji wikariusza generalnego na całą Galię;
- uzdrowił finanse Stolicy Apostolskiej i uporządkował zasady zarządzania majątkiem papieskim. Dobra te powstawały z darowizn cesarskich i prywatnych w formie latyfundiów w Italii, Dalmacji, Południowej Galii oraz w Afryce. Papież Grzegorz I wprowadził księgowość z prawdziwego zdarzenia: wszystkie dochody i wydatki były odtąd drobiazgowo odnotowywane w księgach rachunkowych (zwanych polyptici i regesta), za których prowadzenie odpowiadali wyspecjalizowani urzędnicy - notariusze i rektorzy;
- utworzył w Rzymie system pomocy charytatywnej, opierający się na urzędach jałmużników funkcjonujących przy każdej z parafii, do których mógł się zgłosić po wsparcie każdy potrzebujący;
- w całej Italii, w ramach Piotrowej jurysdykcji, naciskał na podległych mu zarządców majątków kościelnych, aby z miłością odnosili się do wieśniaków, nie uciskając ich zbytnio podatkami. Przykładowo w 591 roku napisał list-instrukcję do subdiakona Piotra, który był zarządcą dóbr kościelnych na Sycylii, upominając go za pobieranie podatków od chłopów w wysokości ponad ich możliwości, oraz nakazując spłacenie ich długów, które musieli zaciągnąć, aby uiścić należności podatkowe;
- wzmocnił dyscyplinę moralną duchowieństwa, usuwając ze stanowisk kapłanów uprawiających rozpustę;
- wzmocnił niezależność zakonów od zgubnego wpływu władców, podporządkowując je bezpośrednio Stolicy Apostolskiej;
- zreformował liturgię, upowszechniając jeden obrządek rzymski w państwach europejskich. W ramach przeprowadzonych zmian przesunął m.in. modlitwę Pater Noster pomiędzy Kanon Rzymski a obrzęd połamania Ciała Pańskiego;
- wprowadził ujednoliconą formę śpiewu liturgicznego, łączącą elementy rzymskie i frankijskie, charakteryzującą się jedną linią melodyczną i wykonywaniem kilku dźwięków na jednej sylabie - chorał nazwany od jego imienia gregoriańskim;
- pozostawił po sobie wiele dzieł teologicznych i historycznych, w tym m.in. "Dialogi", podręcznik dla biskupów "Reguła pasterzowania", zbiór homilii świątecznych i niedzielnych, biografie świętych, a także 854 listy, co stanowi największy zbiór epistolarny starożytności chrześcijańskiej.

W swoich pismach Grzegorz nigdy nie troszczył się o to, by przedstawić «swoją» naukę, wykazać swoją oryginalność. Pragnął raczej przekazywać tradycyjne nauczanie Kościoła; po prostu mówić w imieniu Chrystusa i Jego Kościoła na drodze, którą trzeba przemierzyć, by dojść do Boga. Wzorcowe pod tym względem są jego komentarze egzegetyczne. Był zagorzałym czytelnikiem Biblii, do której nie podchodził z intencjami czysto spekulatywnymi. Uważał, że z Pisma Świętego chrześcijanin powinien czerpać nie tyle czysto teoretyczną wiedzę, ile codzienny pokarm dla swej duszy, dla swego ludzkiego życia na tym świecie.

Na przykład w "Homiliach o Ezechielu" kładł duży nacisk na tę rolę świętego tekstu: czytać Pismo Święte tylko po to, by zaspokoić własne pragnienie poznania, oznacza ulec pokusie pychy i narazić się na niebezpieczeństwo popadnięcia w herezję. Pokora intelektualna stanowi naczelną regułę dla tego, kto stara się zgłębić rzeczywistość nadprzyrodzoną, biorąc za punkt wyjścia świętą Księgę. Oczywiście, pokora nie wyklucza poważnego studium, lecz pozostaje nieodzowna, aby przyniosła duchową korzyść, pozwalając rzeczywiście wejść w głębię tekstu. Jedynie dzięki takiej wewnętrznej postawie rzeczywiście słuchamy głosu Boga i w końcu go słyszymy. Z drugiej strony, gdy chodzi o słowo Boże, zrozumienie nic nie znaczy, jeśli nie prowadzi do działania. W homiliach o Ezechielu spotykamy również to piękne wyrażenie, które mówi, że «kaznodzieja musi zanurzyć pióro w krwi swego serca; dzięki temu będzie mógł dotrzeć również do uszu bliźniego».

Być może najbardziej jednorodnym tekstem Grzegorza Wielkiego jest "Księga reguły pasterskiej", napisana w pierwszych latach pontyfikatu. Grzegorz starał się nakreślić w niej postać idealnego biskupa, mistrza i przewodnika swej owczarni. W tym celu ukazywał doniosłość urzędu pasterza Kościoła i łączące się z nim obowiązki: toteż ci, którzy nie zostali powołani do pełnienia tej funkcji, nie powinni powierzchownie o to zabiegać; natomiast ci, którzy podjęli się jego sprawowania bez odpowiedniego zastanowienia się, niech odczują w swym sercu słuszną bojaźń. Jako taki powinien on nade wszystko być przykładem dla innych, tak by jego postępowanie mogło być punktem odniesienia dla wszystkich. Skuteczna działalność pasterska wymaga także, by znał on adresatów i dostosowywał swoje wypowiedzi do sytuacji każdego człowieka: Grzegorz przedstawia różne kategorie wiernych z przenikliwymi i trafnymi uwagami, co może uzasadniać opinię tych, którzy dostrzegali w tym dziele również traktat psychologiczny. pasterz powinien każdego dnia uznawać swoją nędzę, tak by pycha nie zniweczyła w oczach najwyższego Sędziego dokonanego dobra. Dlatego ostatni rozdział Reguły poświęcony jest pokorze: «Gdy człowiek chlubi się zdobyciem wielu cnót, jest rzeczą dobrą, by zastanowił się nad własnymi brakami i się upokorzył: zamiast zastanawiać się nad dokonanym dobrem trzeba pomyśleć o dobru, którego czynienia się zaniedbało».

Ważne jest również inne dzieło — "Dialogi", w których przyjacielowi i diakonowi Piotrowi, przekonanemu, że doszło obecnie do takiego upadku obyczajów, iż nie mogą się już pojawić nowi święci jak w minionych czasach, Grzegorz wykazuje rzecz przeciwną: świętość zawsze jest możliwa, również w trudnych czasach.

Zmarł w 604 roku w Rzymie i został pochowany w bazylice św. Piotra. Świętego Grzegorza zalicza się tradycyjnie do czterech największych Doktorów Kościoła Zachodniego, obok św. Ambrożego, św. Augustyna i św. Hieronima.

Na obrazku „Święty Grzegorz Wielki” pędzla współczesnego włoskiego malarza Giovanniego Gasparrego. Papież jest tu przedstawiony w ozdobnej kapie liturgicznej, w ręku trzymając białe płótno splamione krwią, symbolizujące ofiarę świętych męczenników, do których naśladownictwa zachęcał. Biała gołębica przy uchu świętego nawiązuje do pewnej anegdoty: gdy papież dyktował kazania swemu sekretarzowi, mieli być zawsze oddzieleni od siebie kotarą. Pewnego dnia, gdy św. Grzegorz dyktował sekretarzowi homilię na temat księgi Ezechiela, sekretarz zajrzał z ciekawości przez dziurkę w kotarze i zobaczył, jak papież w chwilach milczenia między dyktowaniem poszczególnych fragmentów wsłuchuje się w szept białej gołębicy spoczywającej mu na ramieniu tuż przy uchu. Jak wiadomo, w symbolice chrześcijańskiej biała gołębica jest ucieleśnieniem Ducha Świętego, a zatem przesłaniem tej anegdoty jest pokazanie, że nauczanie św. Grzegorza nie było wyrazem jego subiektywnych poglądów, ale pochodziło ono od samego Boga.

Adres

Skwer Ks. Kard. S. Wyszyńskiego 6
Warsaw
01-015

Telefon

+48780083212

Strona Internetowa

Produkty

wydarzenia artystyczne i kulturalne ukazujące sztukę religijną, duchową

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Stowarzyszenie Muzea i Skarbce Kościelne "Ars Sacra" w Polsce umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do Stowarzyszenie Muzea i Skarbce Kościelne "Ars Sacra" w Polsce:

Kategoria

ARS SACRA

Promocja dziedzictwa niematerialnego i sztuki sakralnej.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI 1

z dnia 5 października 2018 r.


Komentarze

W obrazie